เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 20 100% I'm not okay

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 11:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 20 100% I'm not okay
แบบอักษร

 

 

KEVIN PART :

 

[เลขหมายปลายทางที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ตู๊ด ตู๊ด....]

หมับ!

"บอสจะทำอะไรครับ" ผมตวัดสายตาไปหาเจ้าของมือที่จับข้อมือผมอยู่ "เสือก" บอกปัดแบบไม่ใยดีแล้วสลัดมือลูกน้องออก จะอะไรนักหนาวะ ขอผมได้ยินเสียงเธอสักนิดก็ยังดี เผื่อเสียงหวานๆ ของเธอจะเป็นกำลังใจให้ผมได้บ้าง

ส่วนสาเหตุที่ลูกน้องต้องห้ามไม่ให้ผมติดต่อกับอิงดาวก็แด๊ดอีกนั่นแหละครับที่สั่งห้าม เหนือกว่าผมก็มีแด๊ดนี่แหละ จนผมต้องแอบเอาโทรศัพท์เครื่องอื่นมาโทร ท่านเช็คสายเรียกเข้าสายโทรออกของทุกคนในบ้านแม้กระทั่งลูกน้อง และคำประกาศิตของท่านทำให้ผมต้องยอมทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

"ถ้ายังอยากเจอหน้าเมีย ก็เลิกติดต่อกับเธอซะเควิน"

 

เพราะรู้ว่าท่านทำตามที่พูดแน่นอน ถ้าผมขืนคำสั่ง ผมอาจจะไม่ได้เจอเธออีกตลอดชีวิต ขนาดไอกันต์ผมยังติดต่อมันไม่ได้เลยครับ เลยต้องให้ไอแกริคกับไอดีอ้อนดูห่างๆ

ตอนนี้เลยต้องทำตามคำสั่งของแด๊ดไปก่อน อยากให้จัดงานแต่ง ผมก็จัดให้ตามคำขอ หึ! ใจร้ายนะครับว่ามั้ย ความจริงแล้วแผนเดิมที่ผมคิดไว้คือทำให้อิงดาวท้อง เพื่อที่ผมจะมีสิทธิในตัวของเธอกับลูกแล้วเอามายกเลิกข้อตกลงบ้าๆ ระหว่างสองตระกูล แต่มันไม่เป็นตามแผนที่ผมวางไว้ ผมเลยต้องยอมให้มีการแต่งงานเกิดขึ้น

และวันนี้ คือวันแต่งงานของผมกับชาร์ลอท วันแต่งงานที่สองตระกูลรอคอย หลังจากที่เตรียมงานมาหนึ่งเดือนเต็ม แต่มันจะเป็นวันที่ผมจะทำลายทุกอย่างทิ้ง!!!

"จะโทรหาคุณอิงดาวตอนนี้ไม่ได้นะครับ เดี๋ยวคุณท่านรู้"

"รู้แล้วไง ก็กูคิดถึงเมีย!!!" ผมบอกด้วยอารมณ์โมโห ปัดของบนโต๊ะทำงานทิ้งหมด จนข้าวของกระจัดกระจาย

ปึง!

"แม่งเอ้ย!" ถอดสูทสีขาวตัวนอกออกแล้วนั่งบนโต๊ะเอามือเสยผมตัวเองลวกๆ อารมณ์ตอนนี้โคตรอยากจะฆ่าทุกคนที่ขวางหน้า แต่พอเห็นท่าทีของลูกน้องที่ยืนอยู่ในห้องแล้วขวางตาฉิบหาย "แล้วทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น!?" ถามปุ๊ปสะดุ้งปั๊ป

"เอ่อ คือ.."

"จะอึกอักทำเหี้ยอะไร! มีอะไรก็รีบพูด กูไม่มีอารมณ์" ผมตวาดกลับ

"คือผมไม่แน่ใจว่าต้องบอกบอสดีไหม" น้ำเสียงที่มันพูดตอนนี้ทำให้ผมอยากรู้ ก่อนที่ลูกน้องผมจะหยิบเอกสารที่พับเอาไว้ในกระเป๋าออกมา

"อะไร?" ผมเลิกคิ้วถาม "บอสดูเองดีกว่าครับ" เพราะรำคาญลูกน้องผมเลยแย่งกระดาษในมือมันมาทันที

"เมียกูนิ คิตตี้กูไม่สบายหรอ หืม..?" ในกระดาษแนบรูปที่ถูกถ่ายเอาไว้ เป็นรูปของอิงดาวที่กำลังเดินเข้าโรงพยาบาล รูปที่สองเดินคู่กับผู้ชายคนนึง แต่ดูจากด้านหลังผมก็รู้ทันทีว่าผู้ชายคนนั้นคือไอกันต์ ไม่แปลกใจถ้าไอกันต์เป็นคนพาเธอไปหาหมอ แต่นี่เมียผมไม่สบายหรอวะ ตัวเลขที่ปรากฎอยู่บนรูปถ่ายคือวันที่ มันตั้งหลายอาทิตย์มาแล้ว

"ทำไมมึงพึ่งเอามาให้กู!" ผมเงยหน้าตวาดใส่ลูกน้อง

"บอสดูให้ครบทุกรูปแล้วอ่านในกระดาษด้วยสิครับ" ผมทำตามที่มันบอกอย่างไม่สบอารมณ์ แต่รูปที่สามสี่ เป็นรูปที่สองคนนั้นกำลังเดินอยู่ในแผนกสูตินารีเวช!? รีบเปิดรูปต่อไปอย่างรวดเร็ว เป็นรูปอิริยาบถต่างๆ ของอิงดาวกับไอกันต์ที่ดูจะเหมือนคู่รักสองคนมาฝากครรภ์อะไรอย่างนั้น แต่เมื่อกี้ผมพูดว่าอะไรนะ ฝากครรภ์งั้นเหรอ เหลือบมองชื่อที่ติดไว้หน้าห้องตรวจก็ยืนยันสิ่งที่ผมคิดได้อย่างดี

 

อิงดาวท้องอย่างงั้นเหรอ...เมียผมท้องใช่ไหม

 

"แล้วอันนี้อะไรอีก" ผมถามแต่ก็ยอมอ่านข้อมูลในกระดาษที่แนบมา มันคือเอกสารประวัติการรักษาของผู้ป่วย ไม่แปลกใจถ้าลูกน้องผมจะหามาได้ ถึงแม้มันจะเป็นการขโมยข้อมูลที่เป็นความลับของคนไข้ก็ตาม อย่าทำตามนะครับ มันไม่ดี ในใบนั้นมีข้อมูลของอิงดาวอยู่ ใช่ครับ เธอท้องจริงๆ ด้วย แต่...สิ่งที่ทำให้ผมชะงักคือข้อมูลที่บอกว่าใครคือพ่อของเด็ก มันถูกลงชื่อด้วยลายมือและลายเซ็นของไอกันต์

คราแรกผมมั่นใจว่ายังไงเด็กในท้องก็เป็นลูกของผม ผมเชื่อมั่นในตัวเธอ เหมือนที่เธอเชื่อในตัวผม แต่วินาทีที่เห็นลายเซ็นของไอกันต์ผมก็ไม่มั่นใจอีกต่อไป มือที่จับอยู่กับกระดาษเริ่มสั่น

 

ผมควรรู้สึกยังไง?

 

"มีอะไรกัน เสียงดังเอะอะโวยวายไปนอกห้อง" น้ำเสียงทรงพลังของบุคคลที่สามที่เดินเข้าในห้องนอนผมตามด้วยผู้หญิงที่ผมรักอีกคน

"เควินเสร็จรึยังลูก ว๊าย! ทำไมข้าวของกระจัดกระจายแบบนี้" คุณแม่ผมชะงักเพราะพื้นห้องเต็มไปด้วยเศษข้าวของ รวมทั้งเศษแก้วที่แตกละเอียด

"สุดท้าย..." ผมลุกออกจากโต๊ะเว้นจังหวะการพูด ขยำรูปรวมทั้งเอกสารที่ลูกน้องเป็นคนให้จนมันยับเยินตามอารมณ์ของผมตอนนี้แล้วเดินเข้าไปหาประมุขของบ้าน "แด๊ดกับมัมก็เลือกที่จะบังคับลูกชายตัวเองสินะครับ"

"เควิน..." มัมมองผมกลับด้วยสายตารู้สึกผิด

"น่าผิดหวังจริงๆ" พูดปิดท้ายด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงตัดพ้อแล้วเดินผ่านหน้าท่านทั้งสองไป

"เควิน เควิน! เดี๋ยวสิลูก!!" มีเพียงเสียงมัมที่ตะโกนไล่หลังตามมาเท่านั้นแหละครับ ส่วนแด๊ดผมน่ะเหรอ หึ ท่านไม่เคยนึกถึงความรู้สึกผมอยู่แล้วล่ะ

"อ้าวไอเควิน กูกำลังจะขึ้นไปหาพอดี" ผมสวนกับไอแกริคตรงโถงด้านล่าง ผมแค่แวบขึ้นมาบนห้องนิดเดียวก็ตามหากันละ "แล้วทำไมทำหน้าอมขี้แบบนั้น งานแต่งงานมึงนะเว้ย" มันบอกแต่ก็เดินเข้ามาขนาบข้างเอามือตบไหล่เป็นเชิงปลอบ การกระทำขัดแย้งกับคำพูดจริงๆ

"กูฝาก" พูดเสียงต่ำพลางยัดกระดาษที่ขยำเอาไว้ในมือส่งให้มัน ไอแกริคทำหน้างงๆ เลิกคิ้วขึ้นสูงเชิงถาม จนเห็นผมเงียบไม่พูดอะไรมันจึงพยักหน้ารับเป็นคำตอบ

"โอเค เดี๋ยวกูดูให้ แต่ตอนนี้มึงต้องไปหน้างานได้แล้ว แขกมาเต็มรวมทั้งนักข่าวด้วย"

"ชาร์ลอทล่ะ"

"กำลังมาเหมือนกัน มึงพร้อมยัง?" ประโยคหลังไอแกริคถามผมด้วยสายตาเป็นห่วง หลังจากที่พวกเราสองคนเดินออกมาหน้าประตู ลูกน้องยื่นสูทสีขาวที่ผมถอดไว้บนห้องมาคลุมให้

"เควิน.." ผมโฟกัสสายตาไปตามเสียงเรียกพบกับร่างเพรียวในชุดแต่งงานสีขาวเรียบๆ ที่ดีเทลอยู่ตรงเนื้อผ้าหรู เข้ากับเจ้าของร่างและใบหน้าสวยเป็นเอกลักษณ์ได้เป็นอย่างดี ต้องยอมรับเลยครับว่าวันนี้ชาร์ลอทสวยจริงๆ แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าผู้หญิงในชุดแต่งงานคือคิตตี้น้อยของผมมากกว่า

"เดี๋ยวกูไปสั่งงานลูกน้องก่อนล่ะกัน มึงก็รีบออกไปล่ะ" ไอแกริคบอกพร้อบกับตบไหล่ผมเบาๆ ก่อนจะหายไปพร้อมกับลูกน้องคนที่เอาเรื่องอิงดาวมาบอกผม

"อะไรเหรอคะ" ชาร์ลอทถาม เพยิดสายตาไปทางกระดาษยับยู่ยี่ที่ไอแกริคเดินถือออกไปด้วย ช่างสังเกตฉิบหาย!

ผมลอบถอนหาย ทำท่าจะเดินออกไปแต่ก็ถูกมือเล็กดึงเอาไว้ "มีเรื่องอะไรที่ชาร์ลอทไม่รู้อีกรึเปล่า?"

"ไม่มี เราไปกันเถอะ" ผมบอกปัด ยังไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้ว่าผู้ชายที่เธอชอบอาสาเป็นพ่อของลูกให้ผู้หญิงคนอื่นและผู้หญิงคนนั้นก็คือคิตตี้ของผมไงครับ ถึงผมจะเป็นคนบอกให้ไอกันต์มันดูแลอิงดาวช่วงที่ผมไม่อยู่ แต่ผมไม่ได้บอกให้มันเป็นของของลูกในท้องอิงดาวให้นะครับ! หน้าที่นั้นน่ะควรเป็นของผม ไม่ใช่มัน คิดถึงเรื่องนี้ทีไรอารมณ์ก็คุกกรุ่นเผลอกำมือจนแน่น

"เควิน เราอยู่ในสถานะที่ไม่ควรมีเรื่องปิดบังกันแล้วนะ"

"เธออยากรู้เหรอ?" ถามย้ำอีกครั้ง

"อืม แต่มันคงไม่ใช่เรื่องดีสินะ" ผมพยักหน้ารับเป็นคำตอบก่อนจะดึงร่างเล็กในชุดเจ้าสาวเข้ามากอด เธอเองก็ชะงักไปนิดนึง เพราะปกติผมไม่เคยกอดเธอเลยด้วยซ้ำ

"มันแย่มากๆ เลยหรอ"

"อิงดาวท้อง" ผมบอกเสียงเศร้า ลูบแผ่นหลังบางเบาๆ

"หืม มันก็ดีแล้วนิ ทำไมไม่ดีใจล่ะ" เธอถามผมเสียงอู้อี้ ถ้าผมอยู่กับอิงดาวผมคงดีใจไปนานแล้ว แต่ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่กับเธอไงครับ

"ไอกันต์ลงชื่อว่าเป็นพ่อของเด็ก" สิ่งสำคัญคือตรงนี้ต่างหาก แต่ผมจะไม่เชื่อกระดาษแค่แผ่นเดียวหรอกนะ ผมจะรอหลักฐานจากไอแกริคอีกที และจะรอเห็นด้วยตาตัวเอง คนตัวเล็กเงียบลงถนัดตาทันทีที่ผมพูดจบ ได้ยินเสียงสะอื้นเล็กน้อย

"โอเครึเปล่า" ผมผละออกถามชาร์ลอท สายตาของเธอมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเสียใจ และอะไรอีกหลายอย่างที่ผมเองก็เดาไม่ออก สายตานี้มันเหมือนสายตาของอิงดาวครั้งสุดท้ายที่ผมเจอเธอเลยว่ะ ทำไมถึงชอบใช้สายตาแบบนี้กันวะ มันมีอะไรแอบแฝงรึเปล่า!

"ฮึก เราควรยอมแพ้ไหมเควิน" ยอมแพ้หรอ ยอมแพ้ให้สองคนนั้นมีความสุขด้วยกันอีกครั้งงั้นเหรอ ผมยอมแพ้ไม่ได้หรอกครับ สัญญากับคิตตี้เอาไว้แล้วว่าจะกลับไปหา ผมจะไม่ปล่อยเธอไปไหน จนกว่าอิงดาวจะเป็นคนไล่ผมเอง

"ไม่" ตอบกลับน้ำเสียงหนักแน่น ต่อให้ปัญหามันจะเยอะจนหาทางออกไม่เจอ ผมก็จะหาทางกลับไปหาเมียให้ได้

 

งานแต่งงานดำเนินไปอย่างเรียบง่ายตามกำหนดการ จนถึงช่วงเวลาสำคัญที่ผมรอคอย ช่วงเวลาที่เพิ่มมาจากกำหนดการจนผู้ใหญ่ในตระกูลทั้งสองฝั่งเองก็ตกใจไปตามๆ กันว่ามาได้ยังไง

"คุณเควินกับคุณชาร์ลอทดีใจมั้ยคะที่ได้แต่งงานกัน หลังจากที่หมั้นกันมาตั้งแต่เด็กๆ"

"คุณเควินมีคนรักอยู่แล้วรึเปล่าคะ!?"

"ใช่คนที่ลงรูปในอินสตาแกรมไหมคะ!" คำถามแล้วคำถามเล่าจากนักข่าวหลายสำนักพิมพ์ดังที่กรูมารุมผมกับชาร์ลอท ผมสบตามองแด๊ดที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ท่านส่งสายตาประมาณว่า 'ห้ามบอกนักข่าว'

หึ ทำไมผมจะพูดไม่ได้ล่ะครับ ยกยิ้มมุมปากไปให้ท่านแล้วตอบคำถามนักข่าวทันที

"ครับ ผมมีคนรักอยู่แล้ว ชาร์ลอทก็เหมือนกัน พวกเราสอง มีคนรักอยู่แล้วครับ" เสียงฮือฮาและเสียงวิพากย์วิจารณ์ดังขึ้นทันทีที่ผมตอบคำถามนักข่าว จนแด๊ดกับคุณอาที่เป็นคุณพ่อของชาร์ลอทสั่งให้คนเข้ามากันนัดข่าวออกไป แต่มีไอพวกเพื่อนทั้งหกของผมกันเอาไว้ พวกมันไม่วายที่จะส่งสายตาให้กำลังใจมาห่างๆ ทุกคนอยากให้ผมกับชาร์ลอทพูดความจริงกับนักข่าว ถ้างานแต่งวันนี้กลายเป็นประเด็นร้อนบนหน้าหนังสือพิมพ์จะส่งผลกระทบกับธุรกิจของทั้งสองตระกูลแน่นอน ราคาหุ้นในตลาดจะลดลงอย่างไม่ต้องสงสัย และมันคือสิ่งที่ผมต้องการ ธุรกิจและชื่อเสียงของตระกูลถ้ารักมันยิ่งกว่าลูกที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองก็ควรเจอแบบนี้ มันหมดยุคคลุมถุงชนไปตั้งนานแล้วครับ

ต่อให้แด๊ดจะยกเรื่องที่จะตัดขาดผมออกจากธุรกิจของครอบครัวทั้งหมดหรือตัดออกจากกองมรดกของตระกูลมาอ้าง ตอนนี้ผมไม่สนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดจนทำให้ผมยอมละทิ้งทุกอย่างคือคิตตี้น้อยของผมต่างหาก

"อ้าว แบบนี้แสดงว่าทั้งสองคนโดนบังคับหรอคะ"

"ค่ะ" คำถามนี้ชาร์ลอทเป็นคนตอบ แต่สิ่งที่ทำให้ผมและทุกคนในงานตกใจคือคำพูดของชาร์ล็อทหลังจากนี้ต่างหาก

"อีกอย่าง..." ร่างบางพูดเว้นจังหวะแล้วเอามือลูบหน้าท้อง การกระทำแบบนี้ อย่าบอกนะว่า ฉิบหายละ!!!!

"ฮึก ชาร์ลอทท้องค่ะ" น้ำเสียงที่เจ้าตัวพยาบามบังคับไม่ให้สั่นก่อนที่คนตัวเล็กจะรีบเดินหนีจากฝูงนักข่าวออกไป

"คุณชาร์ลอทคะ เดี๋ยวสิคะ คุณชาร์ลอทท้องกับใครคะ!!"

"ใช่คุณเควินไหมครับ!"

"ผมขอตัวก่อนนะครับ" พูดจบผมก็เดินออกมาตามหาเจ้าสาวทันที ให้ไอเพื่อนทั้งหกช่วยกันตอบคำถามนักข่าวแทน

หมับ!

"แกจะไปไหน มาคุยกับแด๊ดให้รู้เรื่อง!" ข้อมือผมถูกกระชากโดยฝ่ามือของผู้เป็นพ่อ มีมัมกับคุณอายืนอยู่ข้างๆ

"ทำร้ายความรู้สึกลูกสาวกับลูกชายตัวเองขนาดนี้ ยังมีความสุขไม่พออีกหรอครับ!" ผมตะโกนออกไป ไม่สนใจว่าบริเวณนั้นจะมีใครหรือคนใหญ่คนโตยืนอยู่หรือเปล่า สังเกตุเห็นว่าแด๊ดกำลังจะง้างมือขึ้นมา จะตบหน้าเจ้าบ่าวต่อหน้าคนในงานสินะ หึ ดีไปอีก จะได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งให้มันสุดๆ ให้เป็นเรื่องฉาวโฉ่ของตระกูล

หมับ

"หยุดนะ! ถ้าคุณทำร้ายลูกอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะ!" อีกนิดเดียวฝ่ามือของบิดาบังเกิดเกล้าคงแปะอยู่ข้างแก้มผม แต่ทว่าโดนมือเล็กๆ ของมัมห้ามไว้ซะก่อน

"จะห้ามแด๊ดทำไมครับ ในเมื่อแด๊ดเขาอยากทำร้ายลูกชายต่อหน้าแขกและนักข่าวก็ให้เขาทำไป คนเขาจะได้รู้"

"เควิน!!!" ผมกับแด๊ดสบตากันแบบไม่มีใครยอมใคร คบามอดทนผมก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน

"ไปดูหนูชาร์ลอทก่อน เดี๋ยวทางนี้แม่จัดการเอง" ผมพยักหน้าให้แม่หันไปขอโทษคุณอาที่ยืนข้างๆ ก่อนจะรีบเดินออกมาตามหาชาร์ลอท เรื่องที่เธอท้อง ผมก็พึ่งจะรู้พร้อมกับทุกคน และพ่อของเด็กจะเป็นใครอีกถ้าไม่ใช่ไอกันต์!

 

เวลาผ่านไปสักพัก ผมหาชาร์ลอทจนเจอ เพราะแอบมานั่งหลบมุมอยู่ในห้องสมุด สถานที่ซ่อนของเธอเวลามาบ้านผม ตอนเด็กเป็นยังไง ตอนโตก็เป็นแบบนั้น

"ทำไมถึงไม่บอกเรื่องที่ท้อง"

"บอกไป ฮึก แล้วมันได้อะไร ในเมื่อคนที่เป็นพ่อ..ฮือๆๆ" ร่างบางในชุดเจ้าสาวร้องไห้จนตัวโยนสุดท้ายเธอก็พูดไม่จบประโยคจนผมต้องดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง ผมเองก็เจ็บแบบเดียวกับเธอเหมือนกัน

"เดี๋ยวจะบอกไอกันต์ให้"

"ฮือ ไม่ต้อง ไม่ต้องบอกกันต์" เธอผละออก บอกผมทั้งทำน้ำตา

"ไม่อยากทำลายความสุขของพวกเขา อึก ฮือๆ" คำตอบของเธอทำเอาผมชะงัก ความสุขของพวกเขางั้นเหรอ...ความสุขของอิงดาว กับไอกันต์ ใช่ครับ ผมยอมรับว่าตอนที่อิงดาวอยู่กับไอกันต์เธอมีความสุขจริงๆ

มันไม่ได้มีแค่รูปตอนอิงดาวไปโรงพยาบาลอย่างเดียวที่ลูกน้องเอามาให้ ก่อนหน้านี้ก็มีอีก เพราะผมติดต่อเธอไม่ได้ เลยต้องให้ลูกน้องตามดูห่างๆ รูปเธอตามอิริยาบถต่างๆ ทั้งตอนอยู่กับครอบครัวและตอนที่อยู่กับไอกันต์ ผมเห็นหมดครับ มีแค่เรื่องที่อิงดาวไปโรงพยาบาลล่าสุดเท่านั้นที่ลูกน้องผมรายงานช้า แต่ผมจะว่าพวกมันก็ไม่ได้ ที่มันไม่ยอมบอกเพราะเป็นห่วงความรู้สึกผมทั้งนั้น เฮ้อ

แอด~

"ไอเควินมึงอยู่ในนี้รึเปล่า" เสียงเคาะประตูห้องสมุดตามด้วยเสียงของไอแกริคทำให้ผมต้องขานรับออกไป สีหน้าไอแกริคมันทำให้ผมเริ่มรู้สึกไม่ดี

"กูให้ลูกน้องไปหาอิงดาวที่บ้านมา"

"แล้ว?"

"ไปแล้วไม่เจอใคร เพราะบ้านเมียมึง ไม่สิ ร้านเมียมึงโดนธนาคารยึด"

"มึงว่าไงนะ ธนาคารยึด!?" ทำไมผมไม่รู้เรื่องนี้เลยวะ เธอไม่เคยเล่าให้ผมฟังเรื่องนี้ เธอไม่เคยพูดปัญหาที่บ้านให้ผมฟังเลย คงเป็นเพราะหลังๆ ผมเองก็วุ่นกับการตามจับไอภูแล้วก็หัวหน้ามัน ตอนนี้ก็วุ่นกับเรื่องแต่งงาน ให้ตายเหอะ ผมพลาดทั้งเรื่องท้อง ทั้งเรื่องบ้านเลยงั้นหรอ

"อืม ถามร้านข้างๆ ที่ติดกัน เขาบอกว่าพึ่งย้ายไปเมื่อสองวัน" สองวันก่อนงั้นหรอ...ก่อนหน้านี้ลูกน้องผมยังมารายงาน แต่ก็ไม่ได้ให้มันรายงานทุกวัน ขอแค่รู้ว่าเธอสบายดีปลอดภัยกินอิ่นนอนหลับก็พอ แต่ผมคิดผิด....ผมพลาดทุกอย่าง

"มึงติดต่อไอกันต์ให้กูได้รึเปล่า" ผมขอไอแกริคให้มันช่วยอีกครั้ง ผมฝากให้กันต์มันดูแลอิงดาว และผมเองก็เชื่อว่ามันคงไม่ปล่อยให้อิงดาวกับลูกเป็นอะไรแน่นอน

"กูยังพูดไม่จบ!" ยังไม่หมดอักหรอวะเนี่ย มันยังมีเรื่องให้ผมช็อกอีกงั้นเหรอ!

"ถามคนแถวนั้นเขาบอกว่ามีคนมารับครอบครัวเมียมึงไป เป็นสามีของลูกสาวบ้านนั้น"

"สามี?"

"เออ ถ้าเอาตามต้นฉบับก็ผัวนั่นแหละ แต่กูไม่อยากทำร้ายจิตใจมึงกับชาร์ลอทไปมากกว่านี้เลยพูดอ้อมๆ" คนดีสัสๆ

"สรุป..." ชาร์ลอทที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นบ้าง ผมเองก็ลืมเธอไปเลยว่ะ ลืมไปว่านอกจากผมที่เจ็บยังมีเธอที่เจ็บไม่แพ้กัน

"กันต์เขาเป็นพ่อของเด็กในท้องใช่ไหมคะ..." น้ำเสียงเศร้าจนไอแกริคไม่กล้าตอบ

"เขาพูดกันแบบนั้น ข้ามน้ำข้ามทะเลต่อๆ กันมา" ข้ามน้ำข้ามทะเล มันคงหมายถึงให้ผมคิดบวกว่าอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่พูด

 

ผมต้องเชื่อใจคิตตี้สิ ใช่ป่ะวะ

 

แต่มึงแน่ใจได้ยังไงว่าเขาจะมีแต่มึงคนเดียว มึงเป็นคนฝากเธอไว้กับผู้ชายที่เป็นรักแรกเธอไม่ใช่หรือไงไอเควิน

 

ความคิดในหัวเริ่มตีกัน ผมควรต้องรู้สึกยังไง เมื่อผู้หญิงที่ผมรักเธอมีความสุขอยู่กับผู้ชายคนอื่น ผู้ชายที่ผมเป็นคนฝากมันให้ดูแล

เวรเอ้ย! รู้งี้ผมน่าจะพาอิงดาวหนีไปตั้งแต่แรกให้รู้แล้วรู้รอด หนีไปสองคนแบบไม่ต้องสนห่าเหวอะไรทั้งนั้น ตัดขาดจากโลกภายนอกให้หมด ตัดขาดจากเรื่องบ้าๆ ป่านนี้ผมกับเธอคงมีความสุข มีลูกเป็นโหลไปแล้วครับ!!

"ถ้าอยากมั่นใจก็รอตรวจดีเอ็นเอ หรือง่ายๆ คือนัดคุยกันให้รู้เรื่อง"

"...."

"บอกตรงๆ กูโคตรเหนื่อยแทนความสัมพันธ์ของพวกมึงว่ะเควิน ความสัมพันธ์เหี้ยอะไรก็ไม่รู้!" ไอแกริคมองผมแบบปลงๆ แต่ไม่มีใครเหนื่อยเท่าพวกเราสี่คนหรอกครับ

"เออ กูลืมบอก"

"ไอเหี้ย ยังไม่หมดอีกหรอ มึงกะจะให้กูเจ็บจนกระอักเลือดตายเลยใช่มั้ยไอแกริค!!" ผมตะโกนกลับไปจนชาร์ลอทต้องแตะแขนเรียกสติ

"โว้วๆ calm down babe! กูแค่จะบอกว่ายายน้องเขาเสียแล้วนะ โรคหัวใจ เสียก่อนที่น้องเขาจะย้ายบ้านไป คนแถวนั้นบอกมา เมื่อกี้ลืมเพราะกูโฟกัสเรื่องท้องกับย้ายบ้านอยู่ หลายเรื่องสัส" ไอแกริคชูมือสองข้างทำท่ายอมแพ้บอกให้ผมใจเย็น

ยายของคิตตี้เสียแล้วงั้นหรอ....ให้ตายเถอะ ผมไม่มีโอกาสได้ลาท่านเลย ผมพลาดทุกอย่าง ตอนนี้เธอต้องอยู่กับแม่แค่สองคนงั้นหรอ แล้วลูกล่ะ ไม่สิ เธอยังมีไอกันต์คอยดูแล

"ว่าแต่พวกมึงสองคนทำยังไงถึงท้องพร้อมกันแบบนี้วะเควิน พวกมึงอะ/ผัวะ!!!"

"อ๊ากก ใครตบหัวกูเนี่ย!" ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไร ไอแกริคก็โดนผู้ชายอีกคนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องตบหัวจนแทบจะล้ม และคนที่ตบก็คือไอดีอ้อน ตามด้วยเพื่อนคนอื่นที่ตามมาทีหลัง ทั้งไอเซน อลัน เจย์เดน ขนาดไอออสตินสละเวลาดูแลประชาชนมางานแต่งงานผมเลยครับ แด๊ดเป็นคนเอ่ยปากชวนเองด้วยซ้ำ

"กูเอง ถามอะไรไม่คิด รู้จักมั้ยครับ คำว่ามารยาท!" ผมส่ายหน้าให้กับสองคนนี้ มีลูกมีเมียแล้วก็ยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่อย่างนั้น เฮ้อ พ่นลมหายใจทิ้งอย่างเบื่อหน่าย

เจ็บจนชา

เจ็บจนสมองไม่อยากรับรู้อะไร

เจ็บเพราะผมเป็นคนทำมันพังทุกอย่าง

เวลาที่เธอต้องการ ผมไม่เคยอยู่ข้างเธอเลย....

หรือผมควรจะพอตามที่ชาร์ลอทเคยบอกก่อนหน้านี้ ผมควรปล่อยให้สองคนนั้นมีความสุขกันดีไหมครับ คนเลวๆ ที่มาทีหลังแบบผม จะไปสู้ผู้ชายแสนดีแบบไอกันต์ที่เป็นรักแรกของเธอได้ยังไง ท้อว่ะ

 

"มึงโอเคป่าว" เป็นไออลันคนแรกที่เดินมาตบไหล่ผม ตามด้วยสายตาเป็นห่วงจากทุกคน นึกถึงประโยคตอนนั้นเลยครับตอนที่ผมไปหาไออลันที่โรงพยาบาล 'ปากแข็งระวังจะโดนหมาคาบไปแดก' ประโยคเรียกสติจากไออลันที่ทำให้ผมรู้ใจตัวเองว่าผมรู้สึกยังไงกับเธอกันแน่ แค่คิดว่ามีผู้ชายคนอื่นเข้ามาทำให้หัวใจเธอหวั่นไหวนอกจากผม...ก็อยากจะฆ่ามันเองกับมือแล้วครับ แต่ตอนนี้ ผมเงยหน้าสบตากับไออลันแล้วพูดความรู้สึก

"เมียกูท้อง"

"...."

"ยายเมียกูเสีย"

"...."

"บ้านเมียกูโดนยึด"

"...."

"กูโดนบังคับให้แต่งงาน"

"...."

"กูโอเคมากมั้งไอ้สัส!!!" ประโยคแรกๆ พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ประโยคสุดท้ายแทบจะพ่นไฟใส่ไออลันแล้วครับ เป็นหมอแท้ๆ

"เออไอสัส ถามไม่คิด!" ไอแกริคพูดเสริมจนไออลันต้องแยกเขี้ยวใส่ เหมือนจะย้อยหลังจากที่โดนไอดีอ้อนว่าเมื่อกี้

"แขกในงานทยอยกลับกันละ ตอนนี้เรื่องมึงกับชาร์ลอทคงออกข่าวทุกสำนัก" ไอออสตินบอกพลางขยับมานั่งข้างผม

"อืม" ป่านนี้แด๊ดผมกับคุณอาคงหัวร้อนกันแย่ แต่อยากให้เธอได้เห็นข่าวผมว่ะ เธอจะได้รู้ว่าผมมีคนรักอยู่แล้ว และผู้หญิงคนนั้นก็คืออิงดาว

ผมยังคงรักเธอเหมือนเดิม...ต่อให้เธอรักคนอื่นไปแล้ว ผมก็จะรักเธอ เฮ้อ แล้วผมจะดราม่าอะไรเยอะแยะวะเนี่ย! เบื่อความคิดลบของตัวเองฉิบหาย

 

"พวกมึงไม่คิดว่าเรื่องมันแปลกๆ บ้างหรอ" ไอเซนที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นบ้าง

"แปลกยังไงของมึง"

"ไม่รู้ว่ะ" ไอเซนส่ายหน้าคิ้วขมวด อะไรของมันวะ มาทำให้ผมคิดมากอีกละ

"อ้าวไอสัส ไม่รู้แล้วจะพูดขึ้นมาเพื่อ!!?"

"มึงอย่าเอาชีวิตจริงไปปนกับซีรีย์ที่มึงแสดงนะไอเซน" ไอเจย์เดนบอก ผมเห็นด้วยกับมันนะ ผมเหนื่อยที่จะแก้ปัญหาพวกนี้แล้วครับ คิดถึงเมีย อยากหอม อยากจูบ อยากทำแม่งทุกอย่าง!!

"กูอาจจะอินกับบทมากไป แต่กูมีลางสังหรณ์นะเว้ย" มันบอกสีหน้าจริงจัง จนทุกคนในห้องเริ่มจริงจังตาม

"ลางสังหรณ์?"

"กูว่าที่บ้านเมียมึงโดนธนาคารยึด แล้วหายตัวไปแบบนี้ แด๊ดมึงต้องอยู่เบื้องหลังแน่นอน" หืม แด๊ดหรอครับ...

"มึงใส่ร้ายคุณอาในบ้านเขาเนี่ยนะไอเซน!" ใส่ร้ายระยะประชิด ใส่ร้ายต่อหน้าลูกชายเขาที่นั่งหัวโด่อยู่เนี่ย

"กูแค่บอกว่าลางสังหรณ์! กูไม่ได้ใส่ร้าย ไม่เชื่อพวกมึงลองคิดตามกูนะ กูว่าคุณอาเขารู้อยู่แล้วว่าไอเควินต้องให้สัมภาษณ์นักข่าวในงานแต่ง ท่านเลยเอาตัวเมียไอเควินไปบ้าง คุณอากับคุณพ่อชาร์ลอทเขามีแรงจูงใจให้ทำสุดแล้วนะ หรือมึงว่าไม่จริง?" สิ่งที่ไอเซนบอกมันน่าคิด เพราะตอนที่ผมให้สัมภาษณ์แด๊ดก็ไม่ได้ดูกังวลอะไรเลย เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าผมจะทำ

"กูว่ามึงคิดลบไปว่ะไอเซน คุณอาเขาคงไม่ใจร้ายแบบนั้น ไหนจะผู้ชายที่ชื่อกันต์อีก" ไอออสตินบอก พ่อพระที่สุดในกลุ่มแล้วครับ ยกเหรียญคนดีให้มันเลยเหมาะกับฟ้าใสจริงๆ นั่นแหละ

"ตอนนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ว่ะ"

"คนที่เราคิดว่ารู้จัก คนที่เรารัก บางทีเราอาจจะไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเลยก็ได้"

"ผลประโยชน์ทำให้เรายอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งทำร้ายลูกตัวเอง" พูดต่อกันเป็นทอดๆ เหมือนนัดกันมา

แต่ประโยคที่พวกมันพูด กำลังทำให้ผมสงสัยพ่อตัวเองและประโยคนั้นของท่านก็ลอยเข้ามาในหัว

 

'ถ้ายังอยากเจอหน้าเมีย ก็เลิกติดต่อกับเธอซะเควิน'

 

หากจะถามว่าความเลวผมได้มาจากใคร คงรู้คำตอบกันแล้วนะครับ

 

..........................................

ถ้าพี่มันพาน้องหนีตั้งแต่แรกคงมีความสุขไปนานแล้วจริงๆ นั่นแหละ แต่ปัญหาก็ติดอยู่ที่แด๊ด ใจร้ายเกิน!!

 

ขอโทษที่หายไปเป็นอาทิตย์เลย ช่วงนี้รู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงในการอัพนิยาย เครียดหลายอย่างเลยทำให้ไม่มีอารมณ์ ฮือ ขอโทษทุกคนที่ต้องทำให้รอด้วยนะ ไรท์อาจจะมาช้าแต่ไม่เทแน่นอน สุดท้ายนี้ ขอคอมเมนต์เป็นกำลังใจหน่อยได้มั้ยย TT

ทุกเม้นทำให้ใจฟูจริงๆ นะ ❤

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น