ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 (NC18+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2563 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 (NC18+)
แบบอักษร

ตอนที่ 2 ฟื้นคืนชีพจากความตาย Part 1 วีรบุรุษผู้หายสาปสูญ(3) (NC18+)

 

บนห้องพักห้องหนึ่งในโรงเตี๊ยมของหมู่บ้านชาวประมงที่หยางหานตงได้ฟื้นได้ฟื้นคืนชีพจากความตาย บัดนี้กลับมามีร่างกายสองเรือนร่างกำลังเคลื่อนที่สั่นไหวไปมาด้วยเสียงอันรัญจวน

ด้วยระบบS(Sex)System ที่หยางหานตงได้รับมาจากในอดีตเมื่อหลายปีก่อน มันทำให้เขาได้กลายเป็นบุรุษผู้มากรัก ฝากรักไปทั่วทุกท้องที่ที่เขาได้เดินทางไป

มู่หรงเพ่ยเพ่ยนางกำลังขยับร่อนเอวบนร่างกายกำยาของหยางหานตงด้วยความรัก ในทุกครั้งที่นางขยับ่อนเอวนางจะส่งเสียงร้องครวญครางชวนให้หลงใหล

ปทุมถันของนางขยับขึ้นลงไปมาราวภาพวาดชวนฝัน นางมองหน้าชายคนรักของเธอด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขพร้อมทัั้งส่งเสียงครวญครางดังลั่นสนั่นลั่นห้องพัก

หยางหานตงมองใบหน้าอันงดงามของนางบอกกล่าวกับนางด้วยท่อนความแห่งความรักว่าข้ารักเจ้า เพ่ยเอ่อร์ ข้าและเจ้าจะอยู่ด้วยกันตราบเท่านิรันดร์

มู่หรงเพ่ยเพ่ยที่ได้รับคำบอกกล่าวของชายคนรัก นางก็โน้มร่างกายครึ่งบนของเธอลงมาแนบชิดกับร่างกายอันกำยาของเขา

พวกเขาโรมรันพันตูด้วยการอ้อมกอดอันแนบชิดพร้อมทั้งประทานรสชาติจุมพิตอันดูดดื่ม

มู่หรงเพ่ยเพ่ยไม่สามารถรับเข้าปะทะของชายคนรักได้นานนัก เธอก็ถึงจุดสมหมายเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วนั้นเธอก็ไม่สามารถนับได้

เพียงแค่ครึ่งชั่วยาม(1ชั่วโมง) เธอก็รับสามารถรองรับน้ำวิสุทธิ์ที่ร้อนช่าเหมือนการเผาไหม้เป็นดุจสายน้ำลาวา

น้ำวิสุทธิ์ที่มันไหลผ่านเข้ามายังร่างกายประดุจยาวิเศษที่เยี่ยวยาร่างกายที่เหนื่อยล้าของเธอจนหายเป็นปลิดทิ้ง

มู่หรงเพ่ยเพ่ยนอนสลบไม่ได้สติคาอกอันกำยาของหยางหานตง ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขพร้อมทั้งเสียงลมหายใจอย่างแผ่วเบาเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

เสียงร้องของเหล่าสกุณาขับขานเป็นบทเพลงแห่งธรรมชาติช่วยปลุกจากการหลับไหลของหยางหานตง

หยางหานตงลืมตาขึ้นเขาก็ได้รับพบภาพอันวิจิตรงดงามจากเทพธิดาที่กำลังดูดกลืนน้ำวิสุทธิ์ของเขาเป็นมื้อเช้าด้วยดวงตาที่ส่องเป็นประกายแวววาวราวดวงจันทร์ที่กำลังสุกสกาวยามราตรี

หยางหานตงที่ได้เห็นภาพอันงดงามตรงหน้าแล้วนั้น เขาก็ระงับอารมณ์ที่กำลังสั่นไหวพร้อมเรียกหาให้มู่หรงเพ่ยเพ่ยเข้ามาอยู่ในอ้อมอก

"เพ่ยเอ่อร์ เด็กดีของข้าเจ้าจะอยู่ใช้ชีวิตกับข้าท่องเที่ยวไปทั่วราชอาณาจักร หรือจะกลับไปใช้ชีวิตที่อันสุขสบายกับข้า แต่มันขาดอิสระเสรี"

มู่หรงเพ่ยเพ่ยเธอนิ่งเงียบไม่ตอบประดุจภูเขาน้ำแข็ง เพราะไม่ว่าหยางหานตงจะตัดสินใจยังไงเธอก็อยู่เคียงข้างตราบชั่วนิรันดร์

 

นครหลวงราชันย์หยาง ได้มีตำนานบทใหม่บทหนึ่งขึ้นมากล่าวถึงความตายก็ไม่สามารถแยกความรักอันบริสุทธิ์ของชายหญิงคู่หนึ่งได้

นครหลวงอันกว้างใหญ่ทางฝั่งตะวันตกของเมืองมีโรงละครที่ทำการแสดง้วตามตำนานความรักขององค์ชายหกและคู่หมั้นอันเป็นตามความรักที่ถูกกล่าวไปตราบชั่วนิรันดร์

ภายในห้องลับบริเวณชั้นสองของโรงละครการแสดงงิ้ว เหล่าเชื่อพระวงศ์ที่มานัดประชุมกันลับ

หลังจากการทำแสดงละครฉากใหญ่เพื่อจับกุมขุนนางชั่วที่ทำการขายชาติทรยศแผ่นดินด้วยการใส่ร้ายป้ายศรีให้ขุนนางเฒ่าผู้จงรักภักดีสามแผ่นดิน

ภายในห้องลับประกอบไปด้วยน้องชายของราชันย์หยาง คนปัจจุบันสองคนพร้อมกับบุตรหลาน และเหล่าเครือญาติอีกนับเกือบร้อยชีวิตที่ทำการปกครองดินแดนของตัวเองในอาณาเขตต่างๆของราชอาณาจักร

"พี่รองนับตั้งแต่พี่ใหญ่จากไป นี้เป็นครั้งแรกที่พวกแรกที่พวกเรานัดมารวมกันมากขนาดนี้

ข้าจะไม่ยอมให้ลูกหกและหลานสะใภ้ต้องมาพบจุดจบที่หน้าอนาจขนาดนี้ พี่รองช่วยออกคำสั่งให้ข้ายกทัพเข้าไปปราบปรามเหล่าผู้ทรยศให้สิ้นลูกสิ้นหลานด้วยเถอะ

นับตั้งแต่ข่าวการจากไปของลูกหกและหลานสะใภ้ก็ทำให้ท่านพ่อ ท่านแม่และท่านอาทั้งสาม รวมทั้งท่านอาหญิงเศร้าเสียใจ จนถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อ

ข้าก็อยากขยี้พวกมันให้สิ้นสกุล แต่ติดตรงที่ว่าถ้าข้าไม่ได้รับคำสั่งจากพี่รอง ข้าจะไม่ขยับเขยื้อนไพร่พลเด็ดขาด"

หยางซานจิ้กล่าวด้วยน้ำเสียงเคลียดแค้นไฟแค้นสุมเต็มอาวด้วยน้ำเสียงเคลียดแค้นไฟแค้นสุมเต็มอกรอวันปะทุ แต่กลับมีเสียงที่ช่วยเพิ่มความร้อนแรงของไฟแค้นให้มากขึ้นเข้าไปอีก

"พี่รองได้โปรดออกคำสั่งด้วยเถิด ข้าจะยกทัพของข้าอีกกองกำลังหนึ่งเข้าไปสมทบกับพี่สามด้วย ไฟแค้นนี้ข้ามันเจ็บปวดกว่าตอนพี่ใหญ่จากไปเสียอีก"

หยางซื่อจิ้นคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวไม่ต่างพี่ชายคนที่สามของตัวเองเพราะเขาทั้งสองคนไม่แต่งงานจึงไม่บุตรสืบสกุลจึงรับหลานชายคนโตถึงเจ็ดมาเป็นลูกบุญธรรมเลี้ยงดูประดุจบุตรของตัวเอง

หยางหลงจิ้นราชันย์หยางคนปัจจุบันที่รับฟังคำวิงวอนของน้องชายทั้งสองก็กล่าวพร้อมด้วยความเจ็บแค้นพร้อมทั้งน้ำตาที่หลั่งออกมาเป็นสายเลือด

"น้องเราข้าอนุญาต แต่พวกเจ้าทั้งสองจะต้องรอดกลับมาให้ได้ เพราะข้าไม่อยากสูญเสียพวกเจ้าไปอีกเหมือนพี่ใหญ่กับน้องสี่และน้องห้าอีกแล้ว

พวกเจ้าทั้งสองจะต้องรอดกลับมา ข้าไม่อยากสูญเสียอีกแล้ว ข้าให้พวกเจ้าทั้งสองนำทัพประสบกับชัยชนะ นำชัยชนะเพื่อเซ่นดวงวิญญาณของลูกหกและลูกสะใภ้หกของข้า"

บรรยากาศความกลมเกลียวที่รับมาในช่วงเวลานี้ทำให้อุณหภูมิไฟแค้นก็ค่อยลดความร้อนแรงลงไปไม่น้อย

ความคิดเห็น