ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทาสสาว:ตอนที่ 11 หมื่นทิศศร

ชื่อตอน : ทาสสาว:ตอนที่ 11 หมื่นทิศศร

คำค้น : ทาสสาวจ้าวดวงใจ โคแก่ หญ้าอ่อน เมียเด็ก ผัวแก่ เสียว NC หื่น ในสวน บนพื้น ท่านเจ้าคุณ เจ้าพระยา ย้อนยุค โบราณ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2563 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ทาสสาว:ตอนที่ 11 หมื่นทิศศร
แบบอักษร

ทาสสาวจ้าวดวงใจ ตอนที่ 11 

หมื่นทิศศร 

 

แรงขบเม้ม ดูดดึง และปาดเลียที่เม็ดมณีสีชมพูกลางกลีบสาวอย่างไม่ขาดสาย ทำให้เรียวขางามเสลาเผลอกระวัดขึ้นรัดกายแกร่ง สะโพกสวยแอ่นส่ายไม่ติดพื้น ยิ่งปลายสิ้นสากนั้นเปลี่ยนมากระดิกพลิ้วระรัวใส่ ความเสียวกระสันก็ยิ่งจู่โจมสาวน้อยจนน้ำตาเล็ดไหลออกมาจากหางตา ส่งให้ดวงหน้าสวยแดงซ่านหยาดเยิ้มเร้าอารมณ์

“ซี๊ด ทะ ท่าน เจ้าคุณ อ๊า!” ทาสสาวที่ถูกชายวัยคราวพ่อปรนเปรอป้อนรสเสียวด้วยปากและลิ้นร้องครวญเสียงกระเส่า ขยุ้มมือไปที่เส้นผมดกดำที่มีสีขาวแซมนิดๆ ตรงจอนผม กดศีรษะนั้นให้ลงไปซุกแนบแน่นที่หว่างขาของตนมากยิ่งขึ้นอย่างลืมตัวเผลอใจ ไม่นานนิ้วเท้าของทาสสาวก็จิกเกร็ง ร่างแอ่นกระตุกอย่างรุนแรง และแล้วร่องงามก็ชโลมไปด้วยหยาดน้ำรักจากการถึงจุดสูงสุดของอารมณ์กระสัน ทำให้เจ้าพระยาปุรงค์เดชได้ดื่มกินน้ำหวานอีกครั้งดังต้องการ

“อื้ม ซู๊ด… แผล็บๆ” น้ำรักของสาวน้อยทั้งหวานหอมและอร่อยลิ้น ปุรงค์เดชจึงดื่มกินอย่างตะกละตะกราม ไม่เพียงไม่รังเกียจ หากแต่โปรดปรานจนแทบคลั่ง

เมื่อดูดเลียจนพอใจแล้ว ใบหน้าคมก็ผละออกจากเนินนาง ปลดขาเรียวทั้งสองข้างออกจากการเกาะเกี่ยว และประคองวางสะโพกผายกลมกลึงนั้นลงกับพื้น หลังจากพิศมองกายสาวทั่วทั้งเบื้องล่างและเบื้องบน ความร้อนเร่าในกายก็พุ่งสูงขึ้นจนแทบบ้า เขาเคยตั้งใจไว้ว่าจะให้สาวน้อยโดนเบิกร่องในสถานการณ์ที่พร้อม หากแต่อารมณ์ปรารถนาที่พุ่งขึ้นสูงลิบลิ่ว ณ ที่นี่ เวลานี้ กลับทำให้เขายากจะหักห้ามใจตนเองได้อีกต่อไป จึงรีบลุกขึ้นสลัดเสื้อผ้าออกจากกาย ก่อนจะกลับลงไปนั่งแทรกอยู่ตรงกลางของซอกขาเรียวงาม

มือหนาจับสองขาของสาวน้อยแบะอ้าออกให้มากยิ่งขึ้น แล้วจับปลายหัวบานสีก่ำขนาดเขื่องลากไล้เย้ายั่วที่ร่องฉ่ำสลับกับกดบดขยี้ที่มุกมณีเม็ดงาม หยอกล้อจนน้ำใสๆ เอ่อออกมาชโลมทั่วทั้งหัวบานเป็นมันวาว โดยไม่ชักช้าก็ออกแรงกดไปที่รูสาว จนสาวน้อยสั่นสะท้านไปทั้งสรรค์พางกาย ยามรู้สึกถึงปลายหัวบานแกร่งที่พยายามล่วงล้ำเข้ามาในกาย แต่แล้ว…

 “ท่านเจ้าคุณ ท่านเจ้าคุณขอรับ! ” เสียงตะโกนของเจ้าเจิด บ่าวคนสนิท พลันทำให้วิมานใต้ต้นมะม่วงพังทลายทันใด ใบหน้าคมแหงนขึ้นกัดฟันกรอดๆ กำหมัดชกเปรี้ยงไปที่พื้นอย่างหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม

“ท่านเจ้าพระยา” แก้วที่ตั้งสติได้ก่อนร้องเรียกพลางรีบผลักร่างที่คร่อมอยู่บ้านบนให้ขยับห่างออกไปอย่างเคอะเขินระคนลนลาน แล้วรีบหยิบผ้าแถบและผ้าโจงกลับมานุ่งให้เรียบร้อย ด้วยกลัวว่าบ่าวชายคนสนิทของท่านเจ้าพระยาจะมาเห็นตนในสภาพเปลือยเปล่า

ฝ่ายเจ้าพระยาปุรงค์เดชที่กำลังหักห้ามไฟปรารถนา มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผากจำนวนมาก แผ่นอกกำยำขยับเป็นจังหวะตามลมหายใจที่เจ้าตัวพยายามผ่อนให้ค่อยๆ ช้าลง เขามองร่างงามที่เมื่อกี้ยังเปลือยเปล่าอยู่ใต้ร่างตนแต่งตัวจนเสร็จอย่างแสนเสียดาย เขาหยิบอาภรณ์ของตนมาสวมใส่ให้เรียบร้อย ก่อนจะตะโกนบอกให้เจ้าบ่าวสมควรตายเดินเข้ามาหาได้

“เข้ามา!”

ไอ้เจิดเดินไปหาเจ้านายแบบกล้าๆ กลัวๆ รู้ตัวดีว่าเจ้านายเห็นมันเป็นมารขัดขวางความสุข แต่มันจะไม่มาขัดก็ไม่ได้ในเมื่อมีแขกมาหาถึงเรือน และคุณหญิงดาวเรืองก็สั่งให้คนมาตามท่านเจ้าคุณที่เคารพ มันไม่กล้าให้คนอื่นเข้ามา จึงสั่งให้เจ้าคนนั้นรออยู่ที่ปากทางเข้าสวนกับนังจันทร์

“มีอะไร” คนถูกขัดจังหวะเอ่ยถามเสียงห้วนอย่างหงุดหงิดไม่หาย

“เอ่อ… ท่านพระยาวิไชย ท่านหมื่นทิศศร และคุณสารภีมาหาขอรับ คุณหญิงดาวเรืองเลยส่งคนมาแจ้งเจ้าคุณท่านให้กลับเรือน” เจิดมองดินที่ยุบเป็นรูปกำปั้นแล้วตอบเจ้านายอย่างหวาดๆ ท่านเจ้าพระยาท่าจะโมโหน่าดูเทียว หากกำปั้นนั้นชกมาที่หน้าของมันแทน คาดว่ามันคงสลบไสลไปสองสามวันเป็นแน่

ปุรงค์เดชสงบอารมณ์ลง หมุนตัวไปดึงสาวน้อยที่ยืนหลบอยู่หลังต้นมะม่วงออกมากอด กระซิบบอกเสียงเบาว่าตนต้องไปก่อน หอมแก้มนุ่มใสสองสามครั้งก่อนจะผละไปอย่างอาวรณ์  หลังจากสองนายบ่าวจากไปแล้ว จันทร์ก็รีบกลับมาหาแก้ว สาวน้อยประดักประเดิดหน้าแดงลามไปถึงใบหู คิดว่าจันทร์คงรู้แล้วกระมังว่าตนกับท่านเจ้าพระยาทำอะไรกันในสวน

ฝ่ายจันทร์เองก็หน้าแดงไม่แพ้กัน ตอนถูกพี่เจิดลากพาตัวออกไป หล่อนโวยวายเพราะไม่อยากทิ้งเพื่อนไว้ลำพัง กลัวว่าเพื่อนจะถูกท่านเจ้าพระยาลงโทษ แต่แล้วหล่อนก็ได้รู้จากปากพี่เจิดว่าท่านเจ้าพระยากำลังเกี้ยวแม่แก้ว ฉะนั้นหล่อนไม่ต้องเป็นห่วงไป จันทร์กับเจิดยืนเฝ้าต้นทางอยู่ด้วยกัน ได้ยินเสียงครวญรัญจวนแว่วมา ทำให้ทั้งคู่อดจะรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

สองสาวช่วยกันเก็บมะม่วงที่หล่นกระจัดกระจายใส่ตะกร้าอย่างเคอะเขิน “เอ่อ จันทร์… เอ็งอย่าบอกใครนะ”  แก้วขอร้องเพื่อนอย่างอายๆ

“อื้อ! ข้าไม่ใช่คนปากมาก ไม่มีทางพูดไปหรอก ว่าแต่เอ็งเถอะ ได้ดีแล้วอย่าลืมข้านะ” จันทร์หลิ่วตาเอ่ยเย้าเพื่อน จากนั้นก็พากันเดินไปยังโรงครัว ทำกะปิหวานเอามาจิ้มกินกับมะม่วง

เจ้าพระยาปุรงค์เดชก้าวขึ้นเรือนใหญ่ มุมปากหยักยิ้มทักทายผู้มาเยือนทั้งสามคนที่กำลังนั่งรอตนอยู่ที่หอนั่ง โดยมีคุณหญิงดาวเรืองเป็นผู้รับรองแขก

“ท่านเจ้าพระยา วันนี้ดิฉันมาเยี่ยมพี่หญิงดาวเรือง ไม่คาดว่าจะได้เจอท่านด้วย เสร็จงานจากกรมแล้วฤาเจ้าคะ” สารภียิ้ม แสร้งกล่าวทักทายดังว่าไม่รู้ ทั้งที่หล่อนรู้มาจากพระยาวิไชยประสิทธิ์ดำรง ผู้เป็นพี่ชายมาก่อนแล้วว่าท่านเจ้าพระยาเสร็จงานในกรมและกลับเรือนมาแล้ว ดังนั้นพอรู้ว่าพี่ชายและหลานชายจะมาเรือนท่านเจ้าพระยาปุรงค์ หล่อนจึงได้ตามมาด้วย

‘มารยาสาไถย!’ คุณหญิงดาวเรืองร้องด่าในใจ มาเยี่ยมข้าเสียเมื่อไร เห็นอยู่ชัดๆ ว่าตั้งใจมาให้ท่าผัวข้า!

ฝ่ายพระยาวิไชยประสิทธิ์ดำรงรู้ดีว่าน้องสาวเล่นเล่ห์เสแสร้ง แต่ก็ไม่ได้กล่าวห้ามปรามให้น้องเสียหน้า เขาถือว่าเรื่องนี้ขึ้นอยู่กับฝ่ายชายเสียมากกว่า บุรุษมากเมียเป็นเรื่องปรกติ จะคุณหญิงดาวเรือง แม่สารภี หรือทาสสาวคนนั้นก็ตาม ล้วนต้องดูว่าใครจะสามารถกุมหัวใจของท่านเจ้าพระยาได้มากกว่ากัน

“วันนี้ในกรมไม่มีการใดมาก ข้าจึงกลับเรือนแต่วัน” ปุรงค์เดชพยักหน้าพลางตอบหม้ายสาวอย่างนิ่งขรึม ใช่จะมองไม่ออกว่าน้องสาวของพระยาวิไชยคนนี้คิดหวังสิ่งใดจากตน เขามองดูแล้วหล่อนเป็นคนจัดจ้านพอตัว ยังเคยคิดอยู่ว่าถ้าเอาหล่อนมาทำเมีย หล่อนน่าจะตอบสนองเรื่องในมุ้งในหอได้ดี แต่เพลานี้ความหอมหวานของทาสสาวแรกรุ่นทำให้เขาติดตรึงทั้งกายใจ ยากจะเหลียวแลคนอื่นได้เสียแล้ว

“แล้วนี่พ่อศรกลับพระนครมาตั้งแต่เมื่อใดรึ” เขาหันไปถามหมื่นหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างบิดา ความที่ไม่มีลูกทั้งหญิงและชาย พอได้เห็นลูกบ้านอื่นเขาโตขนาดนี้แล้ว ทั้งยังมีความสามารถจนได้กินตำแหน่งเป็นท่านหมื่น เจ้าพระยาปุรงค์เดชก็อดที่จะอิจฉาไม่ได้ 

“กระผมเพิ่งเข้าพระนครมาเมื่อเช้าเองขอรับ” หนุ่มรุ่นลูกตอบอย่างสุภาพนอบน้อม เดิมหมื่นทิศศรไปประจำการอยู่ต่างเมือง ต้องสู้รบกับพวกโจรผู้ร้ายอยู่เนืองๆ คุณหญิงจำปา ผู้เป็นมารดาคิดถึงและเป็นห่วงบุตรชายมาก จึงรบเร้าสามีให้หาทางเรียกตัวบุตรชายมาประจำการที่พระนคร หมื่นทิศศรจึงต้องย้ายกลับมาตามความประสงค์ของบิดามารดา

ความจริงหมื่นทิศศรเป็นทหารฝ่ายกลาโหม ไม่ได้อยู่ใต้บังคับการของฝ่ายมหาดไทยเฉกเช่นบิดา แต่เพราะเจ้าพระยาปุรงค์เดช อัครมหาเสนาบดีฝ่ายมหาดไทยมีอำนาจมาก ทั้งเป็นที่โปรดปรานของพ่ออยู่หัว ดังนั้นพอหมื่นทิศศรย่างเท้าขึ้นเรือนไม่ทันจะนั่งพักให้หายเหนื่อยจากการเดินทาง บิดาก็รีบพาเขามาฝากเนื้อฝากตัวกับท่านเจ้าพระยา หวังให้คนเขาเมตตาเอ็นดู การงานและการเลื่อนยศขั้นในภายหน้าไม่ติดขัด

เจ้าพระยา พระยา และหมื่น คุยกันสัพเพเหระ ฝ่ายสองหญิงที่นั่งอยู่ด้วยก็เขม่นมองแล้วพูดจาเหน็บแนมกันไปมา คุณหญิงดาวเรืองอดกลั้นโทสะไว้ในอกจนแทบกระอักเลือด หล่อนตอบโต้วาจาเผ็ดแสบสู้หญิงหม้ายฝีปากกล้าได้ไม่มากนัก เหตุเพราะต้องรักษาภาพคุณหญิงผู้สงบเสงี่ยมและแสนดีต่อหน้าสามี

ใกล้เย็นแล้ว เจ้าพระยาปุรงค์เดชออกปากชวนแขกให้อยู่กินมื้อเย็นด้วยกัน แล้วหันไปสั่งคุณหญิงดาวเรืองให้ไปจัดการตระเตรียมสำรับอาหารอย่างดีมารับรอง ไม่ให้อับอายต่อแขก คุณหญิงดาวเรืองไม่เต็มใจ หล่อนอยากไสส่งหญิงหม้ายให้กลับไปโดยเร็ว แต่ไม่อาจขัดคำสามีได้ ฝ่ายสารภียิ้มเย้ย มองคุณหญิงของเรือนอย่างเป็นต่อ

หมื่นทิศศรขออนุญาตผู้ใหญ่ออกไปเดินเล่นรอเวลา เขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าจนเต็มปอด เดินชมนกชมไม้รอบๆ เรือนท่านเจ้าพระยาอย่างผ่อนคลายสบายใจ เสียงหัวเราะคิกคักสดใสราวกระดิ่งเงินแว่วมาตามสายลม เสียงที่ทั้งไพเราะและรื่นหู เรียกความสนใจจากชายหนุ่มให้หันรีหันขวางมองหาเจ้าของเสียงนั้น

ที่ไกลออกไปไม่มากนัก ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง หญิงสาวสองคนกำลังพูดคุยกันพลางจิ้มมะม่วงกินกับกะปิหวานอย่างสนุกสนาน ความเปรี้ยวของมะม่วงทำให้คนที่น่าจะอายุน้อยกว่าถึงกับย่นคอทำตาหยี ก่อนเจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มกับเพื่อนอย่างชอบใจ โดยไม่คาดคิดภาพนี้กลับตราตรึงในใจเขา พร้อมกับสาวน้อยคนนั้นที่เข้ามาประทับอยู่กลางใจเพียงแรกเห็น

 

 

ห่างหายจากการแต่งนิยายไปนานเลยค่ะ ไรท์เรียนจบมาครึ่งปีแล้วนะคะ ช่วงนี้ไม่ได้ยุ่งเรื่องเรียนเเล้ว เเต่มายุ่งเรื่องงานแทน 555 ไอเราก็นึกว่าเรียนจบเเล้วจะสบาย มีเวลามาแต่งนิยายมากขึ้น ที่ไหนได้ พอทำงานเเล้วหนักกว่าเดิมไปอีก 

-------------------------------------------------- 

มาต่อให้จบตอนเเล้วน้าาาาาาาา คู่แข่งท่านเจ้าพระยาก็มาแล้วเช่นกัน อิอิ 

ฝากกดถูกใจเพจด้วยนะคะ เพจเดิมปลิวหายไปเเล้ว 

ชื่อเพจ : The-Little-girl 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว