facebook-icon

แฟนเพจ เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

คลั่งรัก -02- เงื้อมมือปีศาจ

ชื่อตอน : คลั่งรัก -02- เงื้อมมือปีศาจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 90k

ความคิดเห็น : 195

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2562 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,200
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งรัก -02- เงื้อมมือปีศาจ
แบบอักษร

EP 02

 

"ฉะ..ฉันไม่รู้จักเจ้านายของคุณ ถ้าเขาอยากเจอฉันจริงๆให้เขามาหาฉันเองดีกว่านะคะ" เซลีนพยายามต่อรองเพื่อยื้อเวลาหาทางรอด รู้ทั้งรู้ว่าคำพูดนั้นไม่ต่างจากการขุดหลุมฝังตัวเองแต่ก็ยังเลี่ยงที่จะพูดมันออกไป

 

"ลากคอมันลงมา" ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายแทบหยุดเต้นไปในวินาทีที่ได้ยินคำพูดของผู้ชายอีกคนที่เดินเข้ามายืนข้างๆเจ้าของคำขู่เมื่อสักครู่ ไม่มีทางเลือกไหนที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายตอนนี้ได้เลย

 

"หยุดนะ! พวกคุณกำลังคุกคามฉันนะ!" นางแบบสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเจ้าของกระบอกปืนที่ชี้อยู่ตรงหน้าสอดมือเข้ามาปลดล็อกประตูรถโดยที่เธอไม่สามารถขัดขืนได้เลย ชั่วพริบตาเดียวประตูรถก็ถูกเปิดออก

 

"ลงมา"

 

"พะ..พวกคุณกำลังคุกคามฉะ..อึก!" ถ้อยคำสุดท้ายขาดห้วงไปเมื่อโดนหมัดหนักๆเหวี่ยงใส่หน้าท้องอย่างแรงจนรู้สึกจุก ร่างกายหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อกรกับชายฉกรรจ์สองคนตรงหน้า ไม่มีปัญญาแม้แต่จะช่วยเหลือตัวเองในตอนที่โดนแบกขึ้นบ่าแกร่ง

 

"อึก" ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้เธอคลายความหวาดกลัวลงเลยแม้แต่น้อย กลับกันมันยิ่งทวีคูณเมื่อถูกโยนเข้ามาในรถยนต์ของคนอื่น หยาดน้ำตารื้นเอ่อออกมาคลอเบ้า และไหลกลิ้งลงมาบนพวงแก้มในที่สุด มือเรียวสั่นเทากุมหน้าท้องของตัวเองพลางเบ้หน้า แม้แต่จะเปล่งเสียงสะอื้นไห้ยังยากลำบาก

 

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งขณะก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หรูหราที่มีชายฉกรรจ์หลายสิบคนยืนเฝ้าอยู่ตามจุดต่างๆ ความเงียบในยามค่ำคืนทำให้เธอได้ยินแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าของตัวเอง ทุกก้าวที่เดินผ่านห้องโถงใหญ่ไปราวกับกำลังก้าวไปหามัจจุราช

 

"เข้าไป" เสียงเข้มของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นเจ้าของหมัดที่ต่อยท้องเธอดังขึ้นใกล้ๆเมื่อเดินลงมาถึงชั้นใต้ดินที่กว้างขวางไม่ต่างจากห้องโถงใหญ่ นางแบบสาวกำหมัดแน่นเมื่อโดนผลักเข้ามาในห้องๆหนึ่งที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง กลิ่นอับชื้นในห้องมืดทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง

 

"...เซลีน"

 

เฮือก!

เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกหวาดกลัวที่จะได้ยินชื่อของตัวเองจากปากของคนอื่น น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกนึกคิดของเจ้าของเสียงได้

 

"นะ..นั่นใคร" เซลีนยืนสั่นเทาอยู่ที่เดิม ความมืดทำให้เธอไม่กล้าขยับตัวไปไหน น่าแปลกที่เธอไม่รู้สึกถึงใครอีกคนที่อยู่ในห้องเดียวกันเลยทั้งที่ได้ยินเสียงอย่างชัดเจน

 

"...เซลีน"

 

"อึก..ฉะ..ฉันถามว่านั่นใคร!"

 

"...เซลีน"

 

"ยะ..อย่ามาเรียกชื่อฉันนะ!"

 

"......เซลีน"

 

"กรี๊ดดดดดดดด!! พอได้แล้ว!" นางแบบสาวทรุดเข่านั่งลงอย่างหวาดผวา ยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างเพราะไม่อยากได้ยินเสียงของใครอีกคนที่เธอสัมผัสไม่ได้แม้แต่การมีตัวตนอยู่ในห้องนี้ของเขา

 

"พะ..พอได้แล้ว..อึก" น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มด้วยความหวาดกลัว เธอรู้สึกหนาวเย็นทั้งที่ภายในห้องไม่มีลมเล็ดลอดเข้ามาเลย

 

"ได้ยินเรื่องของฉันไปมากแค่ไหน"

 

"..!!" ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางศีรษะเมื่อได้ยินคำถามนั้นดังขึ้นท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้ของเธอ เซลีนรู้ได้ในทันทีว่าตอนนี้กำลังเผชิญหน้าอยู่กับใคร

 

"เพทาย..." เธอพึมพำเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ ภาพใบหน้าเย็นชาของเพทายที่เพิ่งได้เห็นชัดๆเป็นครั้งแรกเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วผุดเข้ามาในสมองอัตโนมัติ

 

"ฉะ..ฉันไม่รู้..อึก..มะ..ไม่รู้อะไรทั้งนั้น"

 

"..."

 

"ปะ..ปล่อยฉันไปเถอะนะ..อึก..ฉะ..ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆ..ฮือออ" แม้จะรู้ว่าการโกหกไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดแต่ถ้ามันทำให้เธอหลุดพ้นจากเงื้อมมือปีศาจอย่างเพทายได้เธอก็จะทำอย่างไม่ลังเล

 

ตึก ตึก ตึก

ครืด~

"อึก" เซลีนพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไห้เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นช้าๆ พร้อมกับเสียงโซ่ขูดลากกับพื้น ก่อนที่เสียงนั้นจะหายไปภายในไม่กี่วินาที ความกลัวกดดันให้น้ำตารินไหลออกมาเป็นสาย

 

ราวกับยืนอยู่บนปากเหวหนาวเย็น

 

หมับ!

"..!!!" นางแบบสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงขาแกร่งของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาประชิดข้างหลังอย่างรวดเร็วโดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ลำคอจะถูกรัดด้วยโซ่เย็นเฉียบ ทำให้เธอต้องลุกขึ้นยืนทั้งที่หมดเรี่ยวแรงจะประคองตัวเองไม่ให้ล้มลง

 

"อึก..ปะ..ปล่อยฉันไปเถอะ..ฮือออ..ฉะ..ฉันขอร้อง..อึก"

 

"มีคนอยู่สองประเภทที่รู้ความลับของฉัน" น้ำเสียงเยือกเย็นดังขึ้นใกล้ๆใบหูเล็ก แผ่นหลังบางสัมผัสได้ถึงแผงอกแกร่งที่แนบชิดอยู่ข้างหลัง ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งรับไม่ทัน มือเรียวสั่นเทาพยายามดึงโซ่เย็นเยือกออกจากลำคอ

 

"ประเภทแรกคือคนที่ฉันทำธุรกิจด้วย ประเภทที่สองคือคนที่กำลังจะตายด้วยมือของฉัน"

 

"อึก"

 

"เธอเป็นคนประเภทไหน...เซลีน"

 

"อึก" นั่นไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นการแสดงอำนาจข่มขู่ว่าเธอไม่มีวันรอดพ้นจากเงื้อมมือของเขาได้

 

 

 

 

------------------------------------

อยากเป็นเมียเพทายต้องสตรอง! ถึงจะอยากตายแค่ไหนก็ห้ามตายถ้ายังไม่ได้รับอนุญาต 😂

อย่าลืมคอมเมนต์ + ถูกใจ ให้กำลังใจนักเขียนหน่อยนะคะ เค้าจะได้มีแรงปั่นต่อ

ความคิดเห็น