email-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคน( ´ ▽ ` )

บทที่ 17 ยังคงอยู่

ชื่อตอน : บทที่ 17 ยังคงอยู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2563 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 ยังคงอยู่
แบบอักษร

BY HIDRANFROST

EP : 17 ยังคงอยู่

 

 

 

 

เจียงเฉิงเดินหนีออกมา ปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ หย่อนตัวลงนั่งที่ท่าเรืออีกฝั่งหนึ่งในใจนึกถึงพี่ชายบุญธรรมที่กล่าวว่าจะออกไปธุระ

 

"หวันอิ๋น" ซีเฉินเร่งเดินตามมาทันที คว้าหมับเข้าที่เอวบาง กอดรั้งไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะชิงลุกหนี

 

"เจ้ามีอะไรกับข้าอีก จะกลับเเล้วไม่ใช่รึไง!!ไสหัวไปเลย!!" เจ้าเเมวพยศเเม้ร่างกายจะยังไม่เเข็งเเรงดีเเต่ก็ดีดดิ้นไม่หยุด เมื่อหลุดออกมาไม่ได้จึงทั้งกัดทั้งข่วน

 

ซีเฉินจุมพิตลงบนเเก้มนิ่ม ร่างบางชะงักก่อนโวยวายลั่น

 

"ซีเฉิน!!เจ้าคนโง่งม!ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!" ยิ่งร้องให้ปล่อยอ้อมกอดก็ยิ่งรัดเเน่นขึ้น สุดท้ายดิ้นจนหมดเเรงจึงยอมหยุด เเน่นิ่งอยู่ในอ้อมเเขนด้วยใบหน้าถมึงทึง

 

"อีกเดี๋ยวข้าก็ไปเเล้ว.. ข้าไปเเล้ว..เจ้าไม่ต้องห่วง.." หลานซีเฉินตัดพ้อ วอนขอกอดสุดท้าย เจียงเฉิงชะงักเมื่อได้ยินเต็มๆ หูว่าเขากำลังจะไปจากตน

 

ภายในอกวูบไหว ไม่กล้าขยับตัวในใจอยากรั้งเอาไว้ทว่ายังคงวางมาดเดิม ไม่เเม้เเต่จะเอ่ยคำลา

 

ครู่เดียวหลานซีเฉินก็ปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระจากอ้อมกอด นั่งลงคุกเข่าต่อหน้าประมุขน้อย

 

"เจ้า!! ทำบ้าอะไร!ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!!" เจียงเฉิงทำตัวไม่ถูก ดึงเเขนเสื้อเขาทันทีเมื่อเห็นการกระทำ

 

"ข้าขอโทษ หวันอิ๋น สำหรับทุกอย่าง" ซีเฉินก้มหน้าลง พักเดียวก็ถูกดึงขึ้นมายืนดังเดิม ใบหน้าเปื้อนยิ้มตามปกติ รอยยิ้มละมุนส่งมาให้ก่อนที่เจ้าตัวจะชักกระบี่ออกมา ซั่วเยวี่ยร่อนขึ้นตามคำบัญชาของผู้เป็นนาย

 

"อึก.." เจียงเฉิงมองคนรักที่เดินทางจากไปเสียเเล้ว ใบหน้างามเศร้าสลด จื่อเตี้ยนร่วงผลอยยาวลงมาเป็นประกายวูบวาบ นัยน์ตาฉายเเววโทสะระคนเสียใจไม่อาจปิดบัง

 

เเล้วศาลากับสะพานไม้ก็พังทลายลง เท่านั้นยังไม่พอ ข้าวของในห้องก็กระจัดกระจาย ถูกปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี

 

ผู้กระทำทิ้งตัวลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยเศษเล็กเศษน้อยอย่างหมดเเรง หยาดน้ำตารินไหลลงมาระเเก้มเรื่อจนหยดลงบนพื้น

.

ห้าวันต่อมา เจียงเฉิงยังคงมานั่งหงอยเหงาอยู่หน้าท่าเรือ ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานทำการใดๆ ทั้งสิ้น โชคดียิ่งที่มีจวินหลิงคอยวิ่งงานให้ งานจึงไม่เคยล้นมือ

 

ฝีพายนำพาเรือลำน้อยกลับมายังอวิ๋นเมิ่งอย่างปลอดภัย เจียงเฉิงผุดลุกรีบโผเข้าหาพี่ชายต่างสายเลือดทันที

 

"กลับมาเเล้วรึ!เจ้าหายไปไหนมาบอกข้าได้หรือยัง!!" เเม้น้ำเสียงจะเกรี้ยวกราดทว่าคนในอวิ๋นเมิ่งยามนี้รู้ดีว่าเจียงเฉิงกำลังโล่งใจระคนดีใจที่เห็นพี่ชายกลับมาได้อย่างปลอดภัย

 

"ไปคุยกันในห้องๆ" เว่ยอิงโดดผลุงลงจากเรือ หลานจ้านคอยประกบหลังติดเป็นเงาตามตัว เดินกลับห้องเว่ยอู๋เซี่ยนกันอย่างพร้อมเพรียง

 

"เจ้าไปไหนมา" เมื่อถึงห้อง เจียงเฉิงก็เปิดประเด็นทันที เว่ยอิงคว้าขวดสุราเเต่ถูกหลานจ้านชิงไปพร้อมทั้งส่งสายตาดุๆ มาให้

 

"ตั้งครรภ์ ห้ามดื่มสุรา"

 

"นิดเดียวก็ไม่ได้!! ฮึ!" เว่ยอิงสะบัดหน้าหนี มองหน้าเจียงเฉิงเเล้วเปิดปากเล่า

 

"ศพเมิ่งเหยาหายไป" เเค่เกริ่นเจียงเฉิงก็เบิกตากว้างอย่างไม่เข้าใจเเล้ว ศพเมิ่งเหยาหายไปหรือ เมิ่งเหยาตายไปตอนไหนเขายังไม่รู้เลย!!

 

เว่ยอิงเหมือนจะรู้ตัวว่าตนเองเล่าข้ามขั้นไปจึงเริ่มอธิบายให้ใหม่

 

"หลังจากคืนที่หลานซีเฉินถูกตราพยัคฆ์ทมิฬควบคุมมาหลายวัน โดยผู้บงการคือเมิ่งเหยา ข้าก็โวยเสียลั่นท่าเรือ ตีหัวเขาเเตกไปทีหนึ่ง" เกริ่นมาใหม่ เจียงเฉิงจึงร้องอ๋อในใจ ผ้าพันเเผลบนศีรษะเจ๋ออู๋จวินที่เเท้ก็เป็นฝีมือเว่ยอิงนี่เอง

 

"ข้าสั่งให้เขาลงไปฆ่าเมิ่งเหยา" คราวนี้ดวงตากลมเบิกโพลง ในใจคัดค้านต่อต้านว่าซีเฉินไม่มีทางทำได้

 

"เเละเขาก็ทำจริงๆ ข้าให้เวินหนิงนำศพเมิ่งเหยาไปหลันหลิงประกอบพิธี ใครเลยจะรู้ว่ารุ่งขึ้นก็มีคนขโมยศพมันไป"

 

"ผู้ใดเอาไป" เจียงเฉิงตั้งใจฟังเต็มที่ ในใจรู้สึกปลอดโปร่งเมื่อได้ยินว่าจินกวงเหยาตายเเล้ว เเม้จะเสียดายไปบ้างที่ตนเองไม่ได้เป็นผู้ลงมือฆ่า

 

"สองพี่น้องเนี่ยเป็นผู้เอาไป ข้าจึงตามไปที่ชิงเหออีก.. พบว่าพวกเขาได้จัดการลงโทษเจ้าจิ้งจอกนั่นเสียเเล้ว ท่านพี่เนี่ยขอเมิ่งเหยาไว้ เขาจะลงโทษเองเเละในอีกสี่สิบสี่วันหลังจากนี้เขาเชิญพวกเราไปดูการลงโทษโบยด้วย" เเม้เรื่องที่กล่าวจะเป็นเรื่องโทษทัณฑ์ เเต่ใบหน้านั้นเปื้อนยิ้ม

 

"หึ.. ดี ข้าจะตามไปดูให้เเน่ใจ" เจียงเฉิงกอดอก ในใจยิ่งนึกยิ่งเเค้น มือบางกำเข้าหากันเเน่น

 

"ดีเเล้วที่มีคนลงโทษ..เจ้านั่นมันตายง่ายเกินไป" เว่ยอิงเองก็คับเเค้นไม่น้อยเช่นกัน

 

"เเล้วหลานซีเฉินไปไหน ทำไมทิ้งเจ้าไว้เเบบนี้" เมื่อพูดถึงบุคคลนั้น ประมุขน้อยเม้มปากเเน่นน้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

"เขากลับไปเเล้ว" เเต่น้ำเสียงที่กล่าวออกมาเฉียบขาด ไร้ซึ่งเเรงสั่น เว่ยอิงเหลือบมองเล็กน้อยก่อนเอื้อมมือไปบีบมืออีกฝ่าย

 

"ฮึ!เจ๋ออู๋จวิน! ทีอย่างนี้ล่ะหนีกลับบ้าน!" เว่ยอู๋เซี่ยนเขม่น

 

"พี่ใหม่ไม่ได้กลับอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่" หลานวั่งจีที่เงียบมานานเอ่ยขึ้นบ้าง คนงามทั้งสองหันขวับทันใด

 

"พี่ใหญ่อยู่ชิงเหอ" ไม่รู้เหตุใดหลานจ้านจึงกล่าวบอกเช่นนั้น เว่ยอิงนิ่งงัน ขลุ่ยเฉินฉินสั่นระริกจนหลานฟูจวินต้องเข้ามาห้าม

 

"เพียงเเค่ไปเจรจา" พูดเสียงนุ่มเพื่อให้เว่ยอิงใจเย็นลง เว่ยอิงหันมองหลานจ้านไร้คำบรรยาย

 

เหตุใดทั้งสองต่างกันราวฟ้ากับเหว!! หลานวั่งจีเเม้จะเย็นชาไร้ซึ่งสัมพันธ์ใดๆ ยิ่มไม่เป็นหัวเราะก็ไม่ได้เเต่เขากลับซื่อสัตย์เหลือจะกล่าว เป็นสิบปียังรอยังรัก เเต่คนพี่กลับโลเลเสียเเต่ก้าวเเรกบนเส้นทางรัก ทำให้น้องชายของเขาเจ็บปวดมาตลอด

 

ถูกขลุ่ยฟาดไปเเผลคงจะหายง่ายสินะ..ครั้งนี้จะเอาให้น่วมเลยคอยดูเถอะ!

 

"พี่ใหญ่ไม่ได้ทำการใด" หานกวงจวินพยายามอธิบายเต็มที่ เว่ยอิงตวัดสายตามอง เจียงเฉิงเงียบเเละไม่มีคำใดจะกล่าว เขาปวดหนึบที่ใจเเต่ไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าหลานจ้าน

 

"ข้าจะไปดูเอง" ในที่สุดเจียงเฉิงก็ตัดสินใจ เขาทั้งเจ็บปวดมาตลอด ตอนนี้ยังเสียลูกไปอีกทั้งคน เขาไม่มีทางยอมให้เมิ่งเหยามีความสุข!

 

"ไม่ได้" เว่ยอิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าเคร่งเครียดเเฝงไว้ด้วยความยินดี

 

"เหตุใด" เจียงเฉิงเบ้ปากเมื่อถูกขัดใจ เเต่ทว่าเมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของพี่ชาย น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาเสียให้ได้

 

"เจ้าท้องอ่อนอยู่นะ ห้ามเดินทาง"

 

"ท..ท้อง!?" เจียงหวันอิ๋นชะงัก ดวงตากลมเบิกกว้าง

 

"ใช่..ฟังให้ดีนะ.. เจียงเฉิง..เจ้าตั้งครรภ์เเฝดคู่ คนที่เเท้งไปคือหนึ่งคน ท่านหมอบอกว่าอีกหนึ่งคนยังปลอดภัย" กล่าวจบเเค่นั้น น้ำตาที่กลั้นไว้เสียนานสองนานก็พรั่งพรูออกมาโดยไม่สนว่าใครจะยืนอยู่อีกต่อไป

 

"ฮึ่ก..เว่ยอู๋เซี่ยน..ห้ามโกหกข้านะ .อึก" เจียงเฉิงกอดพี่ชายเเน่น เว่ยอู๋เซี่ยนลูบหลังประมุขน้อยอย่างปลอบโยน

 

"ห้ามบอก..ห้ามบอกหลานฮวั่นด้วย.." เว่ยอิงพยักหน้า เขาเข้าใจเจียงเฉิง เมื่อรับปากเเล้วก็หันไปหลานจ้านอย่างสื่อนัยย์บางอย่าง

 

"อืม" หลานวั่งจีพยักหน้าตอบรับในลำคอ เจียงเฉิงมองอย่างงุนงงกับการสื่อสารของพวกเขา คุยกันด้วยดวงตารึ ไยเเค่นี้จึงรู้เรื่อง

 

"เจ้าพักผ่อนเถอะเว่ยอู๋เซี่ยน" เจียงเฉิงโล่งโปร่งไปทั้งใจ ผละกอดจากเว่ยอิง ในใจนั้นนึกหาวิธีเเก้เเค้นหลานซีเฉินไปด้วย

 

 

หายไปนาน กลับมาก็สั้น 555 ไรท์ไปปั่นคู่วั่งเซี่ยนกับซือหลิงให้อยู่นะคะ หากใครติดตามไอดีโน้นคงจะรู้ว่าถไหนเเล้ว

รักนะคะ 🦉💗

 

 

----------

 

TO BE CON..

 

----------

 

ผิดพลาดประการใดขอภัยนะคะ

🙏

 

รักรีดเดอร์ทุกท่าน ขอบพระคุณที่ติดตามกันนะคะ ขอให้ติดตามกันไปนานๆ น้า

🦉💗

 

(รบกวนขอคอมเม้นเป็นกำลังใจนะคะ(╥_╥))

 

(1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ🍭)

(กำลังใจเต็มที่เเล้วจะกลับมาต่อนนะคะT🙏T)

 

 

🦌💜🐶

 

 

 

 

แถม..

CR. คุณเจ้าของรูป🦉💗

ที่มา : PINTEREST

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว