ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ออกกำลังกาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2562 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ออกกำลังกาย
แบบอักษร

 

ออกกำลังกาย 

 

 

ยามเหม่า (๐๕.๐๐ - ๐๖.๕๙ น.)

แฮ่กๆๆ ฮึบ

“อีกนิดเดียวจื่อเอ๋อร์” ว่าแล้วหนิงหวงก็ดันหลังของจิวจื่อลงไปอีกนิด

“อือ...”

“จะถึงแล้วจื่อเอ๋อร์อดทนอีกนิด”

“ฮึบ...”

นะ ในที่สุดก็แตะถึงจนได้  

ถ้าถามว่าทำอะไรกันอยู่ล่ะก็ จิวจื่อมาออกกำลังกายที่จวนของหนิงหวงตามที่ให้สัญญาไว้เมื่อวานว่าหนิงหวงจะช่วยตนออกกำลังกาย ลดความอ้วน จึงเป็นที่มาของเสียงข้างต้น

โดยที่จิวจื่อนั่งเยียดขาไปข้างหน้าแล้วก้มลงแตะให้ถึงปลายเท้าโดยมีหนิงหวงคอยช่วยดันแผ่นหลังให้แต่บางครั้งจิวจื่อก็รู้สึกเหมือนว่ามือที่ดันแผ่นหลังจะลากผ่านไปเรื่อยๆแล้วจับๆขย้ำดูไม่ได้จริงจังในการลงน้ำหนักดันแผ่นหลังสักเท่าไร

เมื่อเห็นว่าจิวจื่อแตะมือถึงปลายเท้าแล้ว หนิงหวงก็ปล่อยมือจากแผ่นหลังเพราะกะว่าจะให้แค่แตะถึงปลายเท้าเท่านั่นไม่ให้แช่ไว้

“ท่าต่อไปก็ท่าแกว่งแขน จื่อเอ๋อร์ลุกขึ้นก่อนดีกว่า” ว่าจบหนิงหวงก็เข้าไปประคองจิวจื่อให้ลุกขึ้นยืน

“ขอรับ” จิวจื่อยื่นมือไปให้หนิงหวงจับแล้วลุกขึ้นยืนตามแรงดึงของมือจึงทำให้เซเขาไปในอ้อมแขนของหนิงหวง “อ่ะ ขออภัยขอรับ”

“ไม่เป็นไรหรอกจื่อเอ๋อร์คงนั่งนานเกินไปเลยทำให้ทรงตัวได้ไม่ค่อยดีนะ” ว่าจบก็ค่อยๆปล่อยตัวจิวจื่อออกจากแขนของตนแล้วพูดต่อ

“จื่อเอ๋อร์ยืนตัวตรง ปลายเท้าจิกที่พื้นเพื่อยึดตัว” หนิงหวงเข้าไปจัดท่าทางของจิวจื่อเพื่อที่จะได้ยืนได้ถูกต้อง “แล้วก็แกว่งแขนไปมา พร้อมกันโดยที่แกว่งไปข้างหน้าให้ใส่แรงน้อยกว่าแกว่งไปข้างหลังนิดหน่อย”

หนิงหวงพูดพร้อมแสดงให้ดูเป็นตัวอย่างอยู่ข้างหน้าจิวจื่อ

“ขอรับหวงเกอ” จิวจื่อรับคำ

“สายตาต้องมองไปที่จุดใดจุดหนึ่งเพื่อให้มีสมาธิ จื่อเอ๋อร์มองมาที่ข้าก็ได้” หนิงหวงว่าพร้อมกับมองไปที่จิวจื่อด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“เอ่อ ให้มองหน้าของหวงเกอเหรอขอรับ” จิวจื่อถามเพื่อความแน่ใจ

“ใช่ จื่อเอ๋อร์จะได้มีสมาธิไงล่ะ” พูดจบก็ส่งรอยยิ้มไปให้

“...///...” ข้าจะไปมีสมาธิได้อย่างไรกันล่ะ ถ้าท่านเล่นส่งยิ้มด้วยใบหน้านั้นมานะ หวงเกอ!!!

“จื่อเอ๋อร์เป็นอะไรหรือไม่ ทำไมใบหน้าของจื่อเอ๋อร์ถึงแดงยังนี้ ฮึ!!”

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยขอรับ แค่อากาศมันร้อนเอง” ว่าจบก็หันหน้าหนีพร้อมกับกระพือเสื้อเหมือนว่าอากาศมันร้อนทั้งๆที่ตอนนี้ก็ กลางยามเหม่ายังเช้าอยู่เลย

“จื่อเอ๋อร์อย่าหันหน้าหนีสิ หันมามองหน้าข้าเร็ว” หนิงหวงเอ่ยอย่างหยอกล้อ

“ไม่ขอรับ ยิ่งข้ามองใบหน้าของหวงเกอยิ่งไม่มีสมาธิกันพอดี” จิวจื่อยังยืนยันคำเดิม

“โถ่ งั้นข้าก็ได้แต่มองใบหน้าอีกครึ่งของจื่อเอ๋อร์นะสิ ช่างไม่ยุติธรรมยิ่งนัก” พูดเสร็จก็ทำสีหน้าเหมือนหมาที่น้อยใจหางลู่หูตก

ท่าทางแบบนั้นยิ่งทำให้จอวจื่อใจอ่อน ก็เพราะว่าจิวจื่อนะเป็นทาสหมานะสิ

“ขะ ข้ามองหน้าของหวงเกอก็ได้ขอรับเพียงแต่ข้าจะหลับตาลงนะขอรับ” จิวจื่อยื่นข้อเสนอ

“จื่อเอ๋อร์ก็ไม่เห็นหน้าข้าสิ”

“งั้นข้าไม่หันกลับนะขอรับ”

“ก็ได้ๆ ข้ายอมแล้ว มาเริ่มแกว่งแขนกันเถอะ”

“ขอรับ” จบคำพูดจิวจื่อก็ค่อยๆเริ่มแกว่งแขนไปมา

“ว่าแต่จื่อเอ๋อร์มาอยู่ที่นี่จะมาทำอะไร” หนิงหวงถามขึ้น ก็เขากังวลนิว่าจื่อเอ๋อร์จะเป็นอะไรไหมดีหน่อยที่อยู่บ้านข้างๆกัน

“พอดีข้าจะเปิดกิจการนะขอรับ ทำเกี่ยวกับอาหาร”

“หืม แล้วเกี่ยวกับอาหารประเภทใดรึ”

“อืม ก็ หมูกระทะ ขอรับ”

“หมูกระทะ?” หนิงหวงได้ยินดังนั้นก็สงสัยขึ้นมาก็เพราะว่าตนไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย

“ขอรับ เป็นอาหารที่เอาเนื้อหมูหรือเนื้อสัตว์ที่กินได้ นำมาย่างเมื่อมันสุกแล้วก็นำไปจิ้มกับน้ำจิ้มที่เราเตรียมไว้ให้ขอรับ”

“น่าสนใจ”

“ใช่ไหมละขอรับ นอกจากนี้นะขอรับข้าได้สั่งทำกระทะที่มีที่วางหม้อขนาดเล็กที่เอาไว้ต้มก็ได้สำหรับคนที่ต้องกินแบบต้ม ถ้าหวงเกอ เห็นคงชอบมากแน่ขอรับ” จิวจื่ออธิบายอย่างตื่นเต้นทำให้ลืมตามามองผู้ฟังโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ชักจะอยากเห็นขึ้นมาแล้วสิจื่อเอ๋อร์” หนิงหวงมองไปที่จิวจื่ออย่างอ่อนโยน “ว่าแต่..จื่อเอ๋อร์จะเปิดกิจการตอนไหน”

“คงอีกสักประมาณสองเดือนขอรับ”

“ถ้ามีอะไรให้ข้าช่วยก็บอกได้ตลอดนะ” สำหรับเขาขอแค่บอกมาก็พร้อมที่จะช่วยจื่อเอ๋อร์อยู่แล้ว

“ขอรับ ตอนนี้ข้าก็กังวลอยู่เรื่องหนึ่ง” จิวจื่อรับคำก่อนที่จะพูดประโยคต่อมาด้วยสีหน้ากังวล

“หืม เรื่องอะไรรึ” หนิงหวงถามอย่าสงสัย

จิวจื่อจึงเอ่ยออกมาเมื่อหนิงหวงถามขึ้น “ก็...หวงเกอก็รู้ใช่ไหมขอรับว่ากิจการของข้าที่จะเปิดนั้นมีเนื้อผสมอยู่ด้วย ทั้งมีของสดต่างๆ ข้าเกรงว่ามันจะเน่าเสียไปก่อนที่จะขายหมดหรือมาถึงที่ร้าน ถึงข้าจะซื้อของพอจำเป็นต่อร้านก็เถอะขอรับ”

“จื่อเอ๋อร์มาปรึกษาถูกคนแล้วล่ะ”

“หวงเกอช่วยข้าได้?”

“อืม จื่อเอ๋อร์คิดว่าทหารในกองทัพของข้ามีเยอะไหมล่ะ”

ขึ้นชื่อว่ากองทัพยังไงก็มีขนาดใหญ่อยู่แล้ว จิวจื่อจึงตอบออกไป“มีเยอะสิขอรับ”

“อาหารในแต่ละมื้อจะมีจำนวนมากดังนั้นเพื่อไม่ให้ของที่ตุนไว้เน่าเสียจึงมีกล่องขนาดใหญ่ที่สามารถกักเก็บบรรดาพวกของสดหรือของที่เน่าเสียได้อย่างไรล่ะ”

“ถ้าข้าอยากได้จะสามารถหามาจากไหนได้ขอรับ” ปิ๊ง ปิ๊ง เสียงกระพริบตาของจิวจื่อที่มองหนิงหวงอย่างคาดหวัง

แต่ก่อนที่จิวจื่อจะได้รู้หนิงหวงก็พูดขึ้นมาก่อน

“แต่ก่อนที่ข้าจะบอกจื่อเอ๋อร์ เราก็ไปวิ่งกันเถอะเตรียมพร้อมร่างกายมามากพอแล้ว”

“อ่า ข้ามัวแต่คุยเพลินจนลืมไปเลยถ้าไม่มีหวงเกอช่วยข้าคงลำบาก”

“ไม่เป็นไรหรอกข้าเต็มใจช่วย ออกตัววิ่งกันเถอะ”

“ขอรับ”

“จื่อเอ๋อร์เวลาวิ่งอย่าให้มีเสียงการวิ่งดังเกินไปให้ใช้บริเวณกลางเท้าลง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย อย่ามองไปที่ปลายเท้าเดี๋ยวจะทำให้จื่อเอ๋อร์ปวดหลังเอาได้” หนิงหวงเอ่ยขึ้นมาเมื่อรู้ได้ยินเสียงวิ่งของจิวจื่อ “และที่สำคัญจื่อเอ๋อร์ต้องควบคุมจังหวะการหายใจจะได้ไม่เหนื่อยง่ายเกินไป ไม่ต้องหายใจถี่ๆค่อยหายใจเข้า หายใจออก”

จิวจื่อทำตามที่หนิงหวงบอกทุกวิธีถึงคราแรกจะทุลักทุเลไปบ้างแต่พอปรับตัวได้ก็ไม่ค่อยมีปัญหาสักเท่าไร

 พอวิ่งไปได้สักพักจิวจื่อก็ถามเรื่องที่พูดคุยกันค้างไว้

“หวงเกอขอรับไม่ทราบว่าข้าจะหาซื้อกล่องเก็บของสดได้ที่ใดขอรับ”

“จื่อเอ๋อร์จะหาซื้อไปทำไม ข้ามีอยู่เหลือตั้งสามกล่อง”

“เอ๊ะ หวงเกอมีเหลืออยู่หรือขอรับ”

“ใช่ เป็นของที่สหายข้านำมาฝากจากแดนเหนือทุกครั้งที่มาเยี่ยม ข้าจึงไม่รู้ว่าจะเอาไว้ไหนแล้วให้จื่อเอ๋อร์นะดีแล้ว”

“งั้นข้าขอซื้อดีกว่าขอรับ ข้าเกรงใจหวงเกอ” น้ำเสียงที่พูดออกมาเต็มไปด้วยความเกรงใจต่อหนิงหวง

“สำหรับจื่อเอ๋อร์ข้าให้ไปเลยไม่ต้องเสียสักตำลึง” หนิงหวงยังยืนยันคำเดิม

“หวงเกอแน่ใจนะขอรับ”

“แน่ใจสิ เพื่อจื่อเอ๋อร์แล้ว”

ฉ่า///

จิวจื่อหน้าแดงเมื่อได้ยินแบบนั้น

“หึ หึ วันนี้วิ่งรอบเดียวก็พอเดี๋ยวร่างกายของจื่อเอ๋อร์จะไม่ไหว”

“ขอรับ”

“แต่จื่อเอ๋อร์เก่งมากเลย ตลอดมาเจ้าคงออกกำลังกายมาบ้างสินะ”

“ก็มีบ้างขอรับหวงเกอ แต่ก็ขอบคุณหวงเกอนะขอรับที่มาช่วยข้าออกกำลังกาย” จิวจื่อพูดออกมา

“จื่อเอ๋อร์ขอบคุณบ่อยเกินไปแล้ว ถ้าจะตอบแทนก็ทำอาหารให้ข้ากินสิ” อยากให้มาทำให้กินได้ทุกวันเลยยิ่งดี นั้นคือประโยคที่หนิงหวง อยากพูดออกมาแต่พูดไปตอนนี้ไม่ได้เดี๋ยวจิวจื่อจะหนีไปซะก่อน

“ได้ขอรับแค่นี้เองข้าทำให้หวงเกอได้อยู่แล้ว”

“จื่อเอ๋อร์วันหลังเจ้าอย่าได้ตกปากรับคำใครง่ายขนาดนี้นะ” เจ้าต้องเป็นกับข้าคนเดียวเท่านั้น

“ขอรับ”

“งั้นวันนี้พอเท่านี้ จื่อเอ๋อร์ก็ไปชำระกายเถอะจะได้สบายตัว”

“หวงเกอก็อย่าลืมไปชำระกายนะขอรับ”

“ข้าไม่ลืมหรอก จื่อเอ๋อร์ก็อย่าลืมมาทำกับข้าวให้ข้าทานนะเย็นนี้”

“ขอรับ ว่าแต่หวงเกอมีของชอบไหมขอรับหรือว่าแพ้อะไรไหม”

“สำหรับจื่อเอ๋อร์ไม่ว่าจะทำอะไรข้าก็กินได้หมด ขอแค่จื่อเอ๋อร์เป็นคนทำก็พอ”

จิวจื่อเม้มปากก่อนที่จะพูดออกมา “อ่า งั้นเจอกันเย็นนี้นะขอรับ”

“เดินกลับดีๆนะจื่อเอ๋อร์” เสียงไล่หลังของหนิงหวงไล่ตามมา

 

 

ปลายยามเซิน (๑๕.๐๐ - ๑๖.๕๙ น.) จิวจื่อมาที่จวนแม่ทัพเพื่อที่จะทำอาหารไว้รอให้หนิงหงกินตามที่บอกไว้

ฉ่า!!

ผัด ผัด ผัด แล้วก็ผัด ปรุงรสสักนิดเพิ่มรสชาติให้อาหาร~

ต้ม ต้ม ต้ม แล้วก็ต้ม ใส่ปลาลงแล้วก็ปรุงรสสักนิดชีวิตจะได้ไม่ขาดรสชาติ~

เพราะอาหารก็คือชีวิต~

ลา~ ลา~

“เอ่อคุณชายซิ่นขอรับ”

“ว่าอย่างไรท่านพ่อบ้านจง”

เป็นเสียงของพ่อบ้านจงเรียกจิบจื่อนั้นเอง

“มีอะไรให้ข้าช่วยก็บอกได้นะขอรับ”

“ไม่เป็นไรหรอกท่านพ่อบ้านจง ว่าแต่แม่ทัพหย่งใกล้กลับมารึยัง”

“ใกล้แล้วขอรับ”

“งั้นรึ ท่านช่วยข้าจัดตั้งสำรับเถอะเดี๋ยวข้าขอทำเพิ่มอีกสักอย่างสองอย่างก็เสร็จแล้ว”

“ขอรับคุณชายซิ่น”

ว่าจบพ่อบ้านจงก็ช่วยจิวจื่อจัดตั้งโต๊ะนำอาหารที่ทำเสร็จแล้วขึ้นโต๊ะ ส่วนจิวจื่อก็ทำอาหารอีกสองอย่างแล้วนำไปวางที่โต๊ะซึ่งหนิงหวงก็ กลับมาถึงจวนพอดีที่โต๊ะจัดเสร็จ

“กลิ่มหอมจังเลยจื่อเอ๋อร์” หนิงหวงส่งเสียงมาก่อนที่ตนจะปรากฏตัวเสียอีก

“หวงเกอก็พูดเกินไปแล้ว ท่านกลับมาเหนื่อยๆก็ดื่มน้ำเสียก่อนเถอะ” จิวจื่อพูดจบก็ยื่นแก้วน้ำไปให้หนิงหวง

“อ่า สดชื่น ถ้าข้ากลับมาจวนทุกวันแล้วเป็นแบบนี้ตลอดก็ดีนะ”

“หนิงหวงพูดเกินไปแล้ว ข้าคงไม่ได้มาบ่อยนักหรอกขอรับช่วงนี้คงยุ่งอยู่กับกิจการที่จะเปิด”

“ข้าก็พูดไปงั้นเผื่อจะมีใครบางคนตอบตกลง” พูดแล้วก็จ้องตามองจิวจื่อ “ว่าแต่จื่อเอ๋อร์ทำอะไรให้ข้ากินกัน”

“วันนี้ข้าทำ ผัดดอกกระหล่ำ ต้มปลา เต้าหู้ผัดไข่ แล้วก็วุ้นเส้นต้มเลือดเป็ดขอรับ” จิวจื่อแนะนำอย่างกระตือรือร้น

“โอ้ ข้าจะกินให้หมดเลย” หนิงหวงพูดขขึ้นอย่างอารมณ์ดี

“กินให้หมดจริงๆนะขอรับอย่าให้เหลือแม้แต่ข้าวสักเมล็ดเชียว” จิวจื่อพูดออกมาอย่างหมั่นไส้หนิงหวง

“ข้าจะไม่ให้เหลือสักเม็ดเลย ว่าแต่จิวจื่อกินนี้สิ”

“.....”

หนทางในการลดความอ้วนนั้นยังอยู่ไกลยิ่งนัก 

 

 

.......................................

- บางครั้งคนที่ทำให้น้ำหนักเราขึ้นอาจจะอยู่ใกล้ตัวอย่างที่คิด

- มาแล้วววววว มาเร็วเนอะ5555

- ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากนักหรอกแคเป็นตอนเพิ่มค่าความรักเองงงง

- ใครเดินทางกลับบ้านหรือออกเดินทางไกลก็ขอให้เดินทางอย่างปลอดภัยนะ

- ขอขอบคุณทุกการสนับสนุนจ้า

- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่หลงเข้ามา

- โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ

ความคิดเห็น