facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจ็บปวดมากเลย

ชื่อตอน : เจ็บปวดมากเลย

คำค้น : จีนโบราณ,Yaoi,ท้องได้,NC20

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2562 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ็บปวดมากเลย
แบบอักษร

อาจเป็นเพราะไม่ได้ปลดปล่อยมานาน หรือเพราะเสน่ห์ของคนใต้ร่าง ก็ไม่อาจรู้ได้ ทำให้เสวี่ยหงเยว่ เกิดความต้องการครอบครองอีกคนเป็นอย่างมาก  

 

ริมฝีปากบดจูบอย่างเร่าร้อน ฝ่ามือหนาค่อยๆปลดเสื้อผ้าอาภรณ์คนใต้ร่างออก รู้ตัวอีกทีซื่อยี่ก็ร่างกายเปลือยเปล่าเสียแล้ว พอปากเป็นอิสระ ก็พยายามอ้อนวอน 

 

"อื้อออ..ฝ่าบาทไม่เอานะ อย่าทรงทำเช่นนี้" 

 

"เจ้าบอกจะทำให้เราหายเศร้าไม่ใช่รึ" 

 

เสียงกระเส่าตรงซอกคอ ทั้งปลายจมูกยังซุกไซร้ไปทั่ว  

 

"แต่ข้าไม่ใช่สตรี.... อื้ออออออ... อ๊ะ....ย่ะ.. อย่า ตรงนั้นมัน" 

 

"เรารู้ว่าเจ้าไม่ใช่ " 

 

เอ่ยจบริมฝีปากก็ดูดเลียทับทิมเม็ดงามบนยอดอกคนใต้ร่าง ฝ่ามือหนาเคล้าคลึงแก่นกายเล็กอย่างเบามือจนเริ่มชูชัน  

 

"อื้มมมมม....ฝ่าบาท.. อย่า...ได้โปรด" 

 

แม้ปากจะเอ่ยห้าม แต่ร่างกายกลับไม่รักดี แค่ถูกคนด้านบนสัมผัสไม่นาน ร่างกายก็เกิดความต้องการอย่างที่ไม่เคยเป็น 

 

"ฝะ..ฝ่าบาท...อื้มมมม" 

 

แม้จะเป็นครั้งแรกที่ร่วมหลับนอนกับคนเพศเดียวกัน แต่การกระทำกลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะรู้ว่าอีกคนสำหรับตัวเขาแล้วถือว่ายังเด็กอยู่มาก 

 

มือเล็กที่คราแรกพยายามผลักดัน กลายมาเป็นต้องจับยึดหมอนเอาไว้เพราะความเสียวซ่าน หยัดสะโพกตามจังหวะชักขึ้นชักลงของฝ่ามือหนา  

 

"ฝ่าบาท....อื้มมมมมมม" 

 

ถูกจู่โจมทั้งด้านบนด้านล่าง จนอยากปลดปล่อย  

 

ริมฝีปากหนาขบเม้มต่ำลงไปจนถึงหน้าท้องแบนลาบ จับขาเรียวเล็กข้างหนึ่งยกขึ้นขบเม้มขาอ่อนด้านใน ส่วนมืออีกข้างก็ชักรูดไม่หยุด 

 

"อื้อออออ ฝ่าบาท..มะ..ไม่ไหว..ระ..เร็วหน่อย" 

 

เห็นคนใต้ร่างบิดสะโพกเร่าๆ ฝ่ามือหนาก็เร่งจังหวะ 

 

อ๊ะ.อ๊ะ..ระ..เร็วอีก อื้มมมมมมมม... อร๊าาาาาาาาาา อ่าาา แฮ่ก ๆ ๆ 

 

ลมหายใจยังไม่ทันคงที่ ช่องทางด้านหลัง ก็ถูกนิ้วเรียวสอดใส่เข้ามา 

 

"อ๊ะ...เจ็บ..ไม่เอา..." 

 

"ชู่...ยี่เอ๋อ ...เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว.."  

 

"อ๊ะ.... อื้อออ....ฝ่าบาท ..มันเจ็บ" 

 

เห็นคนใต้ร่างพยายามขัดขืน ริมฝีปากหนาก็ประกบจูบเร่าร้อนอีกครั้ง 

 

"อื้ออออ" 

 

ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก กว่าจะสอดใส่เข้าไปได้ แต่เสวี่ยหงเยว่ก็ทำอย่างใจเย็น พร้อมกับปลดอาภรณ์ตนเองไปด้วย  

 

กระทั่งนิ้วเรียวไปกระทบบางจุดที่อยู่ภายใน  

 

"อ๊ะ อื้อออออ" 

 

ความเสียวแล่นปราบไปตามสันหลัง ความต้องการเหมือนจะกลับมาอีกครั้ง 

 

คนด้านบนใช้ความชำนาญอย่างผู้ที่ผ่านโลกมามากกว่า ไม่นานซื่อยี่ก็ลืมความเจ็บปวด กระทั่งนิ้วถูกเพิ่มเข้าไปตอนไหนยังไม่รู้ 

 

แก่นกายเล็กเริ่มชูชันขึ้นมาอีกครั้ง เสวี่ยหงเยว่เห็นคนใต้ร่างพร้อมแล้ว ก็จับขาสองข้างของอีกคนพาดบ่า แก่นกายใหญ่ที่ชูชันจ่อเข้าที่ช่องทางด้านหลัง ที่พึ่งถูกเปิดทางด้วยนิ้วเรียว 

 

แค่สอดใส่ส่วนหัวเข้าไป  

 

"อื้อออออ.. ฝ่าบาท..เจ็บ....ไม่เอา"  

 

คนใต้ร่างเริ่มจะถอยหนี จนต้องโน้มตัวลงไปกระซิบปลอบโยนที่ข้างหู 

 

"ชู่ ๆ ยี่เอ๋อ....เป็นของเราเถอะนะ" 

 

คำขอคล้ายอ้อนวอน ทำให้ซื่อยี่หยุดดิ้นรน พยักหน้ารับน้อยๆ  

 

"ทนหน่อยนะเด็กดี เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว" 

 

แล้วริมฝีปากหนาก็จุมพิตเร่าร้อนอีกครั้ง แก่นกายใหญ่ ค่อยๆ ขยับเข้ามาทีละน้อย  

 

"อื้มมมมม" 

 

กระทั่งสุดความยาว แช่ทิ่งไว้สักพักให้คนใต้ร่างคุ้นชิน จมูกโ่ด่งก็ซุกไซร้ซอกคอ สลับกับจูบเร่าร้อน  

 

เพราะการกระทำที่อ่อนโยน และเพราะความต้องการของร่างกาย ไม่นานซื่อยี่ก็ลืมความเจ็บปวด กระทั่งแก่นกายใหญ่ที่ช่องทางด้านหลังเริ่มขยับ 

 

"อื้ออออ ซี๊ดดดดดดดดดด อ่าาา" 

 

เสียวสะท้านจนต้องสูดปาก  

 

"ชอบหรือไม่" 

 

พั่บ..พั่บ..พ้่บ ๆ ๆ 

 

สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้า 

 

"อื้อ...ฝ่าบาท..." 

 

พั่บ ๆ ๆ  

 

"หืม.. " 

 

พั่บ ๆ ๆ  

 

เบื้องล่างขยับเข้าออก ริมฝีปากก็บดจูบ สลับกับซุกไซร้ซอกคอขาว 

 

"อ๊ะ..ฝะ..ฝ่าบาท...ระ.เร็วหน่อย.." 

 

"ได้ซิ" 

 

พั่บๆๆๆๆๆ 

 

"อื้อออออ ระ..เร็วอีก...กะ..ใกล้แล้วววว อื้มมม" 

 

"เด็กดีพร้อมกันนะ" 

 

พั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พั่บ............พั่บ..........พ้บ.. 

 

"อร๊าาาาาาาาาาาาาาาา อ๊ะ อ่าาาาาาาาาาา แฮ่ก ๆ ๆ 

 

"โอววววววววววว ซี๊ดดดดดดดดดดดดด ยี่เอ๋อ" 

 

น้ำขาวขุ่นทลักออกมาจากปลายหัวแก่นกายเล็ก ส่วนช่องทางด้านหลังก็ถูกฉีดพ่นเข้ามาเช่นกัน จนรู้สึกเสียวท้องน้อยไปหมด ช่องทางภายในยังเต้นตุ้บๆ รับกับแก่นกายที่สั่นไม่หยุด 

 

เพราะไม่อยากถอนแก่นกายออก ทั้งเกรงอีกคนจะหนัก จึงรั้งร่างอีกคนมาคล่อมไว้ด้านบนให้เป็นฝ่ายนอนทับพระองค์ ทั้งที่เบื้องล่างยังเชื่อมกันอยู่ 

 

"เจ็บมากหรือไม่" 

 

ฝ่ามือหนาลูบหลังลูบไหล่อย่างอ่อนโยน 

 

เพราะเป็นครั้งแรก ทำให้ซื่อยี่หมดแรงหลับไปทั้งอย่างนั้น ความลำบากเลยตกไปอยู่ที่ฮ่องเต้ เพราะแก่นกายยังชูชันอยู่ในช่องทางด้านหลังของอีกคน  

จำใจต้องค่อยๆ ถอดถอนออกมา แล้วจับอีกคนพลิกให้นอนในท่าสบาย ก่อนจะจัดการกับแก่นกายตัวเองจนเสร็จ แล้ววงแขนแกร่งก็กอดเอวสนมคนงามหลับไปด้วยกัน 

 

เช้าวันใหม่ ตามปกติต้องมีนางกำนัลขันทีเข้ามาปรนนิบัติ แต่วันนี้ในห้องนอนมีเพียงลิ่วกงกง 

 

"สั่งทุกคนห้ามรบกวนสนมเผิง แล้วอีกอย่างกลับไปจัดของมีค่าส่งมาที่มากหน่อย"  

 

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"  

 

เสวี่ยหงเยว่ก้าวเท้าไปยืนข้างเตียง แล้วกดจุมพิตลงบนหน้าผากมน ก่อนจะออกจากห้องไป 

 

ทุกการกระทำของผู้เป็นนายที่ตกอยู่ในสายตาลิ่วกงกง จนอดคิดไม่ได้ว่าฮ่องเต้คงจะมีใจให้สนมน้อยผู้นี้ไปเสียแล้ว  

 

ข่าวสนมหลี่แท้งบุตรถูกลืมเลือนภายในคืนเดียว เพราะเกิดเรื่องที่ใหญ่กว่า ฮ่องเต้ทรงประทานของมีค่ามากมายส่งไปยังตำหนักสนมเผิง ซ้ำยังค้างคืนตำหนักนั้นมาสามวันแล้ว 

 

เหล่าสนมชายาเริ่มส่งของขวัญไปให้เช่นกันแต่พอรับเข้าตำหนักไปแล้วกลับถูกตรวจสอบ ทั้งชาดเคลือบยาพิษ กำยานพิษ กระทั่งเครื่องประดับ หรือ ผ้าพับ ทุกอย่างล้วนเคลือบยาพิษทั้งสิ้น  

 

ซื่อยี่นั่งมองของเหล่านี้ แล้วต้องถอนหายใจไปเป็นร้อยรอบ ด้วยความเสียดาย พวกเจ้ามันช่างไม่รู้จักคุณค่าเอาเสียเล้ย น่าโมโหจริงๆ ทำแบบนี้ก็เหมือนฆ่าข้าทางอ้อมเหมือนกันนะ  

 

เพราะความอ่อนโยนของฮ่องเต้ทำให้ร่างกายซื่อยี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ยิ่งพอรู้ว่าได้ของมีค่ามากมายยิ่งลืมเรื่องเมื่อคืนเสียสนิท 

 

"ฝ่าบาทเสด็จ" 

 

เห็นสนมคนงามกำลังจะลุกขึ้น เสวี่ยหงเย่วรีบก้าวเท้าเข้าไปห้ามไว้ ซ้ำอุ้มอีกคนนั่งบนตัก ซื่อยี่ก็ไม่ได้ขัดขืนอันใด 

 

"ไม่ต้องมากพิธี เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง" 

 

"เจ็บปวดมากเลยเพคะ" 

 

เห็นอีกคนหน้าเศร้าสร้อย พระองค์ก็ยิ่งกังวล  

 

"เราให้หมอหลวงมาดูดีหรือไม่" 

 

"หมอหลวง  เห....แล้วหมอหลวงจะทำให้ของพวกนั้นกลับมาใช้ได้หรือเพคะ" 

 

ฮ่องเต้มองตามสายตาสนมคนงามไปเห็นของมีค่าที่เหล่าสนมชายาส่งมา ก็เข้าใจความหมายในทันที อดไม่ได้ต้องยกมือบีบจมูกงอนไปเบาๆ   

 

"เราให้เจ้าตั้งมากมาย ยังจะไปเสียดายอะไรกับของพวกนั้นอีกฮึ" 

 

ใบหน้าน่ารัก ก็เปลี่ยนเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที 

 

"ก็แหม มันน่าเสียดายนี่นา" 

 

"ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ นางกำนัลตำหนักสนมหลี่ มาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ" 

 

เสียงขันทีจากด้านนอก  

 

ลิ่วกงกง เหลือบมองพระพักตร์ ก็เข้าใจ  

 

"ให้นางเข้ามา" 

 

"ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท" 

 

เมื่อไม่มีคำสั่งให้ลุกขึ้นนางกำนัลผู้นั้นจำต้องนั่งคุกเข่าต่อไป แท้จริงแล้วเป็นนางหาเรื่องมาเข้าเฝ้าด้วยตัวเอง จึงแต่งตัวงดงาม หวังจะเข้าสายพระเนตร เพียงยกเรื่องสนมหลี่มาอ้างเท่านั้น  

 

ภายในห้องกลายเป็นเงียบเชียบ จนนางกำนัลที่นั่งคุกเข้าต้องลอบมอง เห็นสนมเผิงนั่งอยู่บนตักของฮ่องเต้ ก็ตกใจไม่น้อย ลืมเรื่องที่เตรียมมาไปชั่วขณะ 

 

"เจ้ามีอะไรก็รีบกราบทูล รบกวนเวลาฝ่าบาท" 

 

พอเสียงลิ่วกงกงเรียกสติกลับมา นางก็แสร้งบีบน้ำตาร้องไห้ 

 

"ฮึก..ฝ่าบาทต้องให้ความเป็นธรรมกับพระสนมของหม่อมฉันด้วยนะเพคะ" 

 

ไม่ต้องให้ฮ่องเต้เอ่ยสั่ง ลิ่วกงกงผู้มากประสบการณ์ ก็เอ่ยปากด้วยความรำคาญ กับมารยาโง่งมของนางกำนัลผู้นี้ 

 

"เจ้ากลับไปเสีย ดูและพระสนมหลี่ให้ดี หากไม่ใช่ว่าเจ้ารู้ว่าคนร้ายคือผู้ใด ก็อย่าได้เสนอหน้ามาขอเข้าเฝ้าอีก" 

 

"เอ่อ...หม่อม.." 

 

"มาพานางออกไป"  

 

ลิ่วกงกงคร้านจะสนใจ 

 

เมื่อไม่มีผู้ใดรบกวนแล้ว อ่องเต้ก็อุ้มสนมคนงามเข้าห้อง 

 

"ฝ่าบาท ทำไมต้องอุ้มด้วยเล่า" 

 

ซื่อยี่ถามอย่างแปลกใจ  

 

"เจ้าไม่เจ็บรึ" 

 

"เจ็บ... เจ็บอันใด..อ๊ะ...." 

 

พอถูกวางลงบนเตียง เห็นสายตาอีกคน ก็เข้าใจความหมายทันที แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อ พลิกตัวนอนหันหลังด้วยความอับอาย 

 

"ฝ่าบาท ทรงห้ามพูดเรื่องนี้เลยนะ" 

 

เสียงอู้อี้ของเด็กขี้อาย ที่นอนหันหลังหนี ทำให้พระองค์ต้องล้มตัวลงพาดแขนแกร่งไว้บนเอวบาง 

 

"ไม่พูดแล้ว หันมาเถอะ" 

 

เห็นคนยังนอนนิ่งไม่สนใจ 

 

"เรายังไม่หายเศร้าเลย เจ้าไม่สงสารเรารึ" 

 

น้ำเสียงเศร้าสร้อยจนน่าสงสาร 

 

"อืม..ก็ได้" 

 

พอหันกลับมา ปลายจมูกงอนก็ถูกขบกัดเบาๆ  

 

"อื้ออออ.." 

 

"ยี่เอ๋อ จากนี้ไปเจ้าต้องระวังตัวให้ดี เข้าใจหรือไม่"  

 

เห็นคนพูดมีสีหน้าจริงจัง ซื่อยี่จึงพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง 

 

"ฝ่าบาท เหตุใดพวกนางถึงใจร้ายยิ่งนัก" 

 

แม้จะเป็นนักต้มตุ๋น แต่ไม่เคยคิดทำร้ายใคร พอมาเห็นสตรีในวังก็อดแปลกใจไม่ได้ 

 

 "เราเองก็ไม่รู้เช่นกัน เอาล่ะ...เจ้าพักผ่อนสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวเราออกไปดูของที่พวกนางส่งมาเสีนหน่อย" 

 

เอ่ยจบก็กดจุมพิตข้างแก้ม ก่อนจะลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า แล้วก้าวเท้าออกจากห้องไป ซื่อยี่เองก็อยากพักอยู่แล้วเลยนอนหลับตามันเสียเลย 

 

"ฝ่าบาท" 

 

"มาจากตำหนักใดบ้าง จดไว้หมดแล้วใช่หรือไม่" 

 

"พ่ะย่ะค่ะ ส่วนเรื่องสนมหลี่ เกรงว่าจะลงมือกันหลายคน" 

 

เห็นฮ่องเต้ทรงนิ่งไปคล้ายกำลังใช้ความคิด ลิ่วกงกงก็รออย่างใจเย็น 

 

"เราคงต้องใช้เรื่องสนมหลี่ กำจัดออกไปบางส่วน หาหลักฐานมาให้แน่นหนา" 

 

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" 

 

สายตาเสวี่ยหงเยว่ฮ่องเต้ทอดมองไปไกล ไม่รู้ใจในคิดสิ่งใด ก่อนจะก้าวเท้ากลับเข้าห้องที่สนมคนงามนอนหลับอยู่ 

 

------------------ 

 

ไรท์หนีเที่ยว ไปตามหาเจ้าชายสายหนีบ ( รองเท้าหูหนีบอ่ะ ) หึหึ ^^ ในงานปิดทองนะ อะไร ๆ ที่ค้างก็..... แหะ (หลบเกิบแพ๊บ) 

รักรี๊ดดดดดดด ทุกคน 

ความคิดเห็น