ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EPISODESE 02 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 169

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2562 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EPISODESE 02 [100%]
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

EPISODES 

02 

 

 

 

 

‘คุณชายเจ้าระเบียบ’ 

ใครหลายคนต่างเรียกเขาแบบนั้น ซึ่งฟรานซิสก็ไม่เคยออกมาแก้ตัวใดๆ ในเมื่อที่เขาพูดกันนั้นมันก็เรื่องจริงแทบจะทุกอย่าง เขายอมรับว่าเขาเป็นคนที่ค่อนข้างระเบียบจัด ไม่ว่าจะทำอะไร ทุกอย่างต้องออกมาเพอร์เฟค และเขาเกลียดที่สุดก็คือเวลาที่ต้องมาทนเห็นอะไรที่มันไม่เข้าที่เข้าทาง รกเลอะเทอะไปหมด อย่างเช่นตอนนี้...

“ลิตเติ้ล...”

เฮือก! 

ร่างบางที่กำลังนั่งรื้อของเล่นในลังพลาสติกใบใหญ่ถึงกับสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเข้มที่เอ่ยเรียกชื่อตนเอง ใบหน้าเรียวเล็กค่อยๆเงยขึ้นมองเจ้าของเสียงอย่างกล้าๆกลัวๆ และเรียกชื่ออีกคนออกมาเสียงตะกุกตะกัก

“ฟะ..ฟรานฟราน...”

“รื้อของเล่นอีกแล้วนะ ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามารื้อของแบบนี้ทำไมไม่ฟัง”

“ลิตเติ้ล..ลิตเติ้ลขอโทษฮะ” เสียงนุ่มเอ่ยออกมาแผ่วเบา

ฟรานฟรานน่ะ.. ชอบทำหน้าบึ้งใส่ตลอดเลย

ลิตเติ้ลไม่ชอบสักนิด…

ใบหน้าหวานก้มลงงุดจนคางแทบชิดอก เพราะไม่กล้ามองสบกับสายตาคมที่มองมาอย่างดุๆ มือเรียวสองข้างนั่นกำชายเสื้อตัวเองแน่น มองดูก็รู้ว่าคงจะกลัวไม่น้อย ดวงตาคมจ้องมองร่างบางนิ่งๆก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

และสุดท้าย...

“เก็บของให้เรียบร้อย จะได้ไปอาบน้ำกินข้าว”

ฟึบๆๆๆ

ร่างบางรีบเก็บข้าวของมากมายที่ตัวเองรื้อออกมาใส่กล่องเดิมอย่างรวดเร็ว เร็วซะยิ่งกว่าตอนที่รื้ออกมาซะอีก พอเห็นแบบนั้นมุมปากหยักก็ขยับยกขึ้นนิดๆอย่างอดไม่ได้

สองอาทิตย์แล้วสินะที่เขารับลิตเติ้ลมาอยู่ด้วยหลังจากออกจากโรงพยาบาล เป็นสองอาทิตย์ที่ฟรานซิสรู้สึกว่าตารางชีวิตตัวเองนั้นรวนไปหมด แม้ลิตเติ้ลจะไม่ใช่เด็กเล็กๆแต่นั่นก็แค่ร่างกาย เมื่ออายุสมองของเจ้าตัวไม่ต่างอะไรกับเด็กสักนิด

ผลการวินิจฉัยอาการของลิตเติ้ลสรุปได้ว่าเจ้าตัวความจำเสื่อมและเซลล์สมองบางส่วนเสียหายแต่ไม่ร้ายแรงมาก หากแต่ต้องใช้เวลาในการฟื้นตัว เพราะแบบนั้นทำให้ความทรงจำของลิตเติ้ลหยุดอยู่ที่อายุเพียงเจ็ดขวบ คุณหมอได้บอกกับเขาว่าเรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลาอาการของลิตเติ้ลเป็นเพียงอาการชั่วคราวเท่านั้น

เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าอยู่ดีๆทำไมถึงได้หาภาระมาให้ตัวเอง บางทีอาจจะเพราะดวงตาใสซื่อคู่นั้น.. ที่ทำให้เขารู้สึกอยากดูแล

ตอนแรกก็คิดว่าคงไม่ยากเย็นอะไรกับการดูแลคนๆหนึ่ง หากแต่ตอนนี้เขาค้นพบแล้ว

ว่าแม่งโคตรจะยาก...

แต่ก็นั่นแหละ คิดได้ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ และเขาก็ไม่ใช่คนที่จะมาทำอะไรครึ่งๆกลางๆ ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วว่าจะดูแลก็ต้องทำให้ถึงที่สุด เดี๋ยวก็คงชินไปเองมั้ง

“เก็บเสร็จแล้วฮะ” เด็กน้อยในร่างผู้ใหญ่เอ่ยบอกพร้อมกับยิ้มตาหยี

“เสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำได้แล้ว”

“ฮะ” แล้วลิตเติ้ลก็ลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะวิ่งจ้ำไปยังห้องน้ำทันที โดยที่ลืมกฎเหล็กของบ้านไปเสียสนิท...

“ลิตเติ้ล! อย่าวิ่งในบ้าน!!”

ก็ได้แต่บ่นไล่หลังไปเท่านั้นเมื่อเจ้าตัวแสบวิ่งหนีหายเข้าไปในห้องน้ำซะแล้วสิ

ฟรานซิสได้แต่ถอนหายใจออกมา(อีกแล้ว)อย่างอ่อนใจ ดูเหมือนไอ้ที่คิดว่าจะชินมันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด ทำยังไงเขาก็ไม่ชินแน่ๆ!

ร่างสูงได้แต่ส่ายหน้าเบาๆอย่างเหนื่อยใจก่อนจะเก็บกล่องใบใหญ่ที่บรรจุของเล่นมากมาย ที่เขาเป็นคนซื้อมันเองกับมือไปไว้มุมห้องก่อนจะออกไปที่ห้องครัว เพื่อจัดเตรียมมื้อเย็นสำหรับสองคนเอาไว้

ตั้งแต่ที่ชีวิตของเขารับลิตเติ้ลเข้ามาอยู่ด้วย หลายอย่างก็เปลี่ยนไปหมด จากที่ไม่เคยต้องคอยกังวลว่าจะมีใครรออยู่ไหม ทุกวันนี้กลับต้องรีบไปเรียน รีบทำงาน รีบกลับบ้านเพราะเป็นห่วงลิตเติ้ล ตอนแรกคิดว่าจะเอาไปอยู่ที่บ้านให้คนที่บ้านช่วยดูแล แต่คิดไปคิดมาก็เปลี่ยนใจพามาอยู่ที่คอนโดแทน และแน่นอนว่าเรื่องที่เขารับลิตเติ้ลมาอยู่ด้วยไม่มีใครรู้ แม้แต่ครอบครัวเขาก็ตาม

อาจเป็นเพราะวันที่เขาพบลิตเติ้ลเขาจำได้ว่าสภาพในวันนั้นร่างบางดูสะบักสะบอมไม่น้อย คงไม่พ้นโดนทำร้ายมาและเพื่อความปลอดภัยเขาเลยไม่อยากให้ใครรู้ว่าลิตเติ้ลอยู่กับเขา

อย่างน้อยก็จนกว่าความทรงจำของลิตเติ้ลจะกลับมา จนกว่าจะถึงวันนั้นเขาจะดูแลลิตเติ้ลให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

“หอมจังฮะ” เสียงนุ่มๆของเด็กน้อยในร่างผู้ใหญ่เอ่ยถามขึ้น พลางจ้องมองไปยังอาหารหน้าตาน่าทานบนโต๊ะ แค่เห็นน้ำลายก็แทบจะไหลแล้วล่ะ

“วันนี้มีสปาร์เก็ตตี้คาโบนาร่ากับซุปเห็ด” ฟรานซิสบอกพร้อมกับวางแก้วน้ำส้มคั้นลงข้างจานอาหารฝั่งของลิตเติ้ล

“ฟรานฟรานทำเองหรอ น่ากินจัง” ลิตเติ้ลถามอย่างตื่นเต้น

“เปล่าหรอก เพื่อนฉันทำน่ะ”

“อ้าว เติ้ลคิดว่าฟรานฟรานทำซะอีก” ว่าแล้วปากเล็กก็ยู่เข้าหากันน้อยๆ ลิตเติ้ลก็แค่คิดว่าจะได้กินอาหารฝีมือฟรานฟราน มันก็เท่านั้น และใช่ว่าฟรานซิสจะไม่รู้ เพียงแต่เขาไม่เก่งเรื่องอาหาร

อีกอย่าง ลำพังแค่ไปเรียน ทำงานและดูแลเด็กน้อยลิตเติ้ล เขาก็เหนื่อยพอแล้ว คงไม่มีเวลาไปทำอาหารแน่นอน เลยไหว้วานให้เรียวทำให้ก่อนกลับคอนโด หรือบางวันก็โทรสั่งเอา

“เลิกทำหน้ายู่แล้วมากินข้าวได้แล้ว”

“ฮะ..” แม้จะเป็นเพียงประโยคธรรมดาๆแต่เพราะความนิ่งของน้ำเสียงและใบหน้าของคนพูดทำให้เด็กน้อยต้องก้มหน้าลงอย่างไม่กล้าสู้สายตา

สองมือเรียวจับช้อนส้อมไว้มั่นก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารตรงหน้าเงียบๆ และก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสปาร์เก็ตตี้จานนี้อร่อยมากจริงๆ แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แม้อาหารจะอร่อยแต่ถ้าบรรยากาศมันเงียบ จนได้ยินแค่เสียงช้อนส้อมกระทบจานขนาดนี้ มันก็อึดอัดเกินไปนะ!

ทั้งสองคนต่างกินข้าวกันไปเงียบๆ ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ แล้วก็เป็นฟรานซิสที่อิ่มก่อน เพราะเขาไม่ค่อยทานมื้อเย็นอยู่แล้ว พึ่งจะมาทานจริงจังก็ตั้งแต่มีลิตเติ้ลมาอยู่ด้วย แล้วในจังหวะหนึ่งสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับคราบครีมสีขาวที่เปื้อนมุมปากจิ้มลิ้มของคนตรงหน้า

“เลอะหมดแล้ว”

“อ๊ะ...” ลิตเติ้ลเผลอร้องออกมาเบาๆ ไม่ใช่เพราะตรงใจเสียงเข้มๆของฟรานซิส แต่เป็นเพราะ...

มือหนาที่ยื่นมาเช็ดคราบครีมให้ต่างหาก

ตึกตัก....ตึกตัก....ตึกตัก... 

หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ในขณะที่ดวงตาเรียวคู่สวยก็เผลอมองสบกับดวงตาคมกริบของฟรานซิสเข้าอย่างไม่ตั้งใจ

ตึกตักๆๆๆๆ 

เพียงเท่านั้นจังหวะการเต้นของหัวใจก็ถี่รัวขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าอย่างห้ามไม่ได้ และลิตเติ้ลก็ไม่สามารถละสายตาออกจากใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักของชายหนุ่มตรงหน้าได้เลย

ลิตเติ้ลคิดว่าตัวเองอาจจะเป็นโรคหัวใจ...

และตอนนี้โรคหัวใจมันก็กำลังกำเริบซะแล้วสิ

“กินต่อสิ หรือว่าอิ่มแล้ว?” ฟรานซิสที่เห็นร่างบางนิ่งไปเลยถามขึ้นพร้อมกับคิ้วสวยที่ขมวดเข้าหากันนิดๆ

และนั่นก็ทำให้ลิตเติ้ลได้สติอีกครั้ง

“เอ่อ.. เติ้ลอิ่มแล้วฮะ” ร่างบางบอกออกมาเสียงเบาพร้อมกับหลุบตามองจานอาหารตรงหน้าแทน

ถึงแม้ฟรานฟรานจะหล่อแค่ไหนแต่ให้มองต่อคงไม่ไหว

แค่นี้คุณหัวใจก็จะวายอยู่แล้ว...

ถ้ามองต่อลิตเติ้ลต้องตายแน่ๆ

“อิ่มแล้วก็ทานน้ำส้มสิ” คราวนี้ฟรานซิสใช้น้ำเสียงที่นุ่มกว่าตอนแรกเล็กน้อยเพราะสังเกตเห็นอาการของร่างบาง ที่ดูเหมือนว่าจะกลัวตัวเองอยู่

ความจริงเขาไม่จำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนตัวเองอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมพอเห็นท่าทางแกรงกลัวของลิตเติ้ลแล้ว เขากลับพยายามที่จะเปลี่ยน

และเพราะน้ำเสียงที่ฟังดูนุ่มขึ้นนั่นทำให้ลิตเติ้ลยื่นมือจับแก้มน้ำส้มมาดื่มอย่างว่าง่าย ซึ่งมันก็สร้างความพอใจให้กับฟรานซิสไม่น้อย

บทจะดื้อก็ดื้อจนปวดหัวแต่พอว่าง่ายๆแบบนี้ก็น่ารักดี

แหมะ... 

ฝ่ามือใหญ่เลื่อนไปวางลงกลางหัวทุยๆของลิตเติ้ลเบาๆ พร้อมกับริมฝีปากหยักที่ขยับแย้มยิ้มเล็กน้อย

ฟรานซิสทำไปโดยไม่รู้ตัว

และไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองส่งผลให้หัวใจดวงน้อยของลิตเติ้ลต้องทำงานหนักอีกแล้ว

ตึกตักๆๆๆ 

หล่อ...

ฟรานฟรานน่ะ.. หล่อเกินไปแล้ว

อันตราย..

อันตรายต่อคุณหัวใจของลิตเติ้ลมากๆ

“ไปนั่งดูการ์ตูนรอก่อน เดี๋ยวฉันล้างจานเสร็จแล้วจะตามไป” พูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง พร้อมกับเก็บจานชามไปล้างที่ซิงค์ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองได้พรากสติไปจากเด็กน้อยลิตเติ้ลเสียแล้ว

พร้อมกับหัวใจดวงน้อยนั่นก็ด้วย...

ลิตเติ้ลไม่รู้เลยว่าตัวเองเดินมานั่งถึงโซฟานี่ได้ยังไง ในหัวเหมือนจะยังเบลอๆ มีแต่ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของฟรานฟรานเต็มไปหมด มือเรียวเลื่อนขึ้นมากุมอกซ้ายเล็กน้อย ราวกับปลอบตัวเองให้คุณหัวใจเต้นเบาลงหน่อย เพราะถ้ามากกว่านี้ลิตเติ้ลกลัวว่าตัวเองจะตายซะก่อน

ฮื้ออ สงสัยต้องบอกให้ฟรานฟรานพาไปหาหมอแล้วล่ะ

คุณหัวใจจ๋าอย่ากำเริบบ่อยนักสิ!

    

+++++++++100%++++++++ 

Talk 29/12/19 : อัพค่ะ 

 

 

  

ความคิดเห็น