เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 19 100% One more life

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 11:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 19 100% One more life
แบบอักษร

 

 

INGDAW PART :

 

หลายวันผ่านไป

"พี่กันต์...คือหนูไม่ค่อยหิว" ฉันบอกพี่กันต์ที่วันนี้มาหาฉันที่ร้านตั้งแต่ตอนเช้าเลย

"ไปเถอะยัยดาว อุดอู้อยู่แต่ที่บ้านช่วยงานแม่มาหลายวันแล้ว กับข้าวกับปลาก็ไม่ค่อยกิน ออกไปกับพี่เขาบ้าง" แม่ที่อยู่ในครัวก็โผล่หน้าออกมาบอกตามเดิมก่อนจะหายกลับเข้าไปแล้วออกมาพร้อมกับกระเป๋าสะพายของฉันในมือ

"แต่ว่า"

"ไปเถอะลูก" เสียงยืนยันจากยายอีกเสียงพร้อมกับแม่ที่ส่งกระเป๋าสะพายมาให้ฉันเสร็จสรรพ

"ดูแลลูกแม่ดีๆ เข้าใจไหม อย่าให้มีเหตุการณ์แบบนั่นเป็นครั้งที่สอง ที่แม่ยอมให้ไปแบบนี้เพราะเควินเขาขอมาหรอกนะ" แม่กำชับพี่กันต์อีกครั้ง

"ครับ" พี่กันต์ตอบรับน้ำเสียงหนักแน่น หลังจากนั้นฉันก็ต้องยอมไปทานข้าวกับพี่กันต์ ที่ไม่อยากไปเพราะถึงไปก็กินอะไรไม่ได้อยู่ดี ช่วงนี้กินอะไรไม่ได้เลยจริงๆ กินแล้วก็อ้วกออกมาทุกครั้ง

"ช่วงนี้เราไม่สบายรึเปล่า" คนตัวโตที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับถามขึ้น พลางเอามือมาอังที่หน้าผากเบาๆ เพื่อวัดอุณหภูมิ

"หนูสบายดี"

"ตัวก็ไม่ร้อน แต่ทำไมดูหน้าซีดๆ" แต่งหน้าเบาๆ มาแล้ว ยังซีดอีกเหรอเนี่ย เฮ้อ

"เดี๋ยวพี่พาเราไปใกล้ๆ ล่ะกัน" ฉันพยักหน้ารับก่อนจะมองวิวด้านนอกรถ จะวันไหนๆ กรุงเทพก็ยังคงรถติดเหมือนเดิมสินะ โตที่นี่มาตั้งแต่เด็ก จำได้ว่าตอนเด็กเคยไปเที่ยวต่างจังหวัดกับครอบครัวแต่ครั้งสองครั้งเอง ครั้งที่สามารถเรียกครอบครัวได้เต็มปากเต็มคำ เพราะยังอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อยังอยู่ พ่อกับแม่ยังรักกัน...หรืออาจจะเลิกรักกันแล้วแต่แสดงออกแบบนั้นเพื่อให้ฉันสบายใจหรือเปล่านะ

ครอบครัวที่ฉันเคยมีเมื่อนานมาแล้ว เคยมีพ่อเมื่อนานมาแล้ว แจ่ท้ายสุดก็โตมากับแม่และยาย ส่วนพ่อใใจร้ายคนนั้นก็หายไปจากชีวิตฉันแล้วล่ะ ไม่มีการติดต่อ ไม่มีข่าวคราว เหมือนเขาจะลืมไปแล้วว่ามีลูกสาวหนึ่งคน คิดแล้วก็ปวดหัวใจ แผลเก่าที่ไม่เคยจางหายไปจากหัวใจ...

พ่อทิ้งฉันกับแม่ไป

แล้ว 'เขา' คนนั้นจะทิ้งฉันกับลูกไปไหม....

ลูกที่เขาไม่เคยรู้ว่ามี เพราะฉันไม่เคยบอก ครั้งที่เจอกันล่าสุด เขามีเรื่องให้เครียดพอแล้วไม่อยากให้ต้องมากังวลเรื่องนี้อีกเลยตัดสินใจไปแบบนั้น เขาไม่รู้ดีที่สุดแล้ว เพราะถ้าเกิดอะไนขึ้นมา เกิดมีบางอย่างที่ทำให้ผู้ชายคนนั้นกลับมาห่ฉันตามสัญญาไม่ได้ ชีวิตฉันก็ต้องเดินต่อไปอยู่ดี ในใจห้าสิบเปอร์เซ็นเชื่อว่าเขาต้องแก้ปัญหานั้นและกลับมาหาฉันได้ แต่อีกห้าสิบเปอร์เซ็นมันคือความกลัว กลัวที่จะคาดเดา กลัวว่าตัวเองจะรับความเจ็บปวดไปไหม เขาเคยทิ้งฉันไปแล้วแต่เขาก็กลับมา แต่ครั้งนี้ฉันไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเขาจะกลับมาหาฉันอีกไหม เขาจะลืมคิตตี้ของเขารึยัง ป่านนี้เขาจะทำอะไรอยู่ เขาจะสบายดีไหม ฉันไม่รู้เลย...

ไม่มีแม้แต่ข้อความ หรือสักสายเรียกเข้าที่เขาโทรมา เขาบอกให้ฉันเชื่อใจฉันก็จะเชื่อใจ บอกให้รอ ฉันก็จะรอจนกว่าหัวใจมันรอไม่ไหว

"พี่กันต์.." ฉันเรียกพี่กันต์เสียงเบาหวิว ไม่รู้ว่าะีาเขาจะได้ยินรึเปล่า แต่ตอนนี้ขอแค่ได้พูดกับใครสักคน

"ฮึก หนูคิดถึงเขา..."

"พี่ก็เหมือนกัน" พี่เขาคงหมายถึงคุณชาร์ลอทสินะ รู้เพราะพี่เควินเคยบอก ฉันเองก็ยินดีกับเขาทั้งสองคน เพราะคุณชาร์ลอทเองก็ดูจะชอบพี่กันต์มากด้วยล่ะ

"เอาน่า เดี๋ยวพวกเขาก็กลับมา" มือหนาข้างซ้ายขยัลมาลูบผมฉันเบาๆ ส่วนพี่เขาก็ขับรถมือเดียว ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนามันแผ่ซ่านมาถึงหัวใจที่บอบช้ำ แอบลองมองใบหน้าหล่อจากมุมนี้ แววตาที่มองท้องถนนของพี่เองก็เศร้าไม่แพ้กัน น้ำเสียงที่พูดเมื่อกี้มันเหมือนกับการปลอบพวกเราสองคนซะมากกว่า แต่ถึงแม้พี่เขาจะเศร้า แต่พี่เขาก็ยังเป็นพี่ชายที่ดี ยังอุส่งหาเวลามาคอยดูแลฉัน พาฉันไปเที่ยว พาไปกินข้าวเหมือนวันนี้

"หนูขอบคุณพี่มากเลยนะ...ที่คอยอยู่ข้างๆ หนูตลอด" พูดพร้อมกับจับมือหนาแล้วพูดต่อ "ฮึก ขอบคุณที่ยังเป็นพี่ชายที่ดีให้หนูเสมอ" จากผู้ชายที่เป็นรักแรก ตอนนี้กลายมาเป็นพี่ชายที่ฉันรักเหมือนพี่ชายแท้ๆ ไปแล้วล่ะ หัวใจตอนนี้คงรักคนอื่นไม่ได้อีกแล้ว และน้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นมานานก็กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป

"ฮือๆ หนู ฮึก ร้องไห้อีกแล้ว ฮืออ~" ปล่อยโฮออกมาจนพี่กันต์ต้องหยุดรถข้างทางมาปลอบฉัน

"ชู่ว~ ไม่เป็นไรนะคนเก่ง"

"ฮือ หนูไม่โอเคเลย..." ไม่โอเคตั้งแต่เขาหายไปจากชีวิตอีกครั้ง ไม่โอเคที่ต้องมาคอยคิดถึงเขาแบบนี้ ไม่โอเคที่ต้องมาคอยเป็นห่วงเพราะไม่ทราบข่าวคราวของพี่เขาเลย ไม่โอเค....

 

เวลาผ่านไปสักพักหลังจากที่ฉันร้องไห้ปล่อยโฮต่อกน้าพี่กันต์ คอนนี้เลยต้องมานั่งซับน้ำตาโปะแป้งใหม่อีกรอบในลานจอดรถที่ห้างเพราะตาช้ำมาก TT^TT

"สวยแล้ว"

"ฮือ พี่กันต์อย่าแซว" ฉันมองค้อนใส่คนตัวโตที่นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ "เสร็จแล้วค่ะ ไปกัน!" รีบเก็บแป้งเก็บกระจกเข้ากระจกเข้ากระเป๋า ตอนก็เริ่มหิวแล้วด้วย ขอให้ทานได้เหอะนะครั้งนี้ อยากให้อีกหนึ่งชีงิตที่อยู่ในท้องได้กินดีอยู่ดีเหมือนกัน แต่เหมือนลูกจะไม่ให้ความร่วมมือเพราะกิน้ข้าไปทีไรก็เอาออกมาหมด เฮ้อ

ระหว่างทางที่เดินก็เจอกับนักศึกษาผู้หญิงคู่นึง ดูจากเข็มมหา'ลัยที่ติด ก็มหา'ลัยที่ฉันเรียนจบมานี่แหละ น้องสองคนเดินมาพร้อมกับถ้วยกระดาษในมือเดาว่าน่าจะเป็นอาหาร มันดูน่าอร่อยมากนะดูจากหน้าตา ท้องร้องโครกครากอยากจะชวนพี่กันต์ไปซื้อแบบนั้น แต่ทันทีที่น้องเดินสวน กลิ่นอาหารที่กำลังจะบอกพี่กันต์ว่าคงน่าอร่อยโชยเข้าจมูกทันที

และสิ่งที่ท่องเอาไว้ว่าไม่อยากให้เกิดก็กำเริบขึ้นมาอีกแล้ว "พี่กันต์ หนูขอตัวก่อนนะ อุ๊บ!!" พูดจบก็รีบวิ่งกลับไปทางเดิมเพราะผ่านห้องน้ำมาเมื่อกี้

"อิงดาว!" ได้ยินเสียงพี่กันต์ไล่หลังมาแต่ก็แค่นั้นแหละ เพราะตอนนี่กำลังอ้วกทุกอย่างออกมาหมดจนเต็มชักโครก ฮือ หมดสภาพกับชักโครกอีกแล้วสินะอิงดาว จะหยุดที่อ่างล่างหน้าก็เกรงใจคนอื่นที่มาเข้าห้องน้ำ

"ใจดีกับแม่หน่อยนะคนเก่ง..." ฉันบอกเสียงอ่อนพร้อมกับลูบหน้าท้องเบาๆ ลูกจะเข้าใจฉันรึเปล่าไม่รู้ ฮือ แต่ก็หวังว่าจะเข้าล่ะนะ เดี๋ยวต้องกินข้างกับพี่กันต์ ฉันคงต้องกินแค่น้ำสินะ ขนาดเมื่อกี้เดินผ่านกลิ่นเข้าจมูกยังฉุนจนทนไม่ไหวเลย

"เป็นยังไงบ้าง" คำถามแรกจากร่างสูงที่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำ คิ้วเข้มขมวด แววตาฉายความกังวล ฉันทำให้พี่เขาเป็นห่วงสินะ จะตอบไปว่าสบายดีก็ดูจะย้อนแย้งกับร่างกายตัวเองที่เขาเห็น

"ช่วงนี้หนูไม่ค่อยสบายนิดหน่อย แฮ่ะๆ" และคำตอบของฉันก็ดูออกว่าไม่ได้ทำให้พี่เขาเชื่อเลยสักนิด

"งั้นไปหาหมอ พี่ว่าเราดูไม่ค่อยโอเค" หาหมอเหรอ ไม่ได้นะ "หนูกินยาเดี๋ยวก็หายแล้ว พี่กันต์ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" คะยั้นคะยอจนพี่เขายอมเชื่อ พาไปกินข้าวและลืมเรื่องไม่สบายได้สำเร็จ โชคดีที่ครั้งนี้ลูกยอมให้ความร่วมมือเลยกินข้าวได้นิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อย T_T

 

KAN PART :

ความสัมพันธ์ของพวกเราสี่คนแปลกดีนะครับ ว่ามั้ย?

ผมต้องเป็นคนดูแลผู้หญิงคนนึงที่สถานะคือแฟนเก่าตามคำขอของผู้ชายที่ผมเคยไม่ชอบ ผู้หญิงคนนั้นคืออิงดาว และผู้ชายคือเควิน

ส่วนผู้หญิงอีกคนที่ผมพึ่งได้เจอเธอ ผู้หญิงเป็นฝ่ายเข้าหาผม คอยมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ตัว รู้ตัวอีกทีในหัวผมก็มีแต่เธอแล้วล่ะครับ และผู้หญิงคนนั้นคือ 'ชาร์ลอท อีเดอร์สัน' คู่หมั้นของ 'เควิน เจรอสโลว์'

ความสัมพันธ์เ-ยอะไรวะ!! ทำไมถึงเป็นความสัมพันธ์ที่ทุกคนต้องเจ็บ ความสัมพันธ์ที่เราอยู่กับคนที่เรารักไม่ได้ ทำได้แต่คิดถึง ต้องฝากเขาให้อีกคนดูแล มันคือเรื่องบ้าบออะไร หรือชาติก่อนเราสี่คนทำบาปเอาไว้เยอะ ชาตินี้ถึงต้องมาชดใช้กรรมกันแบบนี้

เจ้ากรรมนายเวรของพวกเราคือความรักสินะ...

เฮ้อ แต่ผมก็โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเอง เพราะผมเป็นคนเลือกทางเดินชีวิตนี้ ผมเป็นคนรับเธอเข้ามาในชีวิต

 

"กันต์ ชาร์ลอทไม่อยู่ คิดถึงบ่อยๆ ก็ได้นะคะ"

"ถ้าคิดถึงก็ดูรูปชาร์ลอทในโทรศัพท์ไปก่อนนะ"

"ชาร์ลอทจะรีบกลับมา กันต์ต้องรอชาร์ลอทนะ"

 

ทั้งเสียง ทั้งภาพของเธอยังฉายซ้ำอยู่ในหัววนเวียนอยู่แบบนี้ ในขณะที่ผมกำลังเศร้า ผมก็ปล่อยให้เธออีกคนไม่ได้เหมือนกัน ถึงเควินมันไม่บอกให้ดูแล ผมก็ต้องดูแลน้องอยู่แล้วแหละครับ อิงดาวเจอเรื่องแย่ๆ มาเยอะกว่าผมแต่ก็ยังยิ้มให้ผมได้ และมันก็มีอีกหนึ่งเรื่องแย่ๆ ที่เข้ามาหาเด็กน้อยของผมอีกแล้ว เรื่องที่ผมยินดีถ้ามันเกิดในเวลาที่เหมาะสม แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เธอต้องทนรับความเจ็บปวดเอาไว้คนเดียวในขณะที่อีกคนหายไปจากชีวิตโดยที่เราไม่รู้เลยว่าเขาจะกลับมาหาตามสัญญารึเปล่า

"พี่กันต์จอดรถทำไมคะ" ผมตัดสินใจที่จะจอดรถไว้ข้างทางเพื่อคุยกับน้องให้รู้เรื่อง อาการมันชัดเจนขนาดนี้ น้องยังเลือกที่จะปิดบังผมอีกงั้นเหรอ

"กี่เดือนแล้ว?"

"หือ

"พี่ถามว่ากี่เดือนแล้ว" ผมถามซ้ำกครั้ง มองต่ำไปยังหน้าท้องที่มีกระเป๋าสะพายปิดอยู่

"กะ..กี่เดือนอะไรค่ะ หนูไม่เข้าใจ" พูดน้ำเสียงตะกุกตะกักมือเล็กกระชับกระเป๋าสะพายไว้แน่นกว่าเดิม ถ้าน้องไม่ยอมพูด ผมจะเป็นคนพูดเองแล้วนะครับ เฮ้อ

"พี่ถามว่าเราท้องกี่เดือนแล้ว" ถามพร้อมกับหันหน้าไปสบตากับร่างบางที่ถอยห่างจากผมจนชิดกับประตูรถ

"หนูว่าพี่กันต์น่าจะเข้าใจผิดแล้วค่ะ หนูไม่ได้ท้อง"

"อิงดาว"

"....."

"เห็นพี่เป็นคนโง่รึไง"

"ฮึก..ไม่ใช่นะคะ...หนูไม่อยากให้ะพี่ต้องมากังวลอีกคน"

"เฮ้อ" ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สิ่งที่ผมคิดมันเป็นความจริงสินะ

"สรุปกี่เดือนแล้ว"

"มะ..ไม่รู้ค่ะ ฮือๆ" คนตัวเล็กส่ายหน้าเป็นคำตอบก่อนจะปล่อยโฮออกมาอีกรอบ ขาไปน้องก็ร้องไห้ ขากลับก็ร้องอีกรอบ หยดน้ำสีใสไหลออกมาไม่ขาดสายพร้อมกับเสียงสะอื้นจนผมต้องออกแรงดึงร่างเล็กมากอดปลอบ ไอเควินมันคงไม่รู้สินะว่าอิงดาวท้อง เพราะถ้ามันรู้ มันคงไม่ยอมทิ้งเมียทื้งลูกไว้แบบนี้แน่นอน เมื่อไหร่เด็กน้อยของผมจะมีความสุขกับเขาสักที ผมไม่ได้ยอมปล่อยเธอให้ไอเควินเพื่อที่มันจะมาทิ้งขว้างแบบนี้นะครับ รู้ว่ามันมีเหตุผล แต่มันเป็นคนที่อิงดาวรัก ไม่รู้ได้ยังไงง่าเมียตัวเองท้อง!! โง่ฉิบ เวรเอ้ย ถ้ามันรู้ป่านนี้เรื่องทั้งหมดอาจจะไม่เป็นแบบตอนนี้ก็ได้ คนที่ต้องเป็นคนกอดอิงดาวควรจะเป็นมันไม่ใช่ผม

"ไปฝากครรภ์รึยัง" ผมถามหลังจากที่ผละออกจากอิงดาว หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาเช็ดคราบน้ำตาให้น้อง และคำตอบก็คือการส่ายหน้า

"งั้นเดี๋ยวพี่พาไป"

"แต่ว่า"

"ไม่มีแต่" ผมรีบขัดทันทีที่เจ้าของใบหน้าหวานจะปฏิเสธ ต่อจากนี้ผมคงต้องดูแลเธอให้มากกว่าเดิม

ผมเปลี่ยนเส้นทางจากการพาน้องที่บ้านไปโรงพยาบาลเอกชนที่มีเพื่อนเป็นเจ้าของทันที

"รบกวนคุณพ่อเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยนะครับ" ตอนนี้เราสองคนอยู่ในห้องตรวจ พยาบาลหน้าห้องเองก็คืดว่าผมเป็นแฟนเลยยอมให้เข้ามาด้วย และตอนนี้คุณหมอก็คิดเช่นกัน

"เอ่อ..คือพี่เขาไม่ชะ" ผมจับมือเล็กให้เชิงหยุด รู้ว่าเธอจะพูดอะไร และไม่รู้อะไรดลใจทำให้ผมยอมจรดปลายปากกาหมึกสีดำลงบนกระดาษที่คุณหมอยื่นมาให้

"ฮึก พี่กันต์..." ถ้าผมไม่เซ็น ในกระดาษก็จะไม่มีลายเซ็นพ่อของเด็กในท้อง ผมยอมให้น้องสาวที่ผมรักท้องไม่มีพ่อไม่ได้หรอกนะครับ ผมยอมไม่ได้จริงๆ

"ขอบคุณครับ ช่วงหนึ่งถึงสองเดือนแรกคุณแม่อาจจะมีอาการแพ้ท้อง ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ กินอาหารที่มีประโยชน์ต่อตัวเองและลูกในท้อง อารมณ์คุณแม่ช่วงนี้จะอ่อนไหวง่ายขึ้นลงตามฮอร์โมน อยู่บ้านต้องฝากให้คุณพ่อดูแล แต่อยู่โรงพยาบาลเดี๋ยวหมอดูแลให้เอง ^^"

"ขอบคุณคุณหมอมากนะครับ" ผมกับอิงดาวยกมือไหว้ขอบคุณคุณหมอสูติฯที่เป็นคนดูแล เป็นหมอที่เพื่อนผมรับประกันว่าเก่งมากถึงแม้จะเป็นผู้ชายก็ตาม

"ไม่เป็นไรครับ คุณพยายาลเอารูปมาให้คุณแม่กับคุณพ่อหน่อย" พยาบาลที่อยู่ในห้องด้วยเช่นกันยื่นรูปอัลตราซาวน์เมื่อกี้มาให้ผม ความรู้สึกตื้นตันใจล้นอยู่เต็มอก ขนาดไม่ใช่ลูกของตัวเองผมยังดีใจขนาดนี้เลย ส่วนคนข้างๆ ผมร้องไห้อีกรอบแล้วล่ะครับ อ่อนไหวจริงๆ ตามที่คุณหมอว่า

"พี่กันต์..." คนตัวเล็กเรียกผมหลังจากที่ออกมาจากห้องตรวจเพื่อเดินไปลานจอดรถของโรงพยาบาล สีหน้าที่ไปด้วยเครื่องหมายคำถามทำให้ผมรู้ทันทีว่าเธอจะถามอะไร มือหนาจับเข้ากับไหล่มนทั้งสองข้าง สบตากับดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก

"พี่ไม่ยอมให้น้องสาวที่พี่รักท้องโดยไม่มีพ่อหรอกนะ"

"....."

"พี่ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะแก้ปัญหาแล้วกลับมาหาเราตามสัญญารึเปล่า"

"......"

"แต่ช่วงที่เควินไม่อยู่ พี่จะเป็นคนดูแลเรากับลูกเอง"

"......"

"แต่ถ้ามันกลับมา พี่ขอชกมันสักหมัดข้อหาที่กล้าทิ้งเมียกับลูกไว้แบบนี้"

"หนูไม่ได้บอกเขาเอง...." น้ำเสียงอ่อนลงของคนตรงหน้าบ่งบอกว่าเป็นห่วงและรู้สึกกับบุคคลที่สามที่เราสองคนกำลังพูดถึงมากแค่ไหน

"พี่รู้ แต่มันเป็นพ่อมันควรจะเอะใจบ้าง ตัวเองก็ไม่ป้องกัน แค่พาเมียไปตรวจมันจะยากอะไร สักแต่ทำไม่คิด!" ผมพูดไปรวดเดียว คิดแล้วก็โมโห

"ฮืออ พี่กันต์อย่าว่าพี่เควินเลยนะคะ หนูผิดเอง..ฮึก หนูไม่ได้กินยาคุม ฮือๆ" ให้ตายเถอะ น้องยังจะโทษตัวเองอีกหรอวะ

"คนที่ผิดคือไอเ-ยนั่น ไม่ใช่เรา!" เผลอตวาดกลับไปจนคนตัวเล็กสะดุ้ง "ฮึก...อย่า...ฮึก/ เออ พี่ไม่ว่ามันก็ได้" ผมรีบตัดบทก่อนจะดึงน้องเข้ามากอด แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยกับไอเควินเนี่ย คงรักมันมากเลยสินะ เฮ้อ รักจนยอมแบกรับความเจ็บปวดเอาไว้ทั้งหมด

"ร้องทั้งวันแล้วเด็กขี้แย เข้มแข็งหน่อย" พูดพลางลูบแผ่นหลังบางเพื่อปลอบ แล้วนี่ถ้าแม่กับยายน้องรู้เข้าจะทำยังไงวะ สองคนนั้รก็ติดต่อไม่ได้มาเป็นอาทิตย์ ผมเองก็เป็นห่วงชาร์ลอทเหมือนกัน แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

หรือผมควรพาอิงดาวบินลัดฟ้าไปหาสองคนนั้นดีวะ ใจนึงก็อยากไป แต่อีกใจนึงก็กลัวสิ่งที่จะเห็น กลัวว่าใจดวงนี้มันเข้มแข็งไม่พอ

"พี่กันต์ เขาจะกลับมาหาเราใช่ไหมคะ" คำถามแรกหลังจากที่ผมพาอิงดาวมาส่งถึงบ้าน ให้ตายเถอะ ผมไม่อยากให้ความตัวเองหรือให้ความหวังน้องเลยว่ะ ความผิดหวังมันเจ็บมากเลยนะครับ

"เขาอาจจะไม่กลับมาก็ได้ใช่ไหมคะ" คนตัวเล็กเงยหน้าสบตากับผมแล้วพูดต่อเพราะเห็นว่าผมไม่ตอบ ก่อนจะมองเหม่อออกไปที่ท้องถนน ดวงตาคู่นั้นมันมีแต่ความเจ็บปวดไม่สดใสเหมือนครั้งแรกที่ผมเจอเธอ...ความสดใสมันหายไปพร้อมกับไอเควินแล้วสินะ ของผมก็เหมือนกัน มันหายไปพร้อมกับชาร์ลอทแล้วล่ะครับ

"พี่ว่าเราอย่าไปนึกถึงอะไรพวกนั้นเลยเดี๋ยวจะเครียดเอาเปล่าๆ สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือดูแลตัวเองกับดูแลลูกในท้อง"

มีคนเคยพูดเอาไว้ว่าช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดคือช่วงเวลาที่คนเราหันกลับมารักตัวเอง

"ตอนนี้เราไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ" ผมย้ำเตือนข้อนี้เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชีวิตเราก็ต้องเดินต่อไป...จะเดินไปยิ้มไปหรือร้องไห้ไป เราก็ต้องเดิน...

และผมจะเป็นคนที่เดินข้างๆ เธอเอง

 

.........................................

ไรท์มาแล้วววว มาช้าแต่มานะ! Happy new 2020 เด้อ🎉🎊♥ เที่ยวเพลินไปหน่อยเลยอัพช้า 5555 ขอบคุณรีดทุกคนสำหรับปีที่ผ่านมามากๆ เลยนะคะ อยู่อ่านนิยายด้วยกันไปนานๆ เลยน้า รัก❤

ปล.ตอนหน้าจะเป็นพาร์ทของเควินหรือของชาร์ลอทต้องติดตาม! ความสัมพันธ์ของคนสี่คนที่ยุ่งเหยิงมากๆ 5555

 

ความคิดเห็น