email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่3 อาชีพที่แท้จริง

ชื่อตอน : ตอนที่3 อาชีพที่แท้จริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2562 00:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 อาชีพที่แท้จริง
แบบอักษร

ในระหว่างที่นั่งรออาหารอยู่นั้น ทางด้านลูกน้องของหยางลั่วเฟิงก็มาถึงสถานที่ร้านอาหารด้วยเช่นกัน ทั้งคู่ก็เข้ามาทานอาหารเพื่อที่จะสอดแนมดูว่านายน้อยของพวกเขาไม่มีอันตรายใช่ไหม แต่ในขณะเดียวกันหยินหยางและหยินโหย่วก็เห็นปฏิกิริยาของเจ้านายตัวเองกับลูกหนี้ที่คุยกันอย่างสนิทสนมจึงนึกแปลกใจ ก็นายน้อยของพวกเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนนี่นา ใครจะอยู่ใครจะตายก็ไม่สน! ชีวิตนี้พวกเขาทั้งคู่คงคิดว่านายน้อยคงรักใครไม่เป็นหรือไม่ ก็ไม่มีหัวใจ แต่พอมาวันนี้ พวกเขาจึงมาเห็นกับตาว่านายน้อยของพวกเขามองเจ้าเด็กนั่นตาเป็นมัน! แถมเปย์หนักอีกต่างหาก เป็นแค่ลูกหนี้แต่ได้ของแพงกว่าเงินเดือนแต่ละเดือนของพวกเขาอีก มันต้องมีอะไรที่มากกว่านั้นแน่นอน 

 

"ไอ้โหย่วมึงว่านายน้อยแปลกไปเปล่าวะ! "

 

"กูคิดเหมือนมึงนั่นแหละบี2" 

 

"ไอ้ห่านี่! เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง กูชื่อหยินหยางโว้ย! "

 

"ครับๆพี่ชายหยาง" 

 

"แล้วตกลงมึงคิดเหมือนกูใช่มั้ย" 

 

"อืม กูว่านะนายน้อยต้องคิดไม่ซื่อกับไอ้เด็กนั่นแน่เลย ดูสายตาที่มองสิ อย่างกับจะกินเข้าไปอยู่แล้วนั่น" 

 

"กูก็ว่าอยู่ทำไมวันนั้นให้กูไปหาประวัติไอ้เด็กนั่นแล้วให้มึงไปนำตัวไอ้เด็กนั่นมา.. " 

 

"เพราะสนใจนี่เอง.." 

 

ทั้งคู่พูดออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมายแล้วก็มองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงอีกเช่นเดียวกัน

 

ส่วนทางด้านหยางลั่วเฟิงและออกัสทั้งคู่คุยกันได้สักพักก็เห็นพนักงานเดินมาเสิร์ฟอาหารตามที่สั่งพร้อมน้ำที่ทางร้านจัดเตรียมให้ ออกัสเห็นอาหารก็ตาโตขึ้นมาทันทีหลุดคำอุทานขึ้นมาอีกครั้ง

 

"ว้าวววว!! น่ากินจัง.. "

 

หยางลั่วเฟิงเห็นดังนั้นจึงยิ้มขึ้นมาแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดูคนตัวเล็ก

 

"น่ากินก็กินเข้าไปเยอะๆผอมแห้งจะตายอยู่แล้ว "

 

คนตัวเล็กเมื่อได้ยินประโยคที่เหมือนจะห่วงใยแต่ก็แซะเขาจนได้จึงทำหน้าบึ้งแล้วพูดขึ้นมาเช่นกัน

 

"ปากร้ายจัง! "

 

"เธอว่าฉันหรอ? "

 

คนตัวโตได้ยินประโยคที่ไม่ชอบใจจึงพูดขึ้นทันที

 

"ก็มันจริงนี่! " 

 

"เธอก็ปากร้ายเช่นกันนั่นแหละ" 

 

"นี่คุณ! ผมปากร้ายตรงไหน ออกจะปากหวานมากกว่าคุณซะอีก" 

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินคนตัวเล็กพูดชมตัวเองก็นึกหมั่นไส้ อยากจะแกล้ง เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วจึงเอ่ยประโยคที่คนร่างบางอ้าปากค้าง

 

"อยากพิสูจน์จังว่าจะหวานเหมือนที่พูดหรือเปล่า" 

 

"คะ.. คุณพูดบ้าอะไรเนี่ยย.." 

 

ออกัสพูดไปก็แก้มแดงไปอย่างกับคนโดนจีบอย่างนั้นแหละ ไม่ๆๆเราจะมาหวั่นไหวกับเรื่องไม่เป็นเรื่องได้ยังไง เขาเป็นผู้ชายแถมเป็นเจ้าหนี้เราอีกด้วย ร่างบางคิดในใจแล้วก็ส่ายหัวไปมาเบาๆเพื่อเรียกสติ

 

หยางลั่วเฟิงเห็นคนตัวเล็กเขินอายก็ได้ใจตัวเองแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีชัย พอทั้งคู่เถียงกันเสร็จคนตัวเล็กจึงยอมแพ้แล้วจึงหันไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อ ท้องร้องดังขึ้นเบาๆเพื่อบอกเวลาหิวของคนร่างบาง หยางลั่วเฟิงจึงเลิกแกล้งแล้วทั้งคู่จึงเริ่มลงมือกันทานอาหาร

 

 

 

พอทานอาหารเสร็จหยางลั่วเฟิงและออกัสก็เดินมาที่ชั้นล่างของห้าง หยางลั่วเฟิงจึงเอ่ยถามคนตัวเล็กว่าอยากได้อะไรอีกไหมแต่ก็ถูกร่างบางส่ายหัวปฏิเสธ ทั้งคู่จึงเดินออกจากห้างสรรพสินค้าเพื่อไปขึ้นรถ ส่วนลูกน้องคนสนิทของหยางลั่วเฟิงเห็นว่าทั้งคู่ออกจากห้างแล้ว ก็เดินออกจากร้านอาหารแล้วมาขึ้นรถเช่นกัน

 

 

รถของหยางลั่วเฟิงและออกัสแลล่นออกจากห้างสรรพสินค้าแล้วตรงดิ่งไปยังคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลหยาง ในขณะที่รถกำลังขับเคลื่อนไปได้ไม่ไกลนัก หยางลั่วเฟิงก็รู้สึกว่ามีคนขับรถตามเขามาตลอดทางตั้งแต่ห้างมายังแถบป่าทึบนี้ เขาจึงกลัวว่าถ้าศัตรูเล่นงานเขาคนเดียวก็คงไม่เป็นอะไร แต่กับคนตัวเล็กถ้าได้เจอสถานการณ์แบบนี้คงได้ร้องไห้แน่ เขาจึงเร่งเครื่องยนต์เพื่อรีบไปให้ถึงเป้าหมายเร็วที่สุด เพราะถ้าพวกมันมากันหลายคนเขาจะปกป้องคนตัวเล็กไม่ได้ตลอด ถ้ามีลูกน้องอีกสักคนก็คงจะไม่เป็นไร แต่อยู่ๆรถคันข้างหลังก็เปิดกระจกรถแล้วก็มีชายชุดดำยื่นมือออกมาจากรถด้วยมือข้างเดียวและชี้ปืนมาที่รถของเขาแล้วกดยิง

 

"ปัง ปัง ปัง!!! "

 

เสียงปืนดังระรัวดังเสียงกลองพร้อมด้วยรถของหยางลั่วเฟิงเสียหลักแล้วหักหลบเข้าไปข้างทางทันที คนตัวเล็กที่ไม่รู้อะไรมาก่อนก็ตกใจที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นแถมรถของคนข้างๆยังมาเสียหลักอีก ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ ตัวสั่นไปหมด นี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ยยย! หยางลั่วเฟิงเห็นคนตัวเล็กหน้าซีดเผือดตัวสั่นอย่างกับผีเข้า หยางลั่วเฟิงคิดหัวเสีย ใครจ้างมือปืนให้มายิงเขากันแน่ ต้องไม่ธรรมดาเพราะทำให้รถของเขาเสียหลักขนาดนี้ต้องมือปืนอาชีพแน่นอน! 

 

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า"

 

คนตัวเล็กส่ายหน้ารัวๆ สมองเขาคิดอะไรไม่ออกแล้วตอนนี้ มีแค่ความกลัวเท่านั้นที่เข้ามาแทรก

 

"ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่แล้ว" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดปลอบใจคนตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งตัวสั่นไม่พูดไม่จา หยางลั่วเฟิงเห็นดังนั้นก็พูดขึ้น

 

"ฉันจะยิงพวกมันรอ นายลงรถไปก่อน "

 

ออกัสได้ยินก็ทำหน้ากังวลกว่าเดิม เขาจะทำยังไงดี ถ้าลงไปแล้วโดนยิงขึ้นมาล่ะ เขาจะตายไหม แล้วถ้าตายเขาก็ไม่ได้กลับไปหายายของเขาน่ะสิ พอคิดได้ดังนั้นจึงส่ายหน้ารัวๆปฏิเสธ หยางลั่วเฟิงจึงพูดปลอบใจอีกฝ่ายอีกครั้ง

 

"เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ฉันจะปกป้องเธอเอง​​​​​​"

 

ออกัสได้ยินคนตัวโตพูดปลอบอีกครั้งจึงใจชื้นขึ้นมาบ้าง เอาวะอย่างน้อยคนตัวโตก็ไม่คิดจะทิ้งเขาให้อยู่คนเดียว เขาเป็นผู้ชายก็ต้องกล้าที่จะเผชิญหน้าอย่างไม่ต้องกลัว แล้วระหว่างนั้นคนตัวเล็กก็พยักหน้าตกลงช้าๆ หยางลั่วเฟิงจึงส่งยิ้มบางให้คนตัวเล็กแล้วลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ

 

"เราจะรอดไปด้วยกัน ฉันจะนับหนึ่งถึงสามแล้วนายก็วิ่งลงรถเลยนะ​​​​​​"

 

คนตัวเล็กพยักหน้าอีกครั้งแล้วเตรียมตัวจะวิ่ง

 

"หนึ่ง.. สอง... สาม!!" 

 

หหยางลั่วเฟิงนับเสร็จก็ชักปืนของตัวเองออกมาจากลิ้นชักรถแล้วเปิดกระจกยื่นมือออกไปยิงอีกฝ่ายที่ตอนนี้ยิงรถเขาระรัวราวกับจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น 

 

 "ปังงง ปังงง ปังง!!" 

 

ขณะที่เสียงปืนปะทะกันอย่างดุเดือด หยินหยางและหยินโหย่วก็พากันมาถึงที่เกิดเหตุแล้วก็เห็นรถของเจ้านายของเขาจอดเสียหลักอยู่ข้างทาง เมื่อสังเกตดูดีๆก็เห็นนายน้อยกำลังยิงปืนออกมาจากรถแล้วเปิดประตูวิ่งไปอีกฝั่งเพื่อจะจับมือลูกหนี้คนนั้นวิ่งเข้าป่าไป

 

หยินหยางและหยินโหย่วเห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงหยิบปืนออกมาจากกระเป๋าคนละกระบอกแล้วเปิดกระจกยื่นมือยิงออกไปทางรถของศัตรูทันที

 

"ปังง ปังง!!! "

 

"เฮ้ย!! ลูกพี่มันมีคนมาช่วยว่ะ "

 

"เออ!! กูรู้แล้ว มึงยิงพวกนั้นไว้ที่นี่นะ เดี๋ยวพวกกูไปตามไอ้ลั่วเฟิงก่อน" 

 

"ครับลูกพี่! " 

 

พอศัตรูวางแผนกันเสร็จอีกสองคนก็ยิงกันอีกฝ่ายอยู่ที่รถส่วนอีกสามคนลงรถไปแล้ววิ่งตามหยางลั่วเฟิงและออกัสเข้าป่าทึบไป

 

ลูกน้องคนสนิทของหยางลั่วเฟิงเห็นท่าไม่ดีจึงจะเข้าไปช่วยเจ้านายของพวกเขา

 

"ไอ้หยางมึงเข้าไปช่วยนายน้อยเถอะ เดี๋ยวทางนี้กูจัดการเอง" 

 

"ฝากด้วยนะไอ้น้อง! " ​​​​​

 

พอทั้งคู่แบ่งหน้าที่กันเสร็จหยินโหย่วก็ยิงปืนกั้นอีกฝ่ายไว้เพื่อที่จะให้หยินหยางลงรถและวิ่งเข้าไปในป่า

 

​​​​​​ในขณะนั้นหยางลั่วเฟิงและออกัสก็วิ่งมาหลบที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีขนาดใหญ่แต่ก็บังตัวไม่มิดจึงทำให้ศัตรูเห็นร่องรอยได้ อีกฝ่ายจึงยิงปืนเข้าไปที่แขนของหยางลั่วเฟิงหนึ่งข้าง คนตัวโตรู้ว่าตัวเองโดนยิงก็จับแขนและหันมากอดคนตัวเล็กที่ยืนข้างๆเข้ามาหลบแล้วหันไปยิงเข้าที่ขาอีกคนที่เป็นลูกน้องของคนที่ยิงแขนเขา ออกัสที่ได้อยู่ในอ้อมกอดร่างสูงก็ใจเต้นทั้งตัวสั่นและกลัวไปในเวลาเดียวกัน แต่เขาก็มองเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากเสื้อของรร่างสูง 

 

"เลือด!! ​​​​​​"

 

อออกัสพูดออกมาอย่างตกใจ และหน้าซีดเผือดกว่าเดิม คนร่างสูงแค่มองแล้วก็ยิงไปทางศัตรูอีกครั้ง คนตัวเล็กเลยพูดขึ้นอีก

 

"เลือดของคุณออกอยู่นะ! ​​​​​​"

 

​​​​​​"ไม่เป็นไร ฉันชินแล้ว" 

 

"แต่ว่าคุณ.. ​​​​​​"

 

"นายน้อยครับ!! ​​​​​​"

 

เสียงของหยินโหย่วกำลังไล่ยิงพวกศัตรูอยู่อีกฟากหนึ่งแล้วตะโกนหาเจ้านายของตนเองไปด้วย

 

"หยินโหย่ว?​​​​​​"

 

พอหยางลั่วเฟิงเห็นลูกน้องก็นึกแปลกใจว่าทำไมถึงมาช่วยเขาได้ แต่ก็ไม่มีเวลามาคิดตอนนี้เขาต้องกำจัดพวกมันให้หมดก่อน

 

"ฆ่าได้ฆ่า อย่าให้เหลือ​​​​​​!! "

 

เสียงทรงพลังของเจ้านายผู้ซึ่งไร้ความปรานีใดๆแก่พวกที่จ้องจะเล่นงานเขาต้องอย่าให้เหลือซาก! 

 

"ครับ! นายน้อย!" 

 

แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้นระรัวของทั้งสองฝ่าย ขณะที่หยินหยางก็วิ่งมาสมทบอีกแรง หยางลั่วเฟิงก็ได้แต่ขมวดคิ้วแต่ก็ไม่พูดอะไรจนเขาหันไปยิงคนที่จ้องจะเล่นงานเขาแถมยิงแขนเขาแม่นซะด้วยสิ หยางลั่วเฟิงจึงยิงโดนขาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายแล้วคนนั้นจึงล้มลงไม่เป็นท่า 

 

"ฝากจัดการด้วย" 

 

"ครับ​​​​​​!! "

 

หยางลั่วเฟิงวานลูกน้องเสร็จก็กอดร่างบางเดินไปอีกทางแต่จังหวะนั้นเสียงปืนดังขึ้นอีกรอบพร้อมด้วยร่างของหยางลั่วเฟิงล้มลงไปกับพื้น ออกัสเห็นดังนั้นจึงกรีดร้องขึ้นแล้วก้มลงไปคว้าตัวอีกฝ่ายขึ้นมา ลูกน้องคนสนิททั้งสองเห็นอย่างนั้นจึงหันไปยิงใส่ศัตรูที่คิดจะฆ่านายน้อยของเขาอย่างรัวใส่หน้าผากไปหลายนัด หยินโหย่วจึงโทรให้บอดี้การ์ดที่บ้านมาเก็บกวาดให้เรียบร้อย แล้วทั้งสองก็วิ่งมาดูเจ้านายเพื่อพาไปยังคฤหาสน์ใหญ่

 

 

พอทุกคนมาถึงคฤหาสน์ลูกน้องทั้งสองก็แบกเจ้านายขึ้นไปห้องปฐมพยาบาลที่จัดเตรียมไว้ ส่วนออกัสพอลงรถก็ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเจอสถานการณ์แบบนั้นลงไป เขาอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออกและไม่รู้ด้วยว่าจะร้องทำไม 

 

ระว่างที่คุณหมอตรวจคนป่วย คนตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าห้องก็เดินไปเดินมาจนลูกน้องคนสนิททั้งสองเวียนหัว 

 

"นี่นายจะเดินอีกนานมั้ย "

 

"พวกคุณว่าเจ้านายของพวกคุณจะปลอดภัยมั้ย" 

 

"นายน้อยพวกฉันไม่ตายง่ายๆหรอกนะ" 

 

"ใช่ นายน้อยหนังเหนียวจะตาย เจอหนักกว่านี้ก็เคยมาแล้ว" 

 

"หืมม มีหนักกว่านี้ด้วยหรอ? " 

 

"อืม เมื่อก่อนนนายน้อยกว่าจะมาเป็นนายได้ต้องผ่านอะไรมามากมาย ไม่น่าจะเป็นเด็กส่งยา การซื้อขายอาวุธเถื่อน นายน้อยทำมาหมดแล้ว" 

 

"แล้วทำไมคุณเขาต้องทำด้วย" 

 

"ก็เพราะโดนนนายใหญ่บังคับยังไงล่ะ "

 

"หยินโหย่ว! พอแล้ว!! "

 

หยินหยางห้ามปรามน้องชายฝาแฝดของเขาเพื่อไม่อยากให้พูดเรื่องเจ้านายให้คนนอกฟังจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

 

"นายรู้แค่ว่านายน้อยไม่ทำร้ายนายก็พอ" 

 

หยินหยางพูดจบก็เดินหนีไปอีกทางแต่ไม่ลืมพูดให้หยินโหย่วดูแลเจ้านาย

 

"ฉันไปล่ะฝากดูแลนายน้อยด้วย "

 

"อือ" 

 

ขณะที่หยินโหย่วและออกัสยืนอยู่หน้าห้องนั้นคุณหมอก็ออกมาจากห้องคนไข้พอดี 

 

"คนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมาก กินยาแล้วก็พักผ่อนให้เพียงพอ แต่อย่าลืมเอาใจใส่ห้ามขัดใจโดยเด็ดขาด งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ "

 

"ขอบคุณคุณหมอมากครับ "

 

หยินโหย่วขอบคุณหมอเสร็จก็เดินเข้าไปด้านในห้องคนป่วย ปล่อยออกัสไว้คนเดียว เขาทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะทำยังไงถ้าเจอคนที่นอนสลบอยู่บนเตียง 

 

สักพักหยินโหย่วก็เดินออกมาหน้าตาบูดบึ้งแล้วหันมาจ้องหน้าคนตัวเล็ก 

 

"นายน้อยให้ไปเฝ้าน่ะ อย่าลืมนะ! ห้ามขัดใจ" ห

 

หยินโหย่พูดจบก็เดินออกไปแบบใจลอย เขามาทำอะไรที่นี่.. 

 

ออกัสได้ยินดังนั้นใจก็เต้นขึ้นมารัวๆดังเสียงกลอง 

 

"เอาไงเอากันวะ ไอ้กัสสู้!" 

 

คนตัวเล็กพูดจบก็เดินเข้าไปข้างในด้วยใจที่สั่นไหวราวกับกองไฟในอก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

มาแล้วๆๆๆๆ มาอัพอีกแล้วค่าาา แงงง ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นท์ด้วยนะคะ ฮือออ ไม่รู้จะพูดยังไงดี แต่ก็ใกล้ปีใหม่แล้วขอให้ทุกคนสุขภาพร่างกายแข็งแรงแล้วก็คิดสิงไหนก็ขอให้สมดั่งปรารถนาไว้นะคะ

 

Happy new years 2020 สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้าค่าาา 🎉🎆🎄⛄

 

ถ้าชอบเรื่อง หนี้สวาทรักมาเฟีย ก็อย่าลืมคอมเม้นต์หรือติดตามกันด้วยนะเจ้าคะ

 

ฝากเอ็งดูอิลุงกับน้องกัสกันอีกรอบนะคะ มาดูตอนต่อไปว่าอิลุงจะใช้แผนอะไรกับลูกอิชั้นบ้าง รอตอนต่อไปเลยค่าาา😘☺️

 

 

ความคิดเห็น