ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 19 เด็กป่วย

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 เด็กป่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2563 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 เด็กป่วย
แบบอักษร

ตอนที่ 19 เด็กป่วย

 

06:30 น.

 

"ฮือ อึก เจ็บบ!!"

 

เช้าวันนี้ผมตื่นมาด้วยความสดใส แต่มันไม่ใช่กับร่างเล็ก ที่ตอนนี้นอนคว่ำอยู่ รู้สึกผิดจังแฮะ ตัวก็เล็กแค่นี้เอง

 

"ทนอีกหน่อยนะ หมอกำลังมา"

 

"ฮือ เพราะคุณแด๊ด"

 

"ครับๆ แด๊ดขอโทษนะครับ"

 

ผมพูดปลอบร่างเล็ก แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรเร่งหมอรอบที่ร้อยว่าให้มาด่วนๆ แต่ก็คงใกล้ถึงแล้วแหละ

 

ครืน~ ครืน~

 

เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น ผมกดรับแล้วคุยกับหมอ คือผมไม่ได้ตั้งเป็นแบบมีเสียงนะ เพราะผมไม่ชอบเสียงดัง ปกติจะชอบเปิดสั่นมากกว่า

 

"ฮัลโหลครับคุณอนาคิน คือ---"

 

"ถึงแล้วใช่มั้ย ขึ้นมาบนห้องเลย เร็วๆนะหมอ"

 

"คะ ครับ ทราบแล้วครับ"

 

ผมกดวางสายก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้หมอวัยกลางคนเข้ามาดูอาการของร่างเล็ก สักพักหมอก็ยืนขึ้น แล้วหันมาหาผม

 

"ช่องทางด้านหลังฉีกขาดและแดงมาก หมอต้องบอกก่อนนะครับว่าต้องเบาลงหน่อยกับเรื่องบนเตียง คุณอนาคินครับ"

 

"ครับ?"

 

"หมอจะเตรียมยาไว้ให้นะครับอย่างแรกคือแบบรับประทานหลังอาหารนะครับ ส่วนอย่างที่สองจะเป็นแบบทา ทาให้หลังอาบน้ำเสร็จนะครับ มันจะช่วยให้หายได้เร็วขึ้น"

 

"ครับ ขอบคุณมากหมอ"

 

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกทีแล้วส่งข้อความไปหาทิวว่าให้ไปส่งหมอด้วย หลังจากนั้นผมก็เดินมาหาเนสที่หลับสนิทอยู่ เมื่อกี้ยังร้องไห้เสียงดังอยู่เลย วันนี้อาจจะตื่นเช้าไปมั้ง ก็ปกติใครเขาตื่นเร็วกันซะที่ไหนล่ะ ผ่านเรื่องแบบนั้นมาเต็มที่ผมให้แปดเก้าโมงอ่ะ ผมเดินไปนั่งขอบเตียงข้างร่างเล็ก แล้วลูบหัวนั้นเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปเช็ดน้ำตาให้เนสที่กำลังหลับอยู่ ผมมองใบหน้านั้นอยู่นานก่อนจะเดินออกไปจากห้อง วันนี้คงต้องทำอะไรให้เป็นพิเศษแล้วล่ะ

 

แกร่ก!

 

ไม่ทันที่ผมจะได้เดินลงไปจากบันได จู่ๆก็มีร่างของไอ้คนที่ผมแสนจะเกลียดขี้หน้ายืนหันมามองผมอยู่ตรงระหว่างหน้าห้องของมันกับผม

 

"หึ คุณอนาคินทำอะไรไม่เกรงกลัวต่อกฏหมายเลยนะครับ"

 

"มันเรื่องของฉัน นายนั่นแหละ เมื่อไหร่จะไสหัวออกไปจากบ้านฉันสักที แล้วอีกอย่างเนสก็อายุยี่สิบแล้ว"

 

"คงจะอีกนานเลยล่ะครับ"

 

"หน้าด้านใช้ได้เลยนี่ ฉันขอเตือนก่อนเลยนะ ถ้านายทำอะไรไม่ดีกับเนสล่ะก็... ฉันเอานายตายแน่"

 

"อึก!"

 

ประโยคแรกผมยืนพูดอยู่ที่เดิมก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วพูดประโยคหลังตามไป หึ นึกว่าจะแน่ กลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอเลยแหน่ะ ผมเดินลงมาข้างล่าง ส่วนร่างของไอ้หมอนั่นก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ผมเดินเข้ามาในครัว กะจะทำอาหารง่ายๆให้ร่างเล็กทาน ระหว่างข้าวต้มกับโจ๊ก ผมว่าโจ๊กน่าจะทานง่ายกว่านะ ผมไม่รอช้าลงมือทำ ผมหาวัตถุดิบมากองไว้ก่อนจะหยิบหมูมาสับ ผมจะทำโจ๊กหมูสับครับ และแน่นอนว่ามันต้องอร่อย นานๆทีจะเข้าครัวก็ต้องทำให้สุดฝีมือ แล้วยิ่งกับคนที่ผมรักแล้วด้วย ยิ่งมีกำลังใจในการทำอาหารเช้ามากเลยล่ะ จนเวลาผ่านไปได้สักพัก ผมก็ทำเสร็จจนได้ แล้วตักเอาโจ๊กใส่ถ้วยเตรียมพร้อมจะขึ้นไปข้างบนแล้ว แต่ผมว่าน่าจะเอามะละกอสุกไปให้ด้วยดีกว่า ไม่อยากให้ร่างเล็กถ่ายยาก เพราะช่วงก้นกำลังได้รับบาดเจ็บจากเรื่องเมื่อคืนอยู่ และโชคดีที่ว่าวันนี้มีมะละกอสุกหลงเหลืออยู่นิดนึง เพราะที่หลังบ้านผมก็ปลูกมะละกอไว้ ผมใช้ให้คนงานไปเก็บมาหนึ่งลูกต่อสองวัน และโชคดีมากที่วันนี้มีเหลืออยู่ไม่มากแล้ว แต่ไม่เป็นไรหรอก พรุ่งนี้เดี๋ยวป้าศรีก็เอามาใส่ตู้ใหม่เองนั่นแหละ ผมเดินขึ้นไปชั้นบน แล้วเดินเข้าห้องตัวเองไป ผมเอาถาดข้าวไปวางไว้บนโต๊ะตรงหัวเตียง แล้วผมก็ปลุกร่างเล็กขึ้น

 

"เนสครับ" ผมเขย่าตัวร่างเล็กเบาๆ

 

"..."

 

"เนสครับ ตื่นได้แล้วครับ" ผมเริ่มออกแรงขึ้น

 

"..."

 

"เนสครับ เด็กดี ลุกมากินข้าวกินยาก่อนครับ แล้วค่อยนอนต่อ"

 

"อื้อ!!"

 

ร่างเล็กส่งเสียงครางอื้ออึงออกมาก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆแล้วมองมาที่ผม

 

"คุณแด๊ด..."

 

"ครับ แด๊ดเอง ลุกขึ้นมากินข้าวกินยาได้แล้วครับ แล้วค่อยนอนต่อเนาะ"

 

"เนสลุกไม่ไหว ฮึก เนสเจ็บ"

 

"งั้นหนูนั่งพิงหัวเตียงได้มั้ยครับ เดี๋ยวแด๊ดป้อน"

 

"ก็ได้นิดหน่อยครับ"

 

"งั้นมา เดี๋ยวแด๊ดช่วย กอดคอแด๊ดไว้นะ"

 

ผมอุ้มตัวร่างเล็กขึ้นให้นั่งลงพิงหัวเตียง ส่วนผมก็หยิบถ้วยแล้วมานั่งป้อนโจ๊กให้ร่างเล็กอยู่บนเตียง

 

"กินเยอะๆนะครับ จะได้หายไวๆ"

 

"ครับ"

 

"เก่งมาก"

 

ผมลูบหัวร่างเล็ก แล้วหยิบช้อนตักโจ๊กป้อนเข้าปากร่างเล็กไปเรื่อยๆจนหมด มาถึงตรงนี่อีกแล้วครับทุกคน เรื่องของยา... ยาทาผมไม่ว่าอะไรเลยนะ แต่ถ้าเป็นยาเม็ดนี่สิ คงจะต้องใช้เวลากันยาวเลยล่ะ

 

"ได้เวลากินยาแล้วครับ"

 

"มะ... ไม่เอา"

 

"อย่าดื้อครับ เดี๋ยวไม่หายนะ"

 

"เนส หะ หายแล้ว"

 

"ไหนเมื่อกี้ยังบอกว่าไม่มีแรงไงครับ"

 

"ตะ ตอนนี้... เนสสบายดีครับ"

 

"ไม่ครับ ต้องกิน ห้ามขัดขืน"

 

"ม่ายยยยยยยยย!!"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

08:00 น.

 

นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วนะ กว่าจะบังคับให้ทานได้ก็ปาไปหลายชั่วโมงอยู่เหมือนกัน จนตอนนี้ก็หลับไปอีกรอบแล้ว ก่อนจะให้นอนผมไม่ลืมที่จะเช็ดตัวแล้วแต่งตัวให้ด้วยนะ ทำหน้าที่เป็นผัวที่ดีไงครับ เห็นเมียไม่สบายก็ต้องเอาใจหน่อย ตอนนี้ผมก็ชักจะเพลียๆด้วยแล้วสิ งั้นผมนอนต่อเลยดีกว่า เมื่อเช้านี้ก็ตื่นมาเพราะร่างเล็กร้องไห้ พูดแล้วก็สอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม แล้วดึงร่างเล็กให้มาแนบอก กอดร่างเล็กเอาไว้ หลังจากนั้นผมก็ได้หลับตามร่างเล็กไป

 

ーーーーーーーーーーーーーーーーー

 

"ขอประทานโทษค่ะ ช่วงนี้ที่หายไป555 คือช่วงนี้มีความขก.(ขี้เกียจ) นิซหน่อยย~ // โดนรีดตบ555 ไรท์ไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งน้องเด้อ แค่อยากพักนิดหน่อยค่ะ ช่วงนี้รู้สึกเพลียๆมาก อ้อ มีข่าวมาบอกค่ะ ไรท์มีผลงานใน RAW (ReadAWrite) แล้วนะคะ ชื่อว่า "คุณหนูพาสเทล" ยังไงก็ขอฝากด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ~"

ความคิดเห็น