ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2563 11:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

ตอนที่ 2 ฟื้นคืนชีพจากความตาย Part 2 ออกเดินสู่โลกใบใหม่

 

บรืน บรืนเสียงเครื่องยนต์จากยานพาหนะทำให้หยางหานตงสะดุ้งตื่นจากความฝันที่หอมหวานในยาม แล้วมาพบกลับภาพที่แปลกตา

หยางหานตงที่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาก็ได้พบฝูงชนมากหน้าหลายตาที่ล้อมวงมุงดูเขาอยู่จนเต็มไปหมด

ภาพสุดท้ายที่เขาจำได้ก็คือหญิงคนรักได้ทำการดูดกลืนน้ำวิสุทธิ์ในยามเช้าของเขา และเขาก็ได้ร้องเรียกหญิงคนรักเขาให้เข้าสู่อ้อมอกของเขา

พวกเขาทั้งสองก็นอนกอดรัดกันด้วยความรัก และพล่อยหลับไปในตอนไหนก็ไม่สามารถรับรู้ได้ รู้ตัวอีกทีเขาก็ได้มาอยู่โลกใบใหม่อีกแล้ว

"ฉันต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า"โฉมสะครวญตรงหน้าหยางหานตงทำให้ลืมความเจ็บปวดที่ได้รับมาทั้งหมดเมื่อได้เห็นข้อความสีขาวที่มีแต่เขาเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้

มู่หรงเพ่ยเพ่ย คนรักชั่วนิรันดร์ของท่าน ในโลกใบนี้นางเป็นหญิงสาวที่น่าสงสารเนื่องจากท่านลงมือกระทำการข่มขืนนางหลังจากที่ท่านได้รับยาปลูกเซ็กส์จากเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่หวังตกจะเป็นผู้หญิงของท่าน แต่พลาดท่าไปเสียเองซะก่อน

หยางฟานจงทำท่าจะยกมือว่าไม่ได้เป็นอะไรมากนัก แต่กลับถูกเจ้าหน้าที่กู้ภัยนำตัวของเขาไปเสียก่อน

"ลูกพี่นี่ไม่ได้เรื่องเลยนะครับ คุณสอนผมเสมอว่าอย่าประมาทให้ระวังตัวอยู่เสมอ แต่ไหงคุณถึงได้ประมาทไปเสียเองแบบนี้ล่ะครับลูกพี่"เจ้าหน้าที่กู้ภัยชายที่เป็นเพื่อนร่วมงานของหยางหานตงในโลกใบนี้หยอกล้อเล่นกับเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เกือบตลอดเวลา

"หยุดพูดล้อเล่นได้แล้ว และรีบนำตัวหัวหน้าคุณมายังโรงพยาบาลที่เราได้จัดเตรียมไว้ให้กับเขาซะ

แล้วพวกคุณก็ลงมือปฏิบัติภารกิจที่รับมอบหมายต่อไปโดยที่ให้รองหัวหน้าของคุณลงมือปฏิบัติแทนนี่คือคำสั่งจากเบื้องบนให้พวกคุณยังดำเนินภารกิจต่อไปได้

เพื่อให้ไม่มีการขาดตอนของภารกิจนี้พวกคุณทั้งหมดจะได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่ทั้งเงินทุนหมุนเวียนแบบไร้ขีดจำกัด และอุปกรณ์เทคโนโลยีที่ทันสมัย

แต่เบื้องบนมีคำสั่งพิเศษลับมาให้พวกคุณโดยเฉพาะ นั้นก็คือเมื่อพวกคุณในคนใดคนหนึ่งที่เสียชีวิตในระหว่างภารกิจนี้

พวกคุณได้รับการยกย่องหน้าหลุมศพของพวกคุณพร้อมทั้งได้รับการเลื่อนยศให้ห้าขั้นชั้นตำแหน่ง

สุดท้ายนี้ผมก็ให้พวกคุณในที่นี่โชคดี หวังว่าพวกเราจะได้มาเจอกันหลังทำภารกิจให้เสร็จสิ้นลุล่วงแล้ว นั้นเลิกกัน"

"Yes Sir"เสียงตอบรับฟังคำขับขานแบ่งออกเป็นชายและหญิงอย่างพร้อมเพรียงกันมันคือบทเพลงก่อนเข้าสู่ความตายของคนหลายคนในอนาคตอันใกล้นี้

 

หยางหานตงในเช้าวันใหม่ของอีกสองวันให้หลังจากการลืมตื่นแล้วได้เข้ามาสู่โลกใบใหม่มาอยู่ในสภาพชุดพยาบาลที่บริเวณข้อมือซ้ายได้ทำการติดตั้งสายน้ำเกลืออยู่

"รู้สึกตัวแล้วหยั่งงั้นรึ ผู้กองหยางผมนึกว่า คุณจะกลายเป็นผักแบบนี้ไปตลอดกาลไปแล้วเสียอีก คุณรู้ตัวไหมว่าคุณเกือบทำให้ทางเราเสียมือดีอย่างคุณ มีอนาคตไกลไปเสียอีก คุณนี่มันโชคดีจริงที่รอดตายมาได้"

หยางหานตงที่รับแบบนั้นแล้วเสียหน้าและท่าทางก็ไม่เคยเปลี่ยนราวกับคนไร้ความรู้สึกเจ็บปวดทางจิตใจและร่างกายที่ประดุจภูเขาน้ำแข็ง

"คุณมีเรื่องที่บอกกล่าวกับผม เพียงแค่นี้ใช่ไหมครับ เพราะผมจะได้ไปลงมือปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายต่อไป ถ้างั้นผมก็เชิญคุณออกไปจากห้องนี้ด้วยนะครับ"

หยางหานตงบุรุษน้ำแข็งประจำกรมตำรวจประจำกรุงปักกิ่งได้ขับไล่ไสส่งให้ผู้บังคับบัญชาของเขาให้จากแบบโดยดี

"ดีมาก ดี ดี ผู้กองหยางคุณกล้าบังคับขับไล่ผู้บังคับบัญชาของคุณแบบนี้ ผมจะเขียนรายงานเรื่องพฤติกรรมของคุณต่อเบื้องบน

เพื่อเป็นคำเตือนให้ลูกน้องในสังกัดของคุณเป็นตัวอย่างว่าอย่ามากล้าหือกับผู้บังคับบัญชาอย่างผมอีกเป็นครั้งที่สอง

คุณจะรู้ซึ้งเสียทีว่า คุณมันก็แค่มดปลวกตัวหนึ่งในสายตาของผม ไม่ว่าคุณจะเก่งกาจขนาดไหน คุณก็ไม่มีวันที่ยืนบนหัวของผมได้ ฮา ฮา"

หัวหน้าผู้บังคับบัญชาในสายงานของเขาว่ากล่าวตักเตือนอย่างถือดีในอำนาจที่เขาได้รับจากการใช้เส้นสายในหน่วยภาครัฐแล้วมายกตนข่มท่านเป็นแบบนี้เสมอมา

หยางหานตงไม่ตอบโต้กลับเดินจากไปยังตู้เสื้อผ้าพร้อมทั้งหยิบเสื้อผ้าที่ได้แขวนเอาไว้เรียงเป็นแถวยาวเรียงกันและมีให้หลายสิบชุด หนึ่งในนั้นมีกระทั่งชุดยศนายตำรวจชั้นสูงรวมอยู่ด้วยแต่เขากับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยเพียงแค่หยิบชุดประจำตำแหน่งของตัวเองขึ้นมาสวมใส่ และเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างามผ่าเผยผิดแผกไปกับผู้ผู้บังคับบัญชาของเขา

 

ภายในห้องลับที่อยู่ในห้องถัดไปสามารถรับรู้ถึงบทสนทนาเมื่อครู่นี้ของหยางหานตงระหว่างผู้บังคับบัญชาของตัวเองได้ยินเต็มหกหู ก็ถึงกลับทำเสียหน้าเหนเกกันเป็นทิวแถวเพราะคิดว่าจะได้ยินจากปากอดีตนักเรียนตำรวจดีเด่นเช่นนี้ได้ รวมไปถึงพวกเขาเหล่านั้นก็ยังรู้ผิดที่เลือกให้การสนับสนุนบุคลากรชั้นดีผิดคนอีกต่างหาก

"ตาเฒ่าเฉิน นายฝึกเด็กคนนั้นได้เยี่ยมยอดมากถ้าหาก พี่ใหญ่หยางยังอยู่ล่ะก็เขาก็คงภูมิใจไม่น้อยกับหลานชายเพียงคนเดียวของเขาแบบนี้ แต่มันน่าเสียดายที่เขานั้นจากพวกเราเร็วไปหน่อย ไม่ฉะนั้นแล้วก็คงมีโอกาสได้เห็นหลานชายของเขาด้วยตัวเอง ได้เห็นเขาแต่งชุดอันทรงเกียรติแบบนี้"

นายตำรวจชั้นสูงที่ได้เกษียณตัวเองออกมารับหน้าที่ฝึกสอนตำรวจชายหญิงรุ่นใหม่ ให้มีประสิทธิ์ภาพการทำงานให้ดียิ่งขึ้น มันจึงกลายเป็นการพูดหยอกล้อระหว่างกันว่าลูกศิษย์ของใครดีกว่า หนึ่งในนั้นก็เป็นทั้งผู้ฝึกสอนและผู้เลี้ยงดูหยางหานตงตั้งแต่ลืมตาดูโลกใบนี้ขึ้นมาราวกับเป็นทายาทในสายเลือดของตัวเอง

เฉินหลงนายตำรวจชั้นสูงที่ได้เกษียณอายุข้าราชการของตัวเองนิ่งเงียบต่อก็พุดคุยกันระหว่างอดีตเพื่อนร่วมรุ่นและเพื่อนร่วมหน่วยงานในอดีตที่ผ่านมา ใบหน้าที่แข็งกระด้างราวกับกำแพงเหล็กที่มาพร้อมบรรยากาศอันนิ่งสงบมันช่วยทำให้ชายสูงวัยหกปีห้าผู้นี้เหมือนกับภูเขาที่ตั้งสูงสง่าท้ารับทุกสภาพอากาศ

"เขาว่ากันลูกไม้ล้นไม่ไกลต้น แสดงว่าหลานชายนาย ก็เป็นเหมือนกับนายเมื่อครั้งในสมัยอดีตนะสิเฒ่าหม่า"นายตำรวจสูงวัยของอีกคนหนึ่งช่วยกันผสานเสียงพูดคุยหยอกล้อแกมประชดประชันเพื่อนร่วมรุ่นที่เคยเรียนมาด้วยกันด้วยใบหน้าที่เหยียดหยามที่มันแสดงออกมาได้อย่างชัดเจน

หม่าอู่กังกัดฟันกรอด ด้วยความโมโหเพราะไม่ว่าเขาจะทำผลงานได้ดีขนาดนั้น เขามักจะถูกนับไปเปรียบเทียบเพื่อนร่วมรุ่นของเขาอีกคนหนึ่งที่ได้จากโลกใบนี้แล้วอยู่เสมอ

และพอมาถึงรุ่นลูกของเขาเองก็ยังคงได้รับการเปรียบเทียบอยู่เหมือนเดิมอีกครั้ง จนแล้วจนรอดก็มาถึงรุ่นหลานของเขาก็ยังคงถูกนำมาเปรียบเทียบอีกครั้งหนึ่งจนได้

หม่าอู่กังเขาไม่รู้ว่าเขาได้ไปล่วงเกินเทพพระเจ้าองค์ไหน ถึงได้ทำให้ครอบครัวของเขาต้องมาพบเจอกับเรื่องน่าอดสูแบบนี้

ถึงขนาดนี้ว่าคู่แข่งของเขาก็จากลาโลกนี้ไปแล้ว ก็ยังไม่วายถูกนำมาเปรียบเทียบประชดแดกดันอยู่เสมอเช่นเดิม แต่มันกลับถึงจุดแตกหักของระหว่างเขากับเพื่อนร่วมรุ่นของเขาอีกครั้ง

ในเหตุการณ์ช่วยเหลือตัวประกันที่มันทำให้ลูกชายและลูกสะใภ้ของคู่แข่งของเขาจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ และมันได้กลายเป็นตราบาปติดตัวลูกชายของเขาไปชั่วชีวิต เนื่องด้วยความขี้ขลาดด้วยการวิ่งหนีคนร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่งในขณะกำลังใช้อาวุธสงครามกราดยิงตัวประกันจนมันเป็นต้นเหตุให้ตำรวจน้ำดีสามีภรรยาคู่หนึ่งชีวิตที่โรงพยาบาลในภายหลัง

หม่าอู่กังทนไม่ไหวเดินออกจากห้องลับไปดักรอหลานชายคนเดียวของเขาหม่าปากังที่กำลังอารมณ์ดีเมื่อได้เห็นคู่แข่งของเขาได้รับบาดเจ็บการทำภารกิจแถมมันยังเป็นภารกิจล้มเหลวอีกต่างหากมันจะทำให้เขาไม่มีความสุขไปได้ยังงั้น เมื่อเขาเดินเจอปู่อันเป็นที่รักของเขา

"นี่ปู่เห็นไหมครับว่า หมอนั้นมันไม่ได้เก่งสมคำลำลือแบบนั้น ที่ผ่านมามันแค่โชคดีเท่านั้นเองผมนี่สิอันดับหนึ่งของจริงเพราะฉะนั้นแล้วปู่ไม่ต้องเป็นกังวลไปนะครับ ผมจะทำให้ทุกคนเห็นเองว่าทายาทสกุลหยางไม่ได้เก่งกาจเหมือนกันทุกรุ่นไปฮา ฮา"

หม่าปากังหัวเราะชอบใจแสดงความดีที่สามารถเห็นคู่แข่งของได้รับบาดเจ็บและพ่ายแพ้ในการปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้ มันยิ่งเป็นเครื่องกะรันตีว่าเขาคือตำรวจหนุ่มที่เก่งกาจและมีอนาคตไกลมาที่สุดในคนรุ่นเดียวกันอาจรวมไปถึงรุ่นพี่ของเขาบางคนเสียด้วย

"ปาเอ่อร์ ปู่จะบอกให้นะเรื่องที่เราได้พูดคุยกับเจ้าทายาทสกุลหยางเมื่อกี้นี่พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงหลายครั้งได้รับรู้หมดแล้ว และปู่คิดว่าในอนาคตอันใกล้นี้ตัวของหลานเองจะไม่ได้พบเจอกับความสำเร็จอีกอย่างแน่นอน

ถ้าหลานยังคงต้องการความก้าวหน้า หลานก็ต้องยอมก้มหัวขอโทษเจ้าเด็กสกุลหยางนั้นซะ แม้กระทั่งหลานเองอาจจะเป็นบันไดให้ไอ้เด็กนั้นเหยียบย่ำหลานก็ต้องกล่ำกลืนความอดสูไปให้ได้ ถ้าไม่อยากเป็นพ่อของหลานในอนาคต"

 

ความคิดเห็น