เจ้าหญิงดอกไม้ / บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 18 50% Problems

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 18 50% Problems
แบบอักษร

 

 

INGDAW PART :

 

"พี่เควิน หนูไปเองก็ได้นะคะ มหาลัยใกล้แค่นี้เอง"

"คิดว่าพี่จะยอม?" ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ถึงจะถามออกไปแบบนั้น แต่ฉันก็รู้คำตอบอยู่แล้วล่ะ

"เชิญครับ คุณผู้หญิง^^" คนตัวโตทำท่าทางเลียนแบบสารถี เปิดประตูรถให้ฉันเรียบร้อย ทั้งน้ำเสียงทั้งสายตาขี้เล่นนั่น เห็นกี่ครั้งฉันก็ยังไม่ชินอยู่ดีล่ะนะ แฮ่ะๆ วันนี้ต้องไปยื่นคำร้องขอจบการศึกษาที่มหา'ลัย หลังจากฝึกงานจบไปอาทิตย์ที่แล้ว ระยะเวลาสี่เดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก รู้ตัวอีกทีก็ฝึกงานจบแล้ว เฮ้อ ชีวิตในรั้วมหา'ลัย กับประสบการณ์ที่ได้รับตอนฝึกงานมันมากมายจริงๆ

"เสร็จเรื่องที่มหาลัย ไปกับอังกฤษกับพี่นะ"

"คะ?" เมื่อกี้เขาบอกว่าจะชวนฉันกลับไปอังกฤษกับเขาหรอ "ให้หนูกลับไปกับพี่?"ฉันถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ กลับไปในฐานะอะไรล่ะ เฮ้อ จนถึงตอนนี้ ปัญหาระหว่างเขากับคุณชาร์ลอทมันยังไม่คลี่คลายเลยนะ ทั้งคุณพ่อของคุณชาร์ลอทกับคุณพ่อของพี่เควินต่างไม่มีใครยอมใคร ยังไงการแต่งงานระหว่างสองตระกูลมันต้องเกิดขึ้น ถึงแม้ลูกชายลูกสาวจะไม่ยินยอมก็ตาม

"พี่รู้ว่าเราไม่สบายใจเรื่องแต่งงาน...แต่พี่อยากพาคิตตี้ไปแนะนำให้แด๊ดกับมัมรู้จัก"

"ในฐานะอะไรคะ..." ฉันถามกลับเสียงแผ่ว มองออกไปนอกหน้าต่างรถที่ตอนนี้กำลังเคลื่อนที่เข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย

"พี่จะพาหนูไปในฐานะอะไร..."

"...." หึ สุดท้ายเขาก็ตอบคำถามฉันไม่ได้อยู่ดี แล้วแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายจะใส่ไปทำไมกันนะ ไม่เมื่อไม่รู้ว่าอนาคตจะได้แต่งงานกับผู้ชายคนนี้รึเปล่า...

"หนูไปก่อนนะคะ หนูอาจจะกลับพร้อมยัยแพรเลย พี่ไปทำธุระต่อเถอะค่ะ" ฉันพูดพร้อมกับถอดเข็มขัด ปิดท้ายด้วยการหอมแก้มเขา มือเล็กลูบใบหน้าหล่อเบาๆ ตามด้วยพูดประโยคนึงให้เขาคลายความกังวลเรื่องนี้

"หนูไม่รีบ เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หนูก็ยังรักพี่เหมือนเดิม หนูยังรักบอสคนเดิมของหนู..."

"คิตตี้..." ทำไมนะ ทำไมฉันถึงไม่ชอบเห็นเขาเศร้าแบบนี้ ฉันอยากเป็นรับความเศร้านั้นไว้เองมากกว่า

"หนูรอได้^^" ฉันส่งยิ้มบางๆ ไปให้ จะรอเท่าที่รอไหว จะรักเขาเท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะรักได้ก็แล้วกันนะอิงดาว

"พี่ขอโทษนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจ" ฉันตอบยิ้มๆ พร้อมกับเปิดประตูออกจากรถ ยืนโบกมือให้จนรถหรูเคลื่อนตัวออกไป

น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็เริ่มกลั้นไม่ได้เอ่อคลออยู่รอบดวงตา รีบสูดหายใจเข้าออกลึกๆ ตั้งสติเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ เธอจะร้องไห้ตอนนี้ไม่ได้นะอิงดาว ฮึบ! เข้มแข็งไว้นะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี

"ยัยดาว ทางนี้ๆ!" เสียงเรียกที่คุ้นเคยของเพื่อนสนิททำให้ฉันต้องกลับมาเป็นอิงดาวคนเดิม เจอยัยแพรยืนโบกไม้โบกมืออยู่ตรงม้านั่งใต้ตึกคณะบัญชี

"ไม่เจอกันแค่ไม่กี่อาทิตย์ สวยขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย"

"แพรก็ชมเกิน แล้วนี่ไปยื่นที่ทะเบียนยัง" ฉันเก้าท้ายทิยแก้เขิน พลางเปลี่ยนเรื่องคุย ไม่ชินกับการที่ใครมาชมกับลุคใหม่เหมือนกันแฮะ

"ยังเลย รอดาวก่อน เอกสารเตรียมครบแล้วใช่ไหม"

"อืม" ฉันพยักหน้ารับก่อนจะเช็คเอกสารในมือที่เตรียมมาทั้งรูปถ่ายรับปริญญาที่พี่เควินพาไปถ่าย ใบเกรดบลาๆ กว่าจะเรียนจบยุ่งยากมากเลยล่ะ เฮ้อ

"อ่ะเค งั้นไปกัน คนน่าจะเยอะ วันนี้คณะอื่นที่รุ่นเดียวกับเราน่าจะมายื่นจบพร้อมๆ กัน" ยัยแพรบอก เราสองคนก็เดินไปที่ฝ่ายทะเบียน อาคารสำนักงานของมหา'ลัย ห่างจากตึกคณะบัญชีไปประมาณสองตึก มันเป็นช่วงที่พวกเราฝึกงานจบแล้ว แต่มหาลัย'ยังเปิดสอนอยู่ นักศึกษาก็จะเยอะหน่อย ตอนนี้ก็ประมาณสิบโมงแล้ว แต่เวลานี้ ยังมีนักศึกษามาเล่นฟุตบอลที่สนามด้วยหรอ

"ทำไมตอนเราเรียนไม่เห็นมีเวลาว่างมาเล่นอะไรแบบนี้อะไรเลยอ่ะ" ยัยแพรบอก สายตาก็โฟกัสไปกับนักศึกษาชายหลายคนที่ยังเล่นอยู่ในสนาม เล่นกันแต่เช้า คงเป็นเพราะวันนี้อากาศดีไม่มีแดดด้วยล่ะมั้ง

"เขาอาจจะมีแข่งเลยมาซ้อมก็ได้" ฉันตอบตาใที่คิด ละสายตาจากสนาม แต่ทว่า...ระหว่างที่เราสองคนกำลังคุยถกเถียงเรื่องฟุบลอล จู่ๆ ก็มีเสียงตกใจของนักศึกษาชายในสนามดังขึ้นพร้อมกัน มันไม่ได้ไกงจากฟุตบาธที่เราสองคนยืนอยู่มากนัก จึงทำให้ได้ยินเสียง

"เฮ้ย!!"

"ฉิบหายละ!"

"น้องสองคนระวังด้วยครับ!!!"

ฉันกับยัยแพรหันขวับไปตามเสียง เจอลูกฟุตบอลเลยโด่งจากสนามมายังจุดที่ฉันกับยัยแพรอยู่พอดี ฉันอยู่ริมด้านใน ยัยแพรอยู่ริมด้านนอก และคิดว่าอีกไม่กี่วินาทีที่จะถึงลูกฟุตบอลต้องโดนฉันแน่ๆ

"กรี๊ดดดดด" เราสองคนกรีดร้องออกไปด้วยความตกใจ เพราะคงวิ่งทัน หลับตาเตรียมโดนกระแทก

แต่ทว่า...

ตุ้บ!

เอ๊ะ ไม่โดนหรอ...

"ไอห่า เล่นกันดีๆ ดิวะ!" เสียงทุ้มของผู้ชายสักคนที่อยู่ใกล้มากๆ ทำให้ฉันต้องลืมตาขึ้นมา

มีคนมาช่วยไว้! และผู้ชายคนนั้นก็ใส่เสื้อช็อปสีกรม คณะอะไรนะ ฉันก็ลืมไปแล้วเหมือนกัน เขาเป็นคนที่วิ่งมารับลูกฟุตบอลได้ก่อนที่จะถึงฉันกับยัยแพร

"เธอสองคนเป็นอะไรรึเปล่า?" น้ำเสียงห้วนๆ ที่ถามเราสองคนกลับมาทำให้ยัยแพรรีบตอบไปอัตโนมัติด้วยความตกใจ สัมผัสได้รังสีความโหดที่ออกมาจากดวงตาคมคู่นั้น

"อ่อ ไม่เป็นอะไร ขอบคุณมากนะ"

"แล้วเธอ?" ผู้ชายคนนั้นพยักหน้ารับแต่หันมาถามฉันต่อ

"เราไม่เป็นอะไร ขอบคุณนะที่ช่วยไว้"

"อืม" ร่างสูงตอบสั้นๆ ห้วนๆ จนฉันกับยัยแพรเริ่มเกร็ง ทำไมคนหล่อต้องโหดด้วย!

"ดาวไปกันเถอะ" ยัยแพรสะกิดก่อนจะจับมือพาฉันเดินออกไป

"เดี๋ยว"

"ห๊ะ?"

"เรียนคณะอะไร"

"บะ..บัญชี แต่จบแล้ว"

"จบแล้ว..." ผู้ชายคนนั้นเงียบไปสักครู่เหมือนกำลังใช้ความคิดแล้วพูดต่อ "เป็นรุ่นพี่สินะ" แต่เขาน่าจะพึมพำคนเดียวมากกว่า เพราะเบาจนฉันจับใจความไม่ได้

"ขอไลน์หน่อย"

"เอ๋ อะไรนะ!"

"ไม่ได้หรอกเพื่อนฉันมีแฟนแล้ว!" ยัยแพรรีบเข้ามาขวางฉันกับผู้ชายคนนั้นทันที

"ฉันขอเพื่อนเธอ ไม่ได้ขอเธอ"

"นี่นาย!" เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ

"เอ่อ เรามีแฟนแล้ว คงให้ไม่ได้ ขอโทษนะ" ฉันรีบตัดบท ถึงสถานะระหว่างฉันกับเขามันก้ำกึ่งแถมความสัมพันธ์ยังไม่ชัดเจน แต่ยังไงพี่เขาก็คือคนที่ฉันรักและถ้าเขารู้ว่าฉันให้ไลน์ผู้ชายคนอื่นมีหวังโมโหหึงอีกแน่นอน และคนที่จะโดนเขาโกรธก็ฉันนี่แหละ - -

"มีแฟนแล้วไง เดี๋ยวก็เลิก"

"หา O_O!!?"

"นี่นายปากเสีย เพื่อนฉันก็บอกอยู่ว่าไม่ให้ ยังจะหน้าด้านมาขออีก"

"เฮ้ย ไอเหี้ยเจ้นท์ พวกกูจะเล่นบอล!!!"

"มึงคุยอะไรนานสองนานวะ ส่งลูกบอลมาให้พวกกูก่อน!" เสียงตะโกนจากเพื่อนของเขาในสนาม ทำให้ผู้ชายคนนั้นยอมปล่อยฉันกับยัยแพร โยนลูกบอลกลับไปให้เพื่อนสนาม ยัยแพรเลยใช้โอกาสนี้พาฉันวิ่งหนีทันที

"เฮ้ย เธอ เดี๋ยวดิวะ!" ได้ยินแค่น้ำเสียงหงุดหงิดแต่ก็ไม่ได้หันกลับไปมอง และเขาคงไม่ตามมาล่ะมั้ง

"แฮ่กๆ พอสวยแล้วมีผู้ชายตามมาจีบเป็นหางว่าวเลยนะยัยดาว!" ยัยแพรตอบไปหอบไป เราสองคนมานั่งพักตรงม้านั่งหน้าห้อวทะเบียน โชคดีที่ตรงนี้นักศึกษาน้อย

"ควรกลับไปใส่แว่นเหมือนเดิมดีมั้ย แฮ่ก" ฉันบอกยัยแพร เพราะวันนี้ใส่คอนเทคเลนส์มา

"ไม่ต้องหรอก แกควรทำตัวให้ชินเรื่องผู้ชาย และที่สำคัญ หัดปฏิเสธและเอาตัวรอดให้เป็นบ้าง ฉันไม่ได้อยู่คอยช่วยแกตลอดนะดาว"

"อือ คงต้องเป็นแบบนั้น"

"เดี๋ยวบอสแกได้มากินหัวฉันพอดี โทษฐานดูแลแฟนเขาไม่ดี ฮ่าๆ" ยัยแพรบอกขำๆ "แต่ช่วงนี้ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี พน้อมวีนทุกเมื่อ ทำใจหน่อยนะดาว มนุษย์เมนส์"

"อ้ออ โอเค ฮ่าๆ"

หลังจากนั้นเราสองคนก็ไปยื่นเอกสารขอจบการศึกษา หลังจากนี้ก็แค่รอมหา'ลัยอนุมัติจบ แล้วก็รับปริญญา เวลาที่เหลือก็ว่าง แต่ฉันตั้งใจจะกลับมาช่วยงานแม่กับยายที่บ้านจริงจังแล้ว ยายก็แก่ลงทุกวัน แม่ต้องรับงานหนักอยู่คนเดียว

"แม่ขาาาา~"

"วันนี้แฟนไม่มาส่งหรอหืม" แม่ถามแซวๆ แต่มือก็ยังวุ่นอยู่กับการทำขนมในครัวกับยาย ฉันเลื่อนเก้าอี้ขยับเข้าไปนั่งข้างแม่ช่วยทำขนมอีกแรง

"พี่เขาไม่ว่าง ยัยแพรเลยมาส่งแทน" ฉันตอบพร้อมกับหยิบขนมที่เสร็จแล้วทำท่าจะชิมสักหน่อย

เพียะ!

"หิวก็ไปกินข้าวนู้น มาแย่งขนมลูกค้ากินอีก" นั่นแหละค่ะ โดนแม่ตีแขนไปหนึ่งที "งั่มม ดาวขอชิมชิ้นนึง อึก เอง" ฉันตอบไปเคี้ยวไป แต่รสชาติมันแปลกๆ รึเปล่านะ

"ไปกินข้าวก่อน เดี๋ยวค่อยมาช่วยแม่เขา" ยายตอบยิ้มๆ ด้วยแววตาเอ็นดู ฉันเลยต้องเลี่ยงออกมากินข้าวที่แม่กับยายเตรียมไว้ให้ และวันนี้ก็เป็นกับข้าวเมนูโปรดของฉันเหมือนเดิม! แต่ทันทีที่ตักข้าวเข้าปากไปคำแรก รสชาติที่เคยกินแล้วอร่อยมันกลับเปลี่ยนเป็นรสชาติอื่น รสชาติที่ทำให้ฉันเกิดอาการคลื่นไส้ เหมือนอะไรสักอย่างในท้องมันพร้อมจะเคลื่อนตัวออกมา และนั่นก็คืออ้วก!

"อุ้บ!" รีบเอามือปิดปากก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำที่อยู่ชั้นล่างทันที

"ดาวเป็นอะไรรึเปล่าลูก"

"อึก เปล่าค่ะแม่ แค่ท้องเสีย" ฉันตอบแม่กลับไป ในสภาพที่ตัวเองทรุดอยู่กับพื้นห้องน้ำข้างชักโครก เปิดก็อกในอ่างทิ้งไว้ อ้วกจนหมดไส้หมดพุง เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืนก็น้อยนิด เราเป็นอะไรเนี่ย ไม่สบายหรอแต่ตัวก็ไม่ได้ร้อนอะไรนี่น่า

เฮ้อ ยืนมองกระจก กวักน้ำลูบหน้าตัวเองเผื่อจะสดชื่นขึ้นมาบ้าง ทว่าวูบนึงกลับนึกถึงประโยคที่ยัยแพรพูดขึ้นตอนกลางวัน มนุษย์เมนส์...เดือนนี้ฉันยังไม่ได้แตะคำนั่นเลยนี่น่า เพราะมันเลยรอบที่ต้องมาแล้ว

ไม่หรอกน่า เราแค่เครียดประจำเดือนเลยมาไม่ปกติ อาจจะเครียดลงกระเพาะเลยทำให้คลื่นไส้อาเจียนแค่นั้นเอง

แต่ครั้งล่าสุด เขาไม่ได้ป้องกัน และฉันก็ลืมเรื่องยาคุมไปเสียสนิท ลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ

สิ่งที่กลัวขออย่าให้เป็นความจริงเลยนะ...

 

.......................................

ไรท์มาแล้ววววววววว หายไปหลายวันเพราะวุ่นเรื่องย้ายหอ 55555 น้องคิตตี้ท้องไม่ท้องไม่รู้ แต่พี่เควินยังต้องแต่งงาน มารอดูว่าชาร์ลอทกับเควินจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ยังไง มาม่าถ้วยใหญ่รอทุกคนอยู่ 🤭

5555555555

 

 

 

 

ความคิดเห็น