สองแคว

ที่ทีทั้งสองนั้นอยู่คือตลาด โดยสีทั้งคู่มีสีหน้าช่างต่างกันเหลือเกิน

ชายหนุ่มที่ได้แต่ทำหน้าตาบอกบุญไม่รับนั้นได้แต่ถอนหายใจ "หน้ารำคาญส่ะจริง" คงจะเป็นคำเดียวที่อยู่ในหัวชายหนุ่มผู้นี้

ส่วนผิดกันกับการะเกดส่ะเหลือเกิน รายนี้สีหน้ายิ้มแย้ม ยิ้มแป้นตลอดเวลา

ทั้งคู่เดินดูของที่ตลาดจนเวลาผ่านไปนาน

ทำไมเธอก็แค่อยากให้ชายหนุ่มที่เป็นรักเเรกของเธอสนใจเธอบ้างทำไมพอเจอหน้ากันจึงมีแต่เสียงเย็นชา เสียงตวาด สีหน้ารำคาญ

การะเกดวิ่งออกไปจากกงนั้น

.

เรือนพระยาฤทธิ์ณรงค์ พ่อของการะเกด

ท่านพ่อของการะเกดนั้นที่กำลังคุยกำลังสนทนาอยู่กับเพื่อนสนิทอย่างทองคำ หรือ ออกพระเพทราชานั้นเอง ได้แต่สงสัยว่าผู้มันเดินบ้านแรงอย่านั้น

พระยาณรงค์รีบถามเพราะว่าตนนั้นรักลูกสาวมาหากผู้ใดมารังแกหรือกลั่นแกล้งให้นางเคืองใจเขาจะลงโทษมันอย่าสาสม

ว่าจบในตาน้อยๆก็มีน้ำใสๆคลออยู่การะเกดจึงวิ่งลงเรือนไปเพื่อที่จะหลบไม่ให้ผู้ใดเห็นน้ำตาของเธอ

แม้การะเกดจะพยายามกลั่นน้ำตาเท่าใดก็มิอาจรอดพ้นสายตาผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนเช่นท่านออกพระได้เป็นเช่นนั้นท่านออกพระจึงหันไปทางลูกชายของตน

เขารู้ว่าลูกสาวสหายของตนนั้นชอบลูกชายของเขา เขาเองนั้นก็อยากจะได้นางนั้นมาเป็นลูกสะใภ้แต่ในเมื่อลูกชายเขาไม่พึงใจนางเขาเองก็จนใจเรื่องนี้เขาและสหายนั้นรู้กันดี

.

ศาลาริมน้ำ

เมื่อชายหนุ่มเห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาลง

การะเกดเขย่งตัวขึ้นเอาปากไปแตะปากของชายหนุ่ม

ด้วยความที่ตกใจชายหนุ่มจึงผลักร่างบางออกแต่เหมือนแรงไปเพราะตอนนี้ร่างของการะเกดนั้นล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว

.

แม่นายใยแสบนักเจ้าคะ