16:40

ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

ไม่ทันที่เฮเลน่าจะได้เอ่ยคำใดๆตอบกลับมา มิชิโกะก็จับมือเธอเดินเข้าไปในห้างเสียแล้ว

ด้วยความที่เฮเลน่าใส่เสื้อผ้าเก่าๆ เลยทำให้ตกเป็นจุดสนใจของฮันคนอื่นๆ

ทุกคนมองเฮเลน่าด้วยสายตาเหยียดหยามและรังเกียจ จนทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

มิชิโกะที่สังเกตุเห็นเด็กสาวทำท่าทางลุกลี้ลุกลนจึงได้พูดบางอย่างออกไป

เฮเลน่าหยุดเดินก่อนจะถามอะไรบางอย่างออกไป

เฮเลน่าตะโกนเสียงดังลั่นจนคนในห้างต่างพากันหันมามองและซุบซิบนินทาสองสาวที่กำลังดูเหมือนจะทะเลาะกัน

มิชิโกะ *เห้อ..น่ารำคาญจริง*

มิชิโกะดูบรรยากาศรอบๆตัวเธอก่อนจะตอบกลับไป

เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

ไม่รู้ทำไมมิชิโกะถึงไม่ยอมเถียงเฮเลน่ากลับไป ทั้งๆที่เธอเป็นคนอารมณ์ร้อนแท้ๆ กลับยอมรับอย่างโดยดี

เฮเลน่าที่เหมือนจะได้สติว่าตัวเองทำอะไรลงไปจึงได้กล่าวคำขอโทษออกมา

เฮเลน่าตอบกลับด้วยเสียงเบาๆ

*นี่เรา...เป็นอะไรไปเนี่ย...*

*โดนโกรธแล้วรึป่าวนะ*

. . .

ณ ร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมร้านหนึ่ง

มิชิโกะยิ้มอ่อนๆให้เฮเลน่า

เวลาผ่านไปสักพัก เฮเลน่าก็เดินออกมาพร้อมกับชุดใหม่ด้วยท่าทีที่เขินอาย

เด็กสาวเอ่ยปากถามอย่างลังเล...

มิชิโกะอึ้งกับภาพตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเธอเริ่มมีสีแดงจางๆ

ตอนนี้หัวใจของมิชิโกะเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ....น่ะ...น่ารัก...คำๆนี้ผุดซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเธอจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลย

*นี่เรากำลังคาดหวังคำตอบแบบไหนกันเนี่ย...*

หลังจากที่ทั้งสองทำอะไรเสร็จก็ได้เดินออกจากร้านไป

ทั้งคู่ได้เดินซื้อของตามร้านต่างๆไปเรื่อยๆจนกระทั่ง เฮเลน่าได้ไปสะดุดตากับบางสิ่งบางอย่างเข้า...ไม่สิ... ต้องเรียกว่าสะดุดกลิ่นถึงจะถูก

เฮเลน่ายิ้มออกมาอย่างอบอุ่น

ในระหว่างที่เฮเลน่ากำลังยืนงงในดงดอกไม้ก็มีมือปริศนามาจับแขนเธอเอาไว้

มิชิโกะพาเฮเลน่าเดินออกมาจากห้าง

. .

แล้วมิชิโกะก็พาเฮเลน่าขึ้นรถไฟไป

. . .

18:48

บรรยากาศโดยรอบรถไฟช่างแตกต่างจากตอนอยู่ในเมืองโดยสิ้นเชิง จากแสงสีเสียงที่มีกลับกลายเป็นภูเขา ป่าสีเขียว และแม่น้ำสายต่างๆ

จนกระทั่งรถไฟได้หยุดลงที่สถานีหนึ่ง

มิชิโกะจับมือเฮเลน่าไว้แน่นเพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะไปสะดุดกับอะไรต่อมิอะไรเข้า

ระหว่างทางทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันเลย

จนกระทั้งขึ้นมาถึงบนยอดของภูเขา

เด็กสาวส่งยิ้มให้กับคนตรงหน้า

มิชิโกะตกใจเล็กน้อยกับรอยยิ้มของเด็กสาว

เธอส่งยิ้มกลับ

มิชิโกะ *ใช่...ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ....*

มิชิโกะบ่นพึมพำเบาๆ

เฮเลน่าส่ายหน้าไปมา

จู่ๆมิชิโกะก็พุ่งตัวเข้าไปกอดเฮเลน่าอย่างไม่มีสาเหตุ

จนทำให้เด็กสาวที่เป็นฝ่ายถูกกอดเสียการทรงตัวและล้มลงไป

*ของ"ฉัน"งั้นหรอ...*

เธอสับสนจนเธอไม่รู้จะเอ่ยอะไรตอบกลับไปดี ได้แต่เพียงเงียบไว้อยู่อย่างนั้น

จนกระทั่ง...

มิชิโกะหยิบของชิ้นเล็กๆออกมาจากกระเป๋า

มิชิโกะยื่นเข็มกลัดให้คนตรงหน้าด้วยท่าทีเขินอายเล็กๆ

ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่เปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มของความสุข

ทั้งคู่ได้ลงจากเขาและนั่งรถไฟกลับไป

. .

"เธอคือความสุขที่หวนกลับคืนมาของฉันนะ!"

เฮเลน่าไม่รู้ว่าทำไมมิชิโกะถึงพูดประโยคนั้นกับเธอ

เขาเป็นใคร? ทำไมถึงได้รู้จักเธอ?

คำถามเหล่านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเฮเลน่าตลอด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เฮเลน่ารู้ก็คือ

มือที่กำลังประสานกันอยู่ตอนนี้นั้น...ช่างเป็นสัมผัสที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่เธอเคยได้รับมา...

. . . .

ณ คฤหาสน์ของมิชิโกะ

หน้าประตูทางเข้า

. . . .

# I CAN'T