หลังจากหายหน้าหายตาไปนาน ไรท์กลับมาแล้วเด้อค่า

ตอนที่8 เธอคือผู้หญิงคนนั้น

ชื่อตอน : ตอนที่8 เธอคือผู้หญิงคนนั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 67.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2562 13:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8 เธอคือผู้หญิงคนนั้น
แบบอักษร

💋มาเฟียตัวร้ายกับยัยเลขาจอมแสบ💋

#ตอนที่8เธอคือผู้หญิงคนนั้น

น้ำผึ้ง🍯

ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงง รู้สึกปวดแปลบที่ตรงกลางกาย ที่นี้ที่ไหน

 

 ปรับสายตาให้สู้แสงได้แล้ว ก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมา ไม่จริงฉันกับบอส เรา...เอ่อ นอนด้วยกันเหรอ ตาไวกว่าความคิด หันไปเห็นบอสนอนหลับอยู่ข้างๆพร้อมมือที่กอดเอวฉันไว้ ฉันค่อยๆยกมือบอสออกจากเอว แล้วลุกขึ้นอย่างเบา

 

"อุ้ยยยย.." เผลอหลุดอุทานออกมาด้วยความเจ็บ แล้วเดินหยิบเสื้อเชิ้ตของบอสกับกางเกงขาสั้นตัวเอง ใส่อย่างรวดเร็ว

 หลังจากนั้นฉันก็พาตัวเองออกมาจากผับเรียกแท็กซี่กลับคอนโด แล้วก็มาหยุดอยู่หน้าห้อง เปิดประตูแล้วเข้าไปข้างใน น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้ ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ฉันเสียบริสุทธิ์แล้วเหรอเนี่ย 

 

"ไม่จริงใช่ไหม อึก อึก อือ"😭 ร้องไห้จนพอแล้ว เหลือบมองนาฬิกา เวลา. 6.00น. 

ยังทันที่จะไปทำงาน เพิ่งทำงานได้แค่วันเดียวเอง คงจะลาไม่ได้ ถึงจะไม่อยากไป หรือไปไม่รอดก็ต้องไป คิดได้ดังนั้นก็พาตัวเองมาอยู่ในห้องน้ำ

 ฉันมองตัวเองผ่านกระจกมองดูร่องรอยแดงเป็นจ่ำๆ ตามร่างกาย เนินอก ที่คอ ลงมาที่หน้าท้อง ฉันอาบน้ำชำระร่างกายปล่อยให้น้ำไหลผ่านร่างไปเรื่อยๆ พออาจจะลบร่องรอยไปได้บ้าง แต่เปล่าเลย 

 

ฉันพยายามพาตัวเองแต่งตัว เอาคอนซีสเลอร์กลบรอยที่คอ แล้วก็มารอลิฟต์ ในใจก็คิดอะไรหลายอย่าง หรือฉันจะไปบอกบอสให้เค้ารับชอบดี แต่คนอย่างเค้าคงจะไม่มีวันรับผิดชอบฉันหรอก หึ อย่าฝันลมๆแล้งเลยน้ำผึ้ง ระหว่างที่กำลังคิดอยู่ ก็มีเสียงเล็กๆเสียงนึงดังขึ้น

 

"น้ำผึ้งเมื่อคืนเธอหายไปไหนมา ฉันหาเธอจนทั่วกลับมาก่อนทำไมไม่บอกบ้าง ฉันเป็นห่วงมากนะ" อิงฟ้าแสดงสีหน้าเป็นห่วงออกอย่างเห็นได้ชัด

ฉันพยายามปรับสีหน้าให้ปกติที่สุดพร้อมส่งยิ้มไปให้

 

"ฉันขอโทษนะอิงฟ้า พอดีเมื่อคืนรู้สึกไม่สบายเลยกลับมาก่อนนะ ขอโทษจริงๆนะ"

 

"ไม่เป็นไรๆ แล้วไม่สบายดีขึ้นยัง"อิงฟ้าถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

 

"ดีขึ้นแล้ว ฉันรีบค่อยคุยกันน๊า ไปก่อนนะ" ฉันรีบตัดบททันที กลัวอิงฟ้าจะสังเกตเห็นรอยบนคอ ถึงจะปกปิดด้วยคอนซีสเลอร์แล้วก็เถอะนะ 

 

ฉันพยายามเดินให้ปกติที่สุดแม้จะเจ็บตรงกลางสาวมากก็ตาม ทักทายพนักงานเสร็จก็รีบไปห้องทำงานทันที เกือบสายแล้ว โชคยังดีที่ยังไม่สาย ไม่งั้นโดนไล่ออกแน่เลย

 

 แต่จะให้ทนทำงานกับคนที่...พรากความบริสุทธิ์ จะทนได้แค่ไหนกัน ฉันเป็นคนเสนอให้เค้าเอง จะมาเสียใจเพื่ออะไร พยายามที่จะลืมมันไปสะ แล้วก้มหน้าเคลียร์งานตรงหน้าที่เหลือต่อไปเวลากี่็โมงแล้วไม่รู้ ด้วยความเหนื่อยบวกกับเรื่องเมื่อคืนทำให้ฉันเผลอหลับไป

 

โจนาธาน🐯

ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่าคนข้างกายหายไปแล้ว เธอหายไปแล้วจริงๆ ผมไม่เคยนอนหลับบนเตียงกับผู้หญิงคนไหนเสร็จภาระกิจก็ถือว่าจ่ายเงินแล้วแยกย้าย เธอกับเธอคนนี้ที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ ทำไมนะ!! ผมถามตัวเองซ้ำๆ แต่ก็ช่างเถอะ จะไปคิดถึงทำไม ึผู้หญิงก็เหมือนกันหมดนั้นแหละ มารยา เห็นแก่เงิน หึ

 

ตอนแรกว่าจะไม่เข้าโรงแรมแล้ว แต่วันนี้มีประชุม เลื่อนไม่ได้ด้วย เลยต้องเข้า ผมเดินเข้าห้องทำงานแต่สายตาต้องหยุดที่โต้ะทำงานของเลขา 

หลับ!? นี้เธอหลับในเวลางานเนี่ยนะ

 

 ผมสังเกตุใบหน้าเธอ คุ้นๆมาก ผมก้มลงไปดึงแว่นตาที่น่ารำคานออกเบาๆ ได้กลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆบนตัวเธอ มันเหมือนกับ.....😳

เธอคนเมื่อคืนนี้ 

 

"ฮะแฮ่ม" ผมทำเสียงในลำคอเธอสะดุ้งตื่นทันที

 

"เวลางานไม่ใช่ ให้มานอน ถ้าอยากนอนก็ลาออกไปนอนที่บ้านสะ"

 

"บะ บอสส คือน้ำผึ้งขอโทษค่ะ พอดีไม่สบายนิดหน่อย" เธอก้มหน้า ไม่กล้าเงยมามองผม

 

"ไม่สบายก็ไม่ต้องมาที่หลัง หรือลาออกไปเลย" 

เธอตกใจเล็กน้อย เธอเงยหน้าคิดมามองผม แววตานี้ สายตาแบบนี้ ริมฝีปากแบบนี้ 

 

"เธออ..." ใช่เธอคนเมื่อคืนนี้คือเลขาแสนเชยเฉิ่มของผมเหรอ หึ เหมือนมีอะไรสนุกๆให้ผมทำอีกแล้วล่ะ 😏

  

** อยู่ใกล้บอสแค่นี้เองแม่เสือสาว

ความคิดเห็น