ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ชื่อตอน : อารมณ์ร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อารมณ์ร้าย
แบบอักษร

 

Fhakram part 

กรี้ดดดดดด!!!! 

"หึ! สำออย" 

ผมผละออกจากร่างบางตรงหน้าที่สลบไป เสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้ทำมากกว่านี้ ลูกชายผมมันตื่นตัวเต็มที่และจ่ออยู่ตรงนั่นแล้วแท้ๆ แต่ร่างบางตรงหน้าดัหมดสติไปซะได้ ถ้าให้ลักหลับผมก็คงไม่มีอารมณ์พอ ผมจัดการใส่เสื้อผ้าแล้วออกจากห้อง คงต้องไปหาที่ระบายที่อื่นแก้ขัดก่อน 

ไม่ต้องสงสัยว่าห้องนั้นผมมีไว้ทำไม ก็เพื่อมีไว้ลงโทษทาสที่คิดผยศผมเช่นคนอย่างเธอ ถามว่าเคยมีใครได้เข้าห้องนี้ไหม แน่นอนว่ามี ผู้หญิงทุกคนที่ผมพามาฟันก็มักจะจบที่ห้องนี้ทั้งนั้น 

ย้อนกลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน ผมกลับมาถึงบ้านแต่ไม่ได้ตรงไปห้องที่ขังร่างบางนี่อยู่เพราะมีเอกสารที่ผมต้องเคลียร์ก่อน แต่พอทำไปได้สักพักและกำลังเซ็นเอกสารใบสุดท้าย ผมก็เห็นเงาร่างบางตรงหน้าต่าง ผมไม่ได้ได้ทำอะไรนอกจากนั่งรอดูว่าเธอจะทำยังไง และที่ผมรู้แล้วว่าเป็นเธอเพราะไม่มีใครในบ้านกล้าทำเรื่องแบบนี้ ที่นี่คงไม่มีใครกล้ามาปีดเล่นได้ง่ายๆหรอก 

แต่นั่นทำให้ผมสนใจในตัวเธอไม่น้อย ไม่มีใครกล้าปฏิเสธหรือขัดคำสั่งผม แต่เธอกล้าที่จะทำและผมจะรอดูต่อไปว่าของเล่นชิ้นนี้จะมีจุดจบยังไงJ 

 

Nannum part 

"อื้ออออ" แสงจากหน้าต่างทำให้ฉันค่อยๆปรับโฟกัสสายตาและพบว่าที่นี่ก็คือห้องที่อยู่ในบ้านหลังเล็ก จากเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ฉันรีบก้มสำรวจตัวเอง ฉันอยู่ชุดนอนผ้าบาง แน่นอนว่าแผลตรงขายังชัดเจนมันย้ำเตือนว่าเมื่อคืนไม่ใช่ฝันร้าย 

ก็อก! ก็อก! ก็อก! 

"ตื่นแล้วหรอคะคุณน้ำ"  

แม่นวลเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารเช้าและยาคงเป็นยาแก้ปวดสินะ 

"ค่ะ เอ่อ แม่นวลคะ น้ำมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรอคะ?"  

"คุณชายพามาค่ะ"  

ห้ะ! เขาคนนั้นพาฉันมาที่นี่งั้นหรอ นี่ฉันหูฝาดไปรึป่าว ทั้งๆที่เมื่อคืนทำกับฉันขนาดนั้นแท้ๆ 

"คุณน้ำทานข้าว แล้วก็ทานยาด้วยนะคะ มียาทาด้วยค่ะ" 

"ขอบคุณนะคะ" 

แม่นวลยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยนแล้วเดินออกจากห้องไป 

ฉันจัดการทายาที่ขาตัวเองก่อน แต่พอเห็นแผลใจฉันมันก็สั่นกลัวไปหมด ไม่ใช่แค่รอยแดงแต่มันเป็นรอยแตกช้ำที่ยังมีคราบเลือดเกรอะกรังอยู่ ฉันเบ้หน้าให้กับความแสบเมื่อทายาลงไป รอยแดงพวกนี้คงเต็มตัวฉันไปหมด 

" ว้าว สงสัยเมื่อคืนคงถูกจัดหนัก"  

"ฟ้าหลัว!"  

"อ่าฮะ เป็นไงล่ะ ลีลาพี่ชายฉันเด็ดไหม? "  

เขายืนพิงประตูก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ฉันที่เตียง 

"นายเข้ามาได้ยังไง"  

"ก็เข้ามาทางประตูสิ นี่บ้านฉัน"  

"ออกไป!"  

ฉันไล่เขาถึงแม้จะเป็นบ้านเขาก็เถอะ แต่ถ้าจะมาเยาะเย้ยกัน ฉันขอไม่คุยด้วยดีกว่า 

"ไม่เอาสิคนดี ฉันมาหาเธอก็เพราะเป็นห่วงนะ หืม?" 

เขานั่งลงข้างๆฉันแถมยังถือวิสาสสะเอามือมาลูบแก้มฉันด้วย 

".............. "  

"เงียบทำไมล่ะ กลัวหรอหรืออยากลองลีลาของฉันบ้าง รับรองว่าเด็ดไม่เเพ้ไอ้พี่ชายฉันแน่นอน เผลอๆเธออาจจะติดใจก็ได้นะ"  

"อย่านะ!" ฉันหันหน้าไปอีกทาง มือก็ผลักอกเขาออกเพราะเขากำลังจะจูบฉัน!  

" ปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้เลยสินะ!"  

พรึบ! เหมือนภาพเหตุการณ์ฉายซ้ำกับเมื่อวานเลย เขาเข้ามาเจอฉันในสภาพนี้อีกแล้ว ทำไมฉันต้องเจอเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เช้าด้วยนะ 

"หึ มารขวางคอชิบ_าย" 

ฉันได้ยินฟ้าหลัวสถบเบาๆ แล้วหันไปทักทายเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มปนเสแสร้ง นี่เป็นพี่น้องกันจริงๆใช่ไหมเนี่ย 

"ไงพี่ชาย หลับสบายดีไหมJ"  

"มึงมาทำอะไร"  

"หึ ก็แค่เป็นห่วง นางบำเรอ เฉยๆ"  

"อย่ายุ่งกับของๆกู"  

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เหมือนเด็กโดนแย่งของเล่นที่สุดรักสุดหวง 

"โอเค ยังไงก็รีบๆเบื่อล่ะ กูรอรับช่วงต่อจากมึงอยู่นะหึๆ "  

"............."  

"มึงก็รู้ว่ากูอยาก เอา ผู้หญิงคนนี้ใจจะขาดJ" ฟ้าหลัวเดินไปใกล้เขาแล้วพูดเบาๆ แต่ฉันได้ยินเต็มสองหูเลย ว่าเน้นคำว่า เอา ชัดขนาดไหน จากนั้นฟ้าหลัวก็เดินออกจาห้องไป โดยทิ้งบอมลูกใหญ่ไว้ให้ฉันรับแทน 

"เจ็บไม่จำ?"  

"คุณจะทำอะไร อย่านะ! "  

"ร่านดีหนิ"  

ใจฉันเต้นแรงเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ฉันไม่อยากเจอเหตุการ์ณแบบเมื่อคืนอีก ได้โปรด 

"อยู่ให้ห่างจากมัน"  

".........."  

" ถ้าขัดคงรู้ว่าต้องโดนอะไร?"  

"อึก....." ฉันกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ฉันคงไม่กล้าขัดเขาหรอ เขามันน่ากลัวจะตายแถมยังบ้าอำนาจอีก 

" ถอยออกไป" ฉันบอกเขา เพราะเราอยู่ใกล้กันจนจะสิ่งร่างกันได้อยู่แล้ว 

"กล้าสั่ง?"  

"เปล่าสักหน่อย" ฉันส่ายหน้ามุ่ยปฏิเสธเขาทันที ใครจะกล้าสั่งเขากันล่ะมีหวังได้ไปนอนในหลุมแน่ๆ 

" หึ ตอนเย็นไปที่บ้านใหญ่ด้วย" 

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะกดจูบหนักๆลงมาบนริมฝีปากฉันแล้วเดินออกจากห้องไป เฮ้อ ใจเต้นแรงแทบบ้า ทำไมอยู่กับเขามันรู้สึกอันตรายแบบนี้นะ 

หลังจากทานข้าวและยาที่แม่นวลเอามาให้จนหมด เวลาก็ล่วงเลยมาถึงตอนเย็น แม่นวลเป็นคนช่วยฉันแทบจะทุกอย่างจนรู้สึกว่าตัวเองเป็นง่อย บอกเลยว่าตลอดทางที่ย่างก้าว มันเจ็บขามากๆ มันปวดร้าวไปถึงกระดูกเลยล่ะ 

พอถึงเวลาที่เขาบอก แม่นวลก็เป็นคนอาสาพาฉันมาส่งที่บ้านใหญ่ อ้อ เขาสั่งให้ฉันใส่ชุดนอนที่เขาเตรียมให้ แต่มันไม่ได้วาบหวิวอะไร  

"คุณน้ำเข้าไปในห้องเองได้ใช่ไหมคะ"  

แม่นวลมองฉันอย่างเป็นห่วง แน่สิ กว่าจะมาถึงที่นี่ได้เล่นเอาฉันจะพาแม่นวลกลิ้งลงบรรไดไปด้วยกันเเล้ว 

"เอ่อ คือน้ำไม่เข้าไปได้ไหมคะ"  

เหมือนจะรู้อนาคตของตัวเองล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันรู้ว่าห้องที่อยู่ข้างหน้าฉันมันคือประตูนรก ถึงแม้จะไม่ใช่ห้องที่เขาลงโทษฉันเมื่อวาน แต่มันก็เป็นห้องนอนของเขา ซึ่งมันก็อันตรายเหมือนกัน 

" นวลคงขัดคำสั่งคุณชายไม่ได้หรอกค่ะ"  

"ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่งน้ำ"  

"ค่ะ งั้นนวลของตัวนะคะ"  

ฉันมองตามหลังแม่นวลตาละห้อยไปจนลับสายตา เฮ้อ ฉันคงต้องเข้าไปเท่านั้นสินะ จะหนีอีกคงไม่ทาง ขออย่าให้มีเรื่องเลวร้ายกับแบบเมื่อคืนกับฉันเลย 

แกร็ก!  

ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้อง แต่ก็พบกับความว่างเปล่า ค่อยยังชั่วนึกว่าจะเจอเขาเข้าซะแล้ว 

ฉันมองไปรอบๆห้อง ก่อนจะเจอกับรูปภาพรูปหนึ่ง มันเป็นรูปเขา ฟ้าหลัว แล้วก็ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงกลาง เธอสวยมาก ถ้าให้เดาคงเป็นแม่ของพวกเขาสินะ 

"ทำอะไร!"  

ตุบ!!! เพล้ง!! 

ด้วยความที่เขาออกมาพรวดพราดจากไหนไม่รู้ อีกทั้งตะคอกเสียงดังจนทำให้ฉันเผลอทำรูปนั้นหลุดมือตกแตก 

"เอ่อ ฉันขอโทษ"  

ฉันก้มหน้ายอมรับผิด แต่ก็ทำได้แค่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน เพราะความกลัวที่มีต่อเขามันมีมากจริง 

"ใครอนุญาติให้เธอแตะต้องรูป!"  

"ฉะ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"  

ฉันตอบเขาเสียงสั่น กลัวก็กลัว แรงก็แทบจะไม่มีเดินหรือแม้กระทั่งยืน แต่ก็เป็นเพราะเขาด้วยไหมล่ะที่ทำให้ฉันเผลอทำรูปตก 

"คราวหลังอย่าสะเออะ!"  

"........... " 

" ไปที่เตียง"  

น้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่เย็นชาและน่ากลัวออกคำสั่งมาทันที แต่ฉันก็ยังไม่กล้าขยับไปไหนอยู่ดี 

"......... " 

" บอกให้ไปที่เตียงไงวะ!!!"  

ว้าย!! ตุบ!  

เขาผลังฉันล้มลงกับพื้น ฉันสะดุ้งตัวโหยงเพราะเสียงตะคอกของเขา รู้ว่าเขาโกรธแต่ต้องทำขนาดนี้เลยหรอ แล้วฉันก็ได้แผลเพิ่มเพราะเศษแก้วที่อยู่บนพื้นมันบาดมือฉันจนเลือดอาบ 

"ฮึก โอ้ย!"  

"อย่ามาสำออย!"  

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา เขาก็มองกลับมาเช่นกัน ต่างคนต่างไม่มีใครยอมแพ้จนในที่สุดฉันต้องเป็นคนละสาย เพราะเมื่อสังเกตุดีๆแล้วเขาอยู่ในสภาพล่อแหม มีผ้าขนหนูพันท่อนล่างไว้แค่นั้น คงเพราะพึ่งอาบน้ำเสร็จ 

"ลุก แล้วไปที่เตียง"  

น้ำเสียงเขากลับมานิ่งอีกครั้งแต่ก็ยังน่ากลัว เหมือนกเขากำลังข่มความโกรธไว้ 

ฉันพยายามใช้แรงทั้งหมดลุกขึ้นแล้วทำตามที่เขาบอก แต่...  

"ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด"  

!!!!!!!!!!  

 

 

 

 

..….……………………………………………………  

เอาแล้วๆ ฟ้าครามจะทำอะไรอี้กกกกกก 

มาแล้วค่าาาา สนุกไหมคะ เม้นบอกกันด้วยน้า 

ติดตามตอนต่อไปนะค้าาาาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว