ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 ทายา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2563 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 ทายา
แบบอักษร

ตอนที่ 20 ทายา

 

[เนส...]

 

13:00 น.

 

ผมลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเวลา นี่ก็ปาไปตอนบ่ายแล้ว ผมก้มมองแขนใหญ่ที่ใช้พาดไว้ที่เอวผมอยู่ ผมหันไปมองหน้าคุณแด๊ด แล้วค่อยๆหันตัวไปหาร่างสูงแล้วกอดคออีกคนไว้ ตอนนี้เขากำลังหลับค ตอนหลับนี่ดูน่ารักมากเลยนะครับ แถมหื่นน้อยลงด้วย ผิดกับตอนตื่นตั้งเยอะเลยแหน่ะ เพราะเจ้านั่นของคุณแด๊ดนั่นแหละที่ทำให้ผมเดินไม่ได้อยู่ตอนนี้

 

จุ๊บ!

 

ผมจูบเข้าที่แก้มของร่างสูงเบาๆ แล้วผละออกมานอนมองใบหน้าของอีกคนเหมือนเดิม ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้ผมอยากจะหัวเราะออกมา คนแก่ของผม ทำไมตอนนอนถึงได้น่ารักขนาดนี้เนี่ย ผมเลยตัดสินใจหันไปหยิบโทรศัพท์มา แล้วกดเข้าแอพกล้องแอพหนึ่งที่มันมีลูกเล่นเป็นตัวการ์ตูนเยอะๆมา ผมเลือกกดไปที่ลูกเล่นที่เป็นรูปแมว ก่อนจะกลับกล้องหันไปทางเขา หลังจากนั้นผมก็กดถ่ายไว้ ได้สัก 4-5 รูปได้แหละ ก็มันน่ารักจริงๆนี่นาา~ อีกอย่างคือผมกดเข้าไปอีกแอพนึง มันเป็นแอพที่มีลูกเล่นพร้อมกับวิดีโอด้วย ผมเลือกไปที่ลูกเล่นรูปแมวเหมือนเดิม แล้วเลือกเพลงน่ารักๆเหมาะกับเขามาก แล้วผมก็ลงมือถ่ายคลิปทันที ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะเข้ากันได้ดีกับลูกเล่นแมวนี้ ผมยิ้มขำก่อนจะเอาคลิปไปอัพลงในเฟสพร้อมกับแท็กเขาด้วย

 

พรึ่บ!

 

"อ๊ะ!"

 

จู่ๆผมก็โดนคนที่หลับเมื่อกี้กอดซะงั้น กอดแน่นด้วยแหละ ให้ผมเดานะ เขาน่าจะตื่นแล้ว แต่ไม่ทันผมหรอกนะคนแก่ของผม~

 

"ลักหลับแด๊ดเหรอครับ?"

 

"ปะ เปล่านะครับ"

 

"หืม? จริงเหรอครับ?" เขาพูดทั้งๆที่ยังหลับตากอดผมอยู่

 

"จริงสิครับ"

 

"ถ้าหนูโกหกแด๊ด แด๊ดจะทำโทษหนูนะครับ"

 

"เนสยอมแล้วก็ได้ คุณแด๊ดกดเข้าไปดูในเฟสเอาเองสิครับ"

 

"ครับๆ"

 

ผมมองร่างสูงที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเข้าเฟส กดเข้าไปในหน้าโปรไฟล์ของตัวเอง เขากดเล่นคลิปก่อนจะยิ้มออกมาแล้วหันมามองผม

 

"เจ้าเด็กดื้อ หัดแกล้งแด๊ดนะเรา"

 

"ก็ตอนหลับคุณแด๊ดน่ารักนี่ครับ"

 

"ครับๆ ถ้าแด๊ดน่ารัก หนูก็ต้องรักแด๊ดด้วยนะ เข้าใจมั้ยครับ?"

 

"เข้าใจแล้วครับบ~"

 

"เด็กดีของแด๊ด"

 

ผมกับร่างสูงกอดกันอยู่นาน จนเป็นผมซะเองที่ผละออกเพราะว่าเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว

 

"หายแล้วหรือไงครับ ถึงได้มีแรงแกล้งแด๊ดแบบนี้"

 

"ยังไม่หายครับ เพราะคุณแด๊ดคนเดียวเลยย"

 

"แต่หนูก็ชอบมันนี่ครับ ไม่งั้นหนูคงบอกให้แด๊ดหยุดไปตั้งนานแล้วนี่เนอะ"

 

"คะ... คุณแด๊ดอ่ะ บ้า"

 

"หน้าแดงแล้วนะครับ"

 

"เพราะใครล่ะครับ พูดออกมาได้หน้าตาเฉยเลยนะครับ"

 

"ไม่เห็นจะต้องอายเลยนี่ครับ และเสียงเรามันก็หวานมากด้วย ชอบนะครับ"

 

"ก็นั่นมัน... ครั้งแรกของเนส"

 

"ครับๆ ไม่พูดแล้วครับ หิวหรือยังครับ?"

 

"หิวแล้วครับ"

 

"เดี๋ยวแด๊ดทำอะไรให้กินดีกว่านะครับ"

 

"คุณแด๊ดจะทำอะไรให้เนสทานครับ?"

 

"หนูอยากกินอะไรล่ะครับ?"

 

"ไม่รู้สิครับ อยากทานอะไรที่มัน... ย่อยง่ายหน่อยอ่ะครับ เพราะมัน... แหะๆ"

 

ผมพูดออกมาติดๆขัดๆในประโยคท้าย ก่อนจะใช้สายตามองลงไปข้างล่างเพื่อให้เขารู้ว่าตรงนั้นของผมมันเจ็บอยู่

 

"ผัดผักดีมั้ยครับ?"

 

"เนสรู้สึกไม่อยากกินผักเลยครับวันนี้"

 

"แด๊ดจะทำแกงจืดให้กิน มีผักนิดหน่อยคงไม่ว่ากันนะครับ เพราะหนูต้องกินมันนะรู้มั้ย"

 

"ก็ได้ครับ เนสจะรอนะ"

 

"งั้นเดี๋ยวแด๊ดมานะครับ ขอลงไปทำก่อน"

 

"ครับบ~"

 

ผมมองหลังร่างสูงที่เดินออกไปจากห้อง แล้วต่อมาผมก็เห็นร่างของเควินเดินเข้ามา ผมหันหลังหนีแล้วรับห่มผ้าทันที

 

"ไงเนส เป็นอะไรงั้นเหรอ?"

 

"อะ เอ่อ ไม่สบายน่ะ"

 

"ก็ว่าอยู่ทำไมไม่เห็นหน้าเห็นตาเลย"

 

"ตอนเช้าเราไม่ไหวน่ะ เอ่อ... แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วล่ะ"

 

"อ๋อ งั้นก็... หายไวๆนะ"

 

ประโยคแรกเขาพูดกับผมแบบปกติ แต่ประโยคหลังนั้นเขาขยับเข้ามากระซิบข้างๆหูผม แล้วเดินออกจากห้องไป

 

"ฟู่ววว เกือบไปแล้ว"

 

ผมถอนหายใจแรงๆ นึกว่าจะจับได้ซะแล้ว แต่เควินดูไม่ค่อยสงสัยเลยนะ หรือว่าจะเชื่อจริงๆว่าผมไม่สบาย ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีเลยสิ เพราะถ้าบอกไปตรงๆว่าเจ็บก้นอยู่ล่ะก็ มีหวังเควินได้ซักถามผมมากกว่านี้แน่ๆแบบว่าไปทำอีท่าไหนล่ะ? ไปโดนอะไรมาล่ะ? ทำไมถึงได้เจ็บล่ะ? อะไรประมาณนี้ ซึ่งผมไปต่อไม่ถูกแน่ๆแหละถ้าเขาถามมาแบบนั้น ก็ผมอายนี่นา และหาข้อแก้ตัวไม่ทันด้วย

 

แกร่ก!

 

ผมหันขวับไปมองประตูอีกที รอบนี้เป็นร่างของร่างสูงนี่เองที่เดินมาพร้อมกับถาดข้าว

 

"แกงจืดเต้าหู้มาแล้วครับ"

 

"หอมจังเลยครับ น่าทานด้วย เนสทานเลยได้มั้ยครับ?"

 

"เชิญเลยครับ แด๊ดขอไปเตรียมยาก่อน"

 

อา... ยาอีกแล้ว ผมไม่ชอบทานยาเลย ทำไมต้องทานยาทุกทีเลยนะ แค่ทาผมก็น่าจะหายแล้วนะ ทำไมต้องทานด้วยยย~ ผมตักเต้าหู้เข้าปากแล้วซดน้ำแกงจืดตาม ปรากฎว่ามันอร่อยมาก เต้าหู้นี่นุ๊มนุ่มละลายในปาก น้ำนี่ก็รสชาติอร่อยมากกก

 

"อ๊ะ อร่อยจังเลยยยยย~"

 

"อร่อยก็กินเยอะๆนะครับ"

 

"จะทานไม่ให้เหลือเลยครับบ~"

 

"ฮ่าๆๆ แด๊ดดีใจนะที่หนูชอบ แต่ก็ดีแล้วจะได้ทำให้หนูหายไวๆไงล่ะเนอะ"

 

"ฮิฮิฮิ~ คุณแด๊ดนี่ทำตัวเป็นพ่อบ้านที่ดีเป็นเหมือนกันเนอะ~"

 

"แน่นอนสิครับ และเป็นผัวที่ดีอีกด้วยนะ"

 

"คุณแด๊ดพูดอะไรเนี่ย!! ≧﹏≦"

 

"แต่ก็ดีแต่กับหนูนั่นแหละ เพราะแด๊ดหวงและห่วงหนูมาก"

 

"เนสก็เหมือนกันครับ"

 

จุ๊บ!

 

ร่างสูงเชยคางผมขึ้นไป แล้วหลังจากนั้นเขาก็จูบปากผมแรงๆ แล้วสอดลิ้นเข้ามาด้วยนะ ประเด็นคือเต้าหู้ยังเคี้ยวไม่หมดเลย ใจร้อนไปไหนเนี่ย

 

"อื้อ!!"

 

ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!

 

ผมทุบอกนั่นให้ผละออก ก่อนจะตักตวงเอาออกซิเจนเข้าปอดให้ได้มากที่สุด

 

"แฮ่กๆ เนสกินข้าวอยู่นะครับ"

 

"แด๊ดรู้ครับ"

 

"เกือบหายใจไม่ออกแหน่ะ"

 

"ก็หนูทำตัวน่ารักไงครับ เดี๋ยวแด๊ดก็อดใจไม่ไหวจับหนูทำแบบเมื่อคืนอีกรอบหรอก"

 

"ชิ คุณแด๊ดอ่ะ"

 

ผมลงมือทานข้าวจนหมด แล้วคุณแด๊ดก็ยื่นยามาให้ผม บอกตรงๆเลยนะครับว่าผมเกลียดการกินยาเม็ดที่สุดเลย เวลาเอาเข้าปากแล้วกินน้ำตามอ่ะ มันจะรู้สึกติดอยู่ที่คอแล้วมันก็จะขมๆตามมาอ่ะครับ นี่แหละเหตุผลที่ผมไม่ชอบมัน

 

"กินสิครับเด็กดี เดี๋ยวไม่หายนะ"

 

"อึก! ครับ ทานก็ได้ครับ"

 

ผมกลั้นใจนับหนึ่งถึงสามแล้วเอาเข้าปาก หลังจากนั้นก็หยิบน้ำขึ้นมากระดกเข้าปากอย่างไว ยาและน้ำไหลผ่านคอผมไป ความขมยังคงหลงเหลืออยู่ ผมแลบลิ้นออกมา แล้วมองไปที่หน้าของร่างสูง

 

"ขะ โขมมม (ขมมม)"

 

"ยานะครับไม่ใช่ลูกอมที่จะให้มันหวาน"

 

ร่างสูงยิ้มให้ผม แต่เหมือนกับว่าเขาจะกลั้นขำผมมากกว่านะ รู้แหละ คนเขาดูออก!! ชิ!! ขำอะไรล่ะ

 

"คุณแด๊ดอ่ะ"

 

"ฮ่าๆๆๆ ครับๆ ไม่แกล้งแล้วครับ รออาหารย่อยแล้วไปอาบน้ำนะแด๊ดจะได้ทายาให้"

 

"ที่จริงเนสทาเองก็ได้นะครับ"

 

"ไม่ได้ๆ แด๊ดจะทาให้เอง"

 

"ครับ"

 

คนหื่น ยังไงก็ยังเป็นคนหื่นอยู่วันยังค่ำนั่นแหละเนอะ

ความคิดเห็น