หลังจากหายหน้าหายตาไปนาน ไรท์กลับมาแล้วเด้อค่า

ตอนที่13 เป็นห่วง

ชื่อตอน : ตอนที่13 เป็นห่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 62k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2562 13:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่13 เป็นห่วง
แบบอักษร

💋มาเฟียตัวร้ายกับยัยเลขาจอมแสบ💋

#ตอนที่13เป็นห่วง

น้ำผึ้ง🍯

ตอนนี้ฉันอยู่โรงพยาบาล บอสถูกลอบยิง ฉันกำลังเดินดระวนกระวายใจอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ฉันเป็นห่วงบอส ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่รู้สึกว่า ฉันไม่อยากให้เค้าเป็นอะไรไป

 

"ใจเย็นๆนะครับคุณน้ำผึ้ง หยุดเดินวนไปวนมา แล้วนั่งลงนะครับ ไอ้โจมันไม่ตายหรอก มันตายยาก" นั้นคือเสียงของเตอร์บอกให้ฉันนั่งลง ฉันเลยนั่งลง ทำใจให้เย็นขึ้น บอสต้องปลอดภัยสิ 

 

"ว่าแต่ทำไม่เธอถึงยิงปืนแม่นขนาดนั้น" แทนถามฉันขึ้นด้วยความสงสัย

 

"พอดีตอนเรียนมหาลัยฉันอยู่ชมรมนักแม่นปืนนะ เคยไปแข่งประกวดด้วยนะ ชนะเลิศ" ตอนเรียนมหาลัยมันมีหลายชมรมให้เลือก แต่ก็เลือกเข้าชมรมนักแม่นปืนเหตุผลเพราะอยากยิงปืนเป็น ตอนแรกจะเข้าเล่นๆ ไปๆมาๆได้ไปแข่งประกวดสะงั้น แล้วฟลุ้คได้ที่หนึ่งด้วย5555

 

"ว้าวจริงดิ เก่งมากเลยครับ" 

 

"ขอบคุณค่ะ คุณเตอร์"

 

"แต่ถ้าไม่ได้เธอช่วย บ้างทีไอ้โจอาจตายไปแล้ว" แทนพูดขึ้น ใช่ถ้าเกิดฉันไม่ยิงช่วย ปานนี้บอสคงไม่รอด เพราะคนที่มาลอบยิง มากันเยอะมาก

 เสียงปืนทำให้คนในผับแตกตื่นชลมุนวุ่นวายกันหมดทำให้พี่แทนและพี่เตอร์ออกมาช่วยได้ลำบาก และอีกฝ่ายก็ดูชำนาญเหมือนจะถูกสั่งมาเก็บบอสเลยเพราะเล็งปืนมาแต่ที่บอสคนเดียว(ขออนุญาติเรียกพี่แทน พี่เตอร์ เพราะเค้าอายุมากกว่าฉัน)

 

"แทน เตอร์ ตาโจเป็นไงบ้างลูก" ป้าลดาละล่ำละลักถามไถ่อาการบอสด้วยความเป็นห่วง ว่าแต่ป้าลดาคนที่สัมภาษณ์งานฉันทำไมถึงดูจะเป็นห่วงบอสมากนักล่ะ

 

"หมอยังไม่ออกมาเลยครับป้า" พี่เตอร์พูดขึ้น

 

"มันเป็นใครที่ทำลูกชายฉันแบบนี้"คุณลุงที่เดินมากับป้าลดาและชายชุดดำนับสิบคนพูดขึ้น

 

 คุณลุงดูน่าเกรงขามมาก ถึงจะแก่หน่อยแต่ร่างกายยังดูแข็งแรงดี เรียกบอสว่าลูกชายคงจะเป็นพ่อของบอสแน่ เพราะน่าตาคล้ายบอสมาก แม้จะอายุมากแต่ยังคงหล่อเหลาสมวัย

 

"ผมคาดคั้นไอ้คนยิงมาแล้วครับ มันบอกว่าไอ้โรเจอร์สั่งให้มาฆ่าไอ้โจ" พี่แทนบอกคุณลุงด้วยสีหน้าเข้มขึ้น

 

"หึ เล่นสกปรก แทน เตอร์ ไปจับตัวมันมาให้ได้ ลุงฝากด้วย" ระหว่างที่คุณลุงกำลังพูดคุยอยู่กับพี่เตอร์และพี่แทนคุณหมอก็เปิดประตูออกมาจากห้องฉุกเฉิน

 

"ตาโจเป็นไงบ้างค่ะหมอ"ป้าลดารีบถามหมอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

 

"คุณโจนาธานปลอดภัยแล้วครับ กระสุนไม่ถูกจุดสำคัญ แต่เสียเลือดมาก คงต้องให้เลือดและรอดูอาการ" ฉันได้ยินดังนั้นก็โล่งอกขึ้นมา ดีใจที่บอสปลอดภัย ป้าลดาก็ยิ้มดีใจออกมา แล้วหันมาทางฉัน

 

"แล้วแม่หนูเป็นใครกันล่ะ" 

 

"สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า น้ำผึ้งเป็นเลขาคุณโจนาธานค่ะ"ฉันสวัสดีคุณลุงกับคุณป้า แล้วบอกว่าฉันคือใครแต่ดูคุณป้าจะมีสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย ก็ใช่สิเพราะฉันอยู่ในชุดเดรสสีแดงมีเสื้อสูทใส่ทับที่พี่เตอร์ถอดมาให้ ไร้ชุดทำงานและแว่นตา คุณป้าคงจำไม่ได้

 

"นี้หนูเป็นเลขาโจนาธานจริงๆเหรอ ทำไมถึงเหมือนคนละคน" ป้าลดาถาม

 

"คือว่า...."กำลังคิดว่าจะบอกคุณป้าว่าอะไรดี พี่เตอร์ก็ชิงพูดขึ้น

 

"คุณป้าครับ น้ำผึ้งเธอช่วยชีวิตไอ้โจไว้ครับ ถ้าไม่มีน้ำผึ้ง ไอ้โจคงเจ็บหนักกว่านี้" พี่เตอร์คงช่วยพูดตัดบทไป เพราะเห็นท่าทางของฉัน

 

"นี้หนู ฉันขอบใจมากนะ ที่หนูช่วยตาโจไว้ กลับไปพักก่อนเถอะ"ป้าลดาพูดขอบใจฉันด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

 

"คือว่าไม่เป็นค่ะ เดี่ยวคืนนี้น้ำผึ้งจะดูแลบอสให้เองค่ะ"ฉันอยากดูแลบอส อยากให้บอสฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นฉันเป็นคนแรก ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ที่ฉันเป็นห่วงบอสได้ขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งรู้จัก เพิ่งเจอ เพิ่งจะเอ่อ...นอนด้วยกัน แต่แค่คืนเดียว หรือเราจะรักบอส จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ คงจะเป็นห่วงในฐานะเจ้านายลูกน้องเท่านั่นแหละ

 

"ถ้างั้นฉันฝากตาโจด้วยนะ พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าโรงแรมนะ อยู่ดูแลตาโจที่นี้ ขาดเหลืออะไรก็บอกลูกน้องฉันได้ อ่อลืมไปฉันคือแม่เลี้ยงตาโจ" บอสถูกย้ายไปห้องพิเศษ ที่มีชายชุดดำเฝ้าหน้าห้อง ป้าลดากับคุณลุงอยู่สักพักก็กลับไปพักผ่อน ฉันเลยขอตัวไปเปลี่ยนชุดที่คอนโดและกลับมาเฝ้าบอส 

ความคิดเห็น