ความเดิมตอนที่แล้ว

.

.

.

- ค่ำคืนในวันเดียวกัน -

หลังจากการใช้ชีวิตหมดไปกับการพบปะผู้คนมากมาย ก็ต้องกลับมาเติมพลังงานการใช้ชีวิตที่ห้อง ทิ้งตัวสูงยาวลงกับเตียงนอนอย่างเหนื่อยล้า ทั้งที่พึ่งขับรถข้ามจังหวัดมาแท้ๆ ยังต้องมาร่อนเร่ตามแรงลากของประธานสาวอีก

เปลือกตาปิดลงปล่อยกายและใจล่องลอยไปกับเสียงเพลงที่ตนชื่นชอบ เสียงกีต้าร์ดีดเป็นจังหวะไพเราะจับใจ เพียงแค่นั้นก็ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าได้ดี ความรู้สึกล่องลอยได้ไม่นานก็ถูกปลุกด้วยเสียงแชทกลุ่มที่เธอตั้งเสียงพิเศษเอาไว้

กรอกตามองบนถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ช่วงนี้ชีวิตติดวุ่นวายหรือไงกันนะ ทำไมชีวิตเงียบๆ ถึงได้มีคนกวนอยู่ตลอด

ได้แต่บ่นในใจเท่านั้น มือเรียวคว้ามือถือกดตอบสนทนากับผองเพื่อน

แชท

ผู้ร่วมก่อการร้าย (9)

.

นิ้วเรียวกดปิดมือถือลงก่อนจะพาร่างอันสูงโปร่งเข้าห้องน้ำไป ใช้เวลาราว 20 นาทีก่อนจะมานั่งยังโต๊ะเครื่องเขียนข้างเตียง มือเรียวกดเปิดเพลงที่ตนชอบ ทำนองเศร้ากำลังขับกล่อมอารมณ์ศิลปะของเจ้าหล่อนให้เกิดขึ้น

หยิบจับสมุดสเก็ตเล่มใหม่เปิดมันขึ้นมาพร้อมกับภาพของใครบางคนที่เธอรักจนหมดใจ พลันน้ำตาก็ค่อยๆ ไหลออกมาช้าๆ โดยไร้เสียงสะอื้นใดๆ จับดินสอแท่งโปรดขึ้นมาก่อนจะตวัดลายเส้นให้เป็นรูปร่างของเขาคนนั้นต่อ

มุมขวาบนของภาพวาดเขียนไว้ด้วยลายมือของหล่อนเอง

แม้ไม่ได้ครอบครอง หรือยืนอยู่ที่เดิมดั่งเช่นครั้งก่อนในอดีต ความเจ็บปวดในใจ บวกกับความหน่วงที่มี อึดอัดจนไม่อาจจะเก็บเอาไว้ในใจจนต้องทำอะไรสักอย่าง

หลายคนมีวิธีคลายความเศร้าไม่เหมือนกัน บ้างก็ใช้ความมึนเมาเยียวยา หรือการหาใครสักคนมาแทนที่เขาคนนั้น แต่กับเธอ ใช้ความเงียบเป็นสิ่งเยียวยา รวมไปถึงการฟังเพลงขณะวาดภาพไปด้วย มันอาจฟังดูแปลกแต่ชื่อเถอะว่ามันช่วยเธอได้จริงๆ

การอยู่คนเดียวอาจฟังดูเหงาแต่นั่นมันทำให้เราได้ทบทวนกับตัวเองว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

Memory ความทรงจำที่เธอไม่เคยลืม ราวกับเธอกำลังสร้างภาพเหล่านี้เพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดในใจ เตือนตัวเองเสมอว่าจะไม่กลับไปเจ็บเช่นนั้นอีก

โรคจิตไหมละ อิเวง!!!

.

.

.

.