เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 18 100% Problems

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 18 100% Problems
แบบอักษร

 

 

KEVIN PART :

 

[อย่าให้แด๊ดต้องไปรับแกกลับบ้านด้วยตัวเองนะเควิน!]

"ครับ เจอกันพรุ่งนี้"

[หึ ถ้ายอมตกลงแบบนี้ตั้งแต่แรกก็ดี จะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายเสียเวลามาคุยกับแก]

"ครับ"

[แกพูดเป็นแค่นี้รึไง!?]

"ผมวางสายก่อนนะครับ ต้องไปหาเมีย"

[นี่แกยังไม่เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นอีกรึไง กำลังจะแต่งงานนะ เลิกทำให้ตระกูลขายหน้าสักที]

"เธอคือผู้หญิงที่ผมรัก ผมคงเลิกยุ่งกับเธอไม่ได้หรอกครับ"

[เควิน!!!]

"ผมวางสายก่อนนะครับ ไม่มีเวลามานั่งเถียงกับแด๊ดทั้งวัน ติ๊ด..."

เฮ้อ! เหนื่อยชะมัด เมื่อไหร่ผมจะหนีออกจากปัญหาบ้าๆ แล้วมีความสุขกับคิตตี้น้อยของผมสักที

"บอสครับ ให้ผมเตรียมเจ็ทเลยไหม"

"อืม" ผมตอบลูกน้องไปแบบส่งๆ ก่อนจะกดสมาร์ทโฟนต่อสายหาคนที่ผมจะฝากอิงดาวไว้

[ว่าไง]

"กูฝากอิงดาวด้วยนะ"

[....]

"มึงฟังอยู่รึเปล่า"

[อืม เดี๋ยวกูดูแลน้องให้ แต่มึง...ต้องดูแลชาร์ลอทด้วยนะ ก็ไม่รู้ว่ามึงกับชาร์ลอทตัดสินใจจะทำยังไงกับปัญหานี้ แต่ไม่ว่ามึงจะทำอะไร ให้นึกถึงเธอด้วย เพราะคนที่เสียหายที่สุดคือผู้หญิงสองคน มึงเข้าใจใช่ไหม]

"อืม"

ติ๊ด...

 

แผนที่ผมคิดเอาไว้ มันคงไม่ใช่แผนที่ดีเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นแผนที่จะทำให้ทุกคนเห็น ว่าผมกับชาร์ลอทก็มีหัวใจ ตระกูลเจรอสโลว์ที่แด๊ดหวงนักหวงหนา ผมจะเป็นคนทำลายมันเอง!

ก๊อกๆ

"บอสคะ คุณภูวริศไม่เข้ามาทำงานที่บริษัทหลายวันแล้วคาะ ไม่มีจดหมายลางาน ไม่มีอีเมลแจ้ง"

"อืม" ผมตอบไปสั้นๆ เพราะถึงเลขาไม่เข้ามาบอก ผมก็รู้อยู่ดีว่ามันหายไปไหน

"เอ่อ บอสจะไม่ทำอะไรหรอคะ" ผมเหลือบตามองเลขาเล็กน้อย ก่อนจะจัดการเซ็นเอกสารสำคัญในมือ แล้วยื่นแฟ้มให้เลขา

"บอก HR ให้เปิดรับสมัครตำแหน่งเพิ่มได้เลยนะ"

"เอ๋ ตำแหน่ง?" ผมพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้นถอดเสื้อสูทวางพาดไว้กับเก้าอี้ หยิบกุญแจรถทำท่าจะออกจากห้อง

"บอสจะไปแล้วหรอคะ"

"ครั้งนี้ผมอาจะไปนานหน่อยนะ ให้ฝ่ายบริหารประชุมกันต่อได้เลย ไม่ต้องรอผม อ้อ ส่วนตำแหน่งรองประธาน...ชื่ออยู่ในแฟ้มนะครับ" พูดจบก็รีบเดินออกมาจากห้องกดลิฟต์ลงชั้นล่าง ส่วนเลขาก็วิ่งตามมาแต่ช้ากว่าผมนิดหน่อย

"อ้าวแล้วคุณภูล่ะคะ บอส!" ได้ยินแต่เสียงที่จะโกนไล่หลังตามมา

หลังจากเคลียร์งานที่บริษัท ฝากเลขาให้จัดการสานงานต่อ ผมก็ตรงดิ่มมาที่ผับไอแกริคเพื่อนมาจัดการปัญหาที่ผมค้างคาเอาไว้หลายวัน

"มันอยู่ไหน?" ผมถามลูกน้องไอแกริคสองคนที่ออกมารับหน้าผับ "อยู่ชั้นใต้ดินครับ" ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปยังชั้นใต้ดินที่อยู่ด้านล่างผับ ชั้นที่พวกผมเอาไว้เก็บเศษขยะ ถ้าไม่จำเป็นก็ลงมา เพราะถ้าลงไปแล้วมันยากที่จะขึ้นมาโดยที่มือไม่เปื้อนเลือด

"อ๊ากก!" เสียงร้องโอดโอยดังออกมาตามทางเดิน ลูกน้องไอแกริคเปิดตูห้องหนึ่งไว้ พร้อมกับร่างของคนร้ายที่ถูกมัดมือสองข้างกับเชือกด้านบนเพดาน ใบหน้าบอบช้ำ เสื้อผ้าขาดวิ่นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดทั้งสดและใหม่ บอกเลยครับ ว่าดูแทบไม่ได้!

"มาสักที กูเมื่อยมือละ" ไอแกริคพูดพร้อทกับยื่นมีดเล่มนึงที่ปลายของมันยังติดเลือดสดๆ มาให้ผม ก่อนที่มันจะเดินไปนั่งเอกเขนกดื่มเหล้าอยู่ตรงโซฟาด้านหลังมุมห้องกับไอดีอ้อนที่นั่งอยู่ก่อน

"อยากออกไปเจอแสงตะวันรึยัง?" ผมถามพลางสาวเท้าเข้าไปหามันช้าๆ ใบหน้าหล่อของอีกฝ่ายเพียงแค่แสยะยิ้มมุมปากกลับมาก่อนจะทำในสิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบของผมได้เป็นอย่างดี

"ถุ้ย!!" เศษน้ำลายรวมทั้งเศษเลือดของมันกระเด็นโดนใบหน้า ไอเวรนี่...รนหาที่ตายนะครับ

"ว๊าวๆ ดูท่ามันจะเกลียดมึงมากเลยว่เควิน ฮ่าๆ" ไอดีอ้อนพูดแทรกมาจากด้านหลัง น้ำเสียงดูสนุกสนานกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้

จึก!!!

"อ๊ากกกกกก!!" ปลายมีดแหลมคมถูกกรีดลงผิวเนื้อตำแหน่งซี่โครงด้านล่างปอด ก่อนจะกดน้ำหนักลงไปที่ปลายมีดย้ำๆ

"อ๊ากกก ไอ้พวกเหี้ย!! อย่าให้กูรอดออกไปได้นะ!"

"หึ มึงอยากรอดออกไปเหรอ?" ผมเหยียดยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ถอนปลายมีดออกมา เช็ดคราบเลือดกับข้างแก้มของมัน

"กูว่ามึงได้แค่ฝันว่ะ"

"....."

"เพราะวันนี้ จะเป็นวันสุดท้ายที่มึงจะได้หายใจ" ผมเว้นจังหวะในการพูด เพิ่มความเร้าใจ "เว้นแต่มึงจะยอมสารภาพและขอโทษกู" ผมอ่อนข้อให้มันมากเลยนะครับ ทั้งๆ ที่ข้อหาของมันคือเจตนาฆ่าคนตาย แต่ถ้าผมจับมันส่งคุก เกรงว่าคนมีชาติตระกูลแบบไอเหี้ยนี่จะหาทนาย ยัดเงินให้ตำรวจ แม้กระทั่งผู้พิพากษาเพื่ออออกมาอีก ความยุติธรรมสมัยนี้ มันไม่ได้หากันง่ายๆ ผมเลยต้องทวงคืนความยุติธรรมขึ้นมาเอง

"เงินเดือนกับตำแหน่งที่กูให้มันไม่พอกินรึไงวะ!!" ฝ่ามือหนาบีบคางไอเลวนี้จนมันร้องโอดโอย ตำแหน่งรองประธาน กับเงินเดือนเกือบแสนมันเอาไปทำอะไรหมด

"มึงโลภมากถึงขนาดต้องสั่งลูกน้องให้มาตามเก็บกูเลยหรอไอภู" ผมปล่อยมือจากคาง ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินออกมาสองก้าวนี่แค่ข้อหาแรกที่มันจ้องจะฆ่าผมในคืนงานเลี้ยงของบริษัท ส่วนข้อหาที่สอง...ผมหันมาเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง

"มึงโลภยศฐาบรรดาศักดิ์ไม่พอมึงยังโลภจะเอาเมียกูไปอีก!!" ทันทีที่พูดจบผมก็แย่งปืนพกจากมือลูกน่องไอแกริคแล้วยิ่งไปขาของมันหนึ่งนัด

ปัง!!

"อ๊ากกก"

"ฮิ้วว โชว์เริ่มแล้วเว้ย!"

"อย่าไปยอม น้องคิตตี้มึงโดนกิ่งไม้ขูดเลยนะ ฮ่าๆ" เสียงกองเชียร์จากไอพวกบ้าด้านหลังก็ดังไม่ขาดสาย ราวกับว่าเป็นโชว์การแสดงที่พวกมันตั้งหน้าตั้งตารอ

"อึก มึงจะบอกว่าน้องเขาเป็นเมียมึงงั้นหรอ?"

"....."

"อิงดาว ไม่มีทางเอาเขาคนเลวๆ...อึก แบบมึงแน่นะ..."

ปัง!!!!

"อ๊ากกก" นัดนี้ผมยิงไปที่ไหล่ข้างซ้าย เมื่อแรงด้านบนกับด้านล่างถูกยิงด้วยปืน เรี่ยวแรงในการทรงตัวของมันก็น้อยลง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทุกอณู จนผมสัมผัสได้

"มึงจะยอมสารภาพแล้วขอโทษกูไหม?"

"ยิงที่ขาอีกสักนิดดิ ปากดีฉิบหาย!!" ไอแกริคตะโกนกลับมา

"กูให้โอกาสมึงแล้วนะไอภู...ถ้ามึงสารภาพตอนนี้ มึงจะไม่เสียเลือดจนตายในห้องอับๆ ชั้นใต้ดินที่ไม่มีใครหาเจอแบบนี้"

ถุ้ย!!!

"อึก ตำรวจจะต้องจับมึง" มันคิดว่าตำรวจทำอะไรพวกผมได้รึไง ขนาดตำรวจที่เป็นผู้รักษากฎหมายยังจับโจรไม่ได้ นับประสาอะไร จะมาจับคนเลวแบบพวกผม!

"สรุปว่ามึงเลือกที่จะตายในห้องนี้นะ?" เลิกคิ้วถามมัน

"...."

"กูจะนับหนึ่งถึงสาม"

"....." มันยังยิ้มเยาะเย้ย

"หนึ่ง"

"....."

"สอง"

ปัง!!!

"อ๊ากกด"

กระสุนหนึ่งนัดถูกยิงเข้าที่ขาอีกข้าง จนร่างสูงทรุดลงกับพื้นมีเพียงแขนสองข้างที่ถูดมัดไว้ด้านบนเท่านั้น

"มึงนอนตายในห้องเน่าๆ นี่แล้วกันไอภู" ผมจะปล่อยให้มันเสียเลือดตายในนี้

"ไอเหี้ย! โหดสัส บอกเขาจะนับถึงสามแต่มึงยิงตอนนับถึงสองเนี่ยนะ" ผมยักไหล่ให้ไอแกริค ก่อนจะส่งปืนคืนลูกน้องมัน สายตาของไอภู ลูกน้องที่ผมยกตำแหน่งรองประธานให้ดูแล แถมยังให้มันทำงานในแผนกวิศวะตามความชอบตามความต้องการของมัน แต่ไอ้เลวนี้กับโลภไม่รู้จักพอ อยากจะฆ่าผมหรอ ฝันไปเถอะครับ

"ไอภูนั่นยอมตายแทนที่จะสารภาพแล้วก็ขอโมษมึงว่ะเควิน" ไอดีอ้อนพูดขึ้น ยอมตายขนาดนี้ แล้วมันยอมตายเพื่อใคร ถ้าไม่ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด

"มึงคิดว่าใครอยู่เบื้องหลัง?" ไอแกริคถามต่อ

"ไม่รู้ จะไปหาเมียละ ฝากจัดการไอภูต่อด้วยนะ" ผมบอกไอสองตัวที่ยังนั่งกินเหล้าสบายใจเฉิบ เดี๋ยวต้องไปหาอิงดาวต่อ ส่วนเรื่องคนที่อยู่เบื้องหลัง ผมคงต้องให้ลูกน้องตามเงียบๆ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคืออิงดาว

"โอเค เจอกันวันแต่งงาน ถ้ามึงไม่ว่างเดี๋ยวเรื่องนี้กูสืบต่อให้" ไอแกริคพยักหน้ารับก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มให้ผม

"มึงเอาเวลาไปเคลียร์ปัญหาส่วนตัวมึงก่อน ไม่ต้องห่วงทางนี้" ดีอ้อนเสริมต่อ น้ำเสียงไอสองตัวนี้ถึงมันจะพูดห้วนๆ ดูไม่ใส่ใจ แต่ผมรู้ครับ ว่ามันเป็นห่วง ผมไม่ได้พูดอะไรนอกจากสบตาพวกมันสองคนที่แทนคำพูดขอบคุณออกไปหมดแล้ว

 

หลังจากที่ออกมาจากผับไอแกริค ผมก็ตรงไปหาอิงดาวที่บ้านทันที

กริ๊ง~

"สวัสดีครับ" ผมทักทายคุณแม่ที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ แล้วคิตตี้ไปไหน

"ยัยดาวออกไปซื้อของให้แม่น่ะ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว" เหมือนท่านจะรู้ว่าผมมองหาลูกสาวเลยตอบแทน

"อ๋อ ขอบคุณครับ"

"มีอะไรรึเปล่า" ท่านถามอีกครั้งเพราะเห็นบังไม่ออกไปไหน ไหนจะสีหน้าเคร่งเตรียด แววตาฉายความกังวลที่ผมไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าเผลอแสดงออกมาจนท่านสังเกตได้

"ผมอาจจะไม่อยู่สักพัก ฝากอิงดาวกับคุณแม่ด้วยนะครับ" พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นมากที่สุด

"หึ อีกแล้วสินะ จะทิ้งลูกสาวแม่ไปอีกแล้ว โดนตบครั้งนั้นสงสัยคงยังไม่พอ"

"ผมไม่ได้ทิ้งนะครับ แค่ขอเวลาไปเคลียร์ปัญหาที่ค้างคา" ท่านคงมองผมเป็นคนเลวอีกแล้วสินะ "เอาเถอะ รีบไปแล้วรีบกลับล่ะ" ผมอยากจะเข้าไปกอดแล้วหอมแก้มท่านสักฟอด แต่กลัวว่าครั้งนี้อาจจะไม่ได้โดนแค่ตบน่ะสิครับ ฮ่าๆ

กริ๊ง~

"กลับมาแล้วค่า อ้าว พี่เควิน" ประตูร้านเปิดออกอีกครั้งพร้อทกับกันตัวเล็กที่กลับมาพร้อมกับข้าวของในมือ

"ไปคุยกับคุณเขาก่อน เดี๋ยวแม่ดูร้านเอง" คุณแม่หันมาส่งสายตาให้ผมเป็นสัญญาณ น่ารักทั้งแม่ทั้งลูกเลยเว้ย สงสัยคงต้องเข้าทางแม่บ่อยๆ

หมับ!

"อ๊ะ..พี่เควิน" ทันที่เราสองคนออกมาด้านหน้าร้านผมก็คว้าร่างบางเข้ามากอดทันที ผมจะไม่ได้กอดเธอไปอีกหลายวันเลยสินะ

"พี่เควิน มีอะไรรึเปล่า" คำถามแรกถูกถามออก แต่ทำไมคิตตี้ผมถึงดูหน้าซีดๆ นะ ตาก็แดงๆ ด้วยหรือผมคิดไปเองวะ

"เอ๋ อันนี้รอยอะไรคะ" ไม่ทันได้ตอบร่างบางก็ขยับตัวขิดผม เพ่งสายตาตรงปกคอเสื้อที่มันมีคราบเลือดของไอเลวนั่นกระเด็นมา ก่อนที่คนตัวเล็กจะถอดแจ็กแก็ตตัวนอกผมเอง ตาดีอีก อุส่าเอาแจ็กแก็ตคลุมทับไว้แล้วเชียว

"พี่เควิน ไปทำอะไรมา!!" จากเสียงหวานกลายเป็นน้ำเสียงดุดัน ยกมือกอดอกจ้องผมตาเขม็ง

"พอดี..เมื่อกี้พี่ไปทำธุระนิดหน่อย" ผมตอบ ไม่อยากให้เธอต้องมาเป็นห่วงหรือพะวงเรื่องนี้ แต่เหมือนคนฟังจะยังไม่ปักใจเชื่อ

"ไม่มีอะไรจริงๆ ครับ" ผมไม่อยากให้มือเธอต้องมาเปื้อนเลือด หรือยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

"หนูขออะไรอย่างได้มั้ย..."

"หืม?"

"หนูไม่อยากให้พี่ทำเรื่องไม่ดี" แล้วที่ผมทรมานไอภูเป็นเรื่องดีหรือไม่ดีวะ "ทำให้หนูได้มั้ย.." น้ำเสียงกับสายตาออดอ้อนแบบนี้ ผมจะทำยังไงได้ล่ะครับ เฮ้อ

"พี่จะพยายามนะ" ผมตอบยิ้มๆ แล้วพูดต่อ "แต่ตอนนี้พี่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับเรา" ผมต้องพูดมันออกไปจริงๆ สินะ

"เรื่องอะไรคะ"

"พี่อาจจะต้องกลับไปเคลียร์ปัญหาสักพัก" การจากลา ที่ผมไม่เคยต้องการเลยสักนิด ผมไม่เคยอยากจะอยู่ห่างเธอแม้แต่นาทีเดียว

"....."

"รอพี่ได้ไหม" ใบหน้าจิ้มลิ้มช้อนตามองผม ดวงตากลมโตสั่นระริก ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบผมเบาๆ

"ฮึก ไม่ไปได้มั้ยคะ..." เธอกำลังร้องไห้เพราะผมอีกแล้ว ทำไมนะ ทำไมในดวงตาคู่นั้น เหมือนมันกำลังบอกอะไรผมบางอย่าง เหมือนมีเรื่องที่เธออยากจะพูด แต่เธอพูดออกมาไม่ได้

"พี่ขอโทษ" แต่ตำถามของเธอ ผมคงตอบได้แค่นี้ ผมเองก็อยากจะพาเธอหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ผมก็ไม่อยากทำให้เธอเสียหาย มันยังมีคนข้างหลังที่เป็นห่วงพวกเรา

"พี่จะกลับมาหาหนูใช่ไหม..." ผมพยักหน้ารับทันที พร้อมกับเอื้อมมือไปซับหยดน้ำสีใสที่คลอเต็มใบหน้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะกลับมาหาเธอให้ได้

"พี่ห้าม ทิ้งหนู...ฮึก นะ"

"ครับ"

"สัญญานะ" คนตัวเล็กพูดพร้อมกับยื้นนิ้วก้อยมาตรงหน้า "สัญญาครับ" ผมเองก็เกี่ยวนิ้วก้อยของเธอไว้เช่นกัน ตามด้วยรั้งท้ายทอยทาบริมฝีปากร้อนลงไปอีกครั้ง จูบที่เต็มไปด้วยความรัก จูบที่เต็มไปด้วยความเศร้า

 

จูบที่ผมไม่เคยคิด ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ผมได้จูบเธอ...

 

 

..............................

สุดท้ายอิพี่เควินก็ไม่รู้ว่าเมียท้องไม่ท้อง 😂

กินมาม่ารับปีใหม่กันสักนิดนะคะ 55555 เกียมทิชชู่ไว้เลย

 

ความคิดเห็น