email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่2 เด็กดีฉันจะซื้อของให้

ชื่อตอน : ตอนที่2 เด็กดีฉันจะซื้อของให้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2562 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 เด็กดีฉันจะซื้อของให้
แบบอักษร

แสงแดดยามเช้าที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านเทาอ่อน ค่อยๆ ปลุกคนที่นอนอยู่บนเตียงนอนสีขาวนวลขนาดคิงไซส์ ตาที่เริ่มเบิกกว้างรับแสงจากดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ สายตาเพ่งเล็งไปยังร่างบางที่นอนอยู่ข้างๆ 

 

"ตื่นสายจนได้ "

 

หยางลั่วเฟิงเอ่ยบ่นกับตัวเองเบาๆ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะนอนตื่นสายขนาดนี้ เขาไม่เคยนอนหลับสบายแบบนี้มาก่อน แต่ละคืนเขาฝันร้ายตลอด คงเป็นเพราะคนข้างๆหรือเปล่านะที่ทำให้เขานอนได้ลึกขนาดนี้ หยางลั่วเฟิงจ้องมองร่างบางที่นอนหายใจปกติ เขาก้มหน้าลงไปใกล้ๆคนตัวเล็กแล้วหอมเบาๆตรงแก้มด้านข้างของอีกฝ่าย

 

"อื้อออ.." 

 

ออกัสรู้สึกว่ามีสิ่งที่มารบกวนการนอนของเขา ร่างบางจึงค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วพบว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องเขาอยู่

 

"เชี่ยยย!!!" 

 

ร่างบางตกใจอุทานขึ้นทันทีที่รู้สึกตัว พอรู้ว่าใครจ้องตัวเองอยู่ก็รู้สึกหน้าร้อนแปลกๆแถมขึ้นริ้วแดงอีกด้วย เมื่อนึกถึงเมื่อคืนที่ผ่านมาเขาก็ได้แต่เสมองไปทางอื่นไม่กล้าสบตากับอีกฝ่าย 

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินคนร่างบางอุทานขึ้นก็ทำสีหน้านิ่วคิ้วขึ้นขมวดทันที 

 

"​พูดหยาบคาย​​​​​"

 

"ก็คนมันตกใจนี่นา.. อยู่ๆก็มาจ้องกันแบบนี้ เป็นใครก็ตกใจทั้งนั้นแหละ "​​​​​​

 

"ทำไมไม่มีหางเสียง​​​​​​"

 

"ก็ผมตกใจนี่!!... ครับ.." 

 

พอหยางลั่วเฟิงได้ยินคำตอบที่พอใจก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วกลับมาทำหน้าเคร่งขรึมเหมือนเดิม 

 

"ตื่นได้แล้ว สายแล้ว ฉันมีงานให้เธอทำ "

 

"จะให้ผมทำอะไรครับ" 

 

ออกัสพูดจบก็ทำหน้าอยากรู้ขึ้นมาทันที เขาคิดในใจว่าคงไม่ใช่เรื่องอย่างว่าหรอกใช่ไหม หยางลั่วเฟิงเห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็นึกอยากขำขึ้นมา แต่ต้องแกล้งขรึมไว้ ก็ใครใช้ให้คนตัวเล็กคิดเองไปก่อนละหน้าแดงขึ้นมามากกว่าเดิมอีก เขาคิดว่ามัน.. น่ารัก.. 

 

"ฉันไม่ให้เธอทำอย่างที่คิดหรอกนะ" 

 

"ผมเปล่าคิดนะ!" 

 

คนตัวเล็กรีบพูดปฏิเสธทันทีกลัวว่าคนตัวโตจะรู้ว่าเขาคิดไปถึงไหนต่อไหน จึงกุลีกุจอทำไม้ทำมือโบกไปมา 

 

"ไม่ได้คิดแล้วทำไมหน้าแดง" 

 

"ผะ.. ผมเปล่า... " 

 

หึหึ!  หยางลั่วเฟิงได้แค่อดกลั้นหัวเราะอยู่ในใจ คนตรงหน้าเขานี่มันน่าฟัดจริงๆเลย ถ้าวันนี้ไม่ติดว่ามีงานนะ เขาอยากจะแกล้งคนตัวเล็กต่ออีกสักหน่อย 

 

"เอาล่ะ​​​​​​! เธอรีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว แล้วมาหาฉันที่ห้องทำงาน "

 

"อืออ... ครับ.." 

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินอีกฝ่ายรับคำเบาๆก็ลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องนอนของทั้งสองไปยังห้องนอนเดี่ยวที่เขาเคยนอนทุกคืน เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวผืนสีขาวเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาด

 

ส่วนทางด้านออกัส ร่างหนาหายลับตาจนมองไม่เห็น ร่างบางจึงถอนหายใจออกมาทันทีด้วยความโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เขาจึงหันไปมองนาฬิกาที่อยู่บนหัวเตียงที่ตอนนี้กำลังบอกเวลา พลันเมื่อเห็นเวลานั้นเจ้าตัวก็สะดุ้งตัวเบิกตากว้างขึ้นกว่าเดิม ตายจริง!! สายแล้วหรอ

 

ทันใดนั้นเจ้าตัวก็รีบวิ่งคว้าผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำจัดการธุระส่วนตัวทันที หลังจากแต่งตัวเสร็จ ร่างบางก็ได้เดินออกมาจากห้องนอนเพื่อที่จะมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของคนตัวโต 

 

ออกัสเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของหยางลั่วเฟิง ก็จะให้เขาเข้าไปได้ยังไงล่ะ ผู้ชายตัวโตในสูทชุดดำยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูจ้องเขาขนาดนี้น่ะ จ้องจนจะฆ่ากันให้ตายเลยไหมเนี่ยยย 

 

"เอ่อ... เจ้านายของพวกนายเรียกฉันมาหาน่ะ" 

 

บอดี้การ์ดหน้าห้องสองคนได้ยินก็มองหน้ากันแล้วหันหลังไปเปิดประตูให้คนตัวเล็กเข้าไปข้างใน เมื่อร่างบางเห็นดังนั้นจึงเก้ๆกังๆก่อนจะเดินเข้าไปด้านในอย่างช้าๆ

 

"มาช้า" 

 

ออกัสเดินเข้ามาได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงคนตัวโตพูดขึ้นมา 

 

"ผมมาเร็วที่สุดแล้วนะ! " 

 

ก็เขามาเร็วแล้วจริงๆนี่นา ร่างบางเหมือนจะวิ่งผ่านน้ำมาด้วยซ้ำ นี่ยังจะหาเรื่องกันอีกหรือไง! 

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินอีกฝ่ายพูดขึ้นก็ทำหน้าขรึมขึ้นมาทันที นี่คนตัวเล็กกล้าเถียงเขาอีกแล้วหรอ ต้องแกล้งสักหน่อยแล้วล่ะ หึ!  

 

"เธอมานี่หน่อย" 

 

ร่างบางได้ยินอีกคนเรียกให้ไปหาก็ขมวดคิ้วขึ้นอย่างงงงวย แต่เขาก็ยังเดินไปหาร่างหนาที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน หยางลั่วเฟิงเห็นอีกฝ่ายเดินมาใกล้ก็คว้าหมับเข้าที่เอวร่างบางให้มานั่งลงบนตักตัวเอง คนตัวเล็กตกใจจึงดิ้นพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก็ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะจับเขาไปนั่งบนตักตัวเองแบบนี้กันเล่า! 

 

"จะดิ้นทำไม นั่งเฉยๆ "

 

"คุณทำอะไรเนี่ยย ให้ฉันมานั่งบนตักทำไม ที่นั่งก็เยอะแยะ ไม่หนักหรือไงกัน" 

 

"หึ! ช่วยดูหน้านี้ให้หน่อย พอทำได้มั้ย" 

 

คนตัวเล็กจึงหยุดดิ้นแล้วมองบนกระดาษที่อยู่บนโต๊ะทำงาน 

 

"หืมม ตัวเลขหรอ? "

 

"อืม เธอพอจะทำเป็นมั้ย" 

 

"ก็พอได้ครับ"

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินคำตอบที่พอใจก็ยิ้มมุมปากขึ้น แล้วอุ้มคนตัวเล็กไปนั่งที่โซฟา 

 

"เฮ้ยย!! ​​​​​​"

 

ร่างบางตกใจอุทานขึ้นมาอีกครั้ง โว้ยยย การกระทำของคนตัวโตแต่ละครั้งทำให้เขาเกือบหัวใจเกือบวาย นี่จะทำอะไรก็ไม่คิดจะปรึกษาเขาเลยหรือไงเนี่ย 

 

พอร่างบางนั่งกับโฟซาได้แล้ว ร่างสูงก็เดินไปหยิบเอกสารการบัญชีมาวางไว้ต่อหน้าร่างบางทันที 

 

"ถ้าทำเสร็จ ฉันมีรางวัล" 

 

ออกัสมองคนตัวโตแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ นี่จะใช้ให้เขาทำงานให้ใช่ไหมเนี่ย เฮ้อออ เอาวะ! ดีกว่านั่งเฉยๆไม่มีอะไรทำ

 

คนตัวเล็กหันเอกสารกลับมาทางตัวเองแล้วเริ่มอ่านและคำนวณตัวเลขไปด้วยอย่างตั้งใจ ถึงแม้เขาจะจบไม่สูงแต่เขาก็เก่งในด้านการคิดเลขและการคำนวณ ถ้าเขาได้เรียนอีกนิดเขาคงเก่งกว่านี้แน่ๆ หยางลั่วเฟิงเงยหน้ามามองคนตัวเล็กทำงานอย่างตั้งใจก็นึกเอ็นดู อย่างนี้ต้องให้รางวัลซะแล้วสินะ

 

 

 

 

​​​​​พอทั้งสองนั้งทำงานกันสักพัก ร่างบางก็บิดขี้เกียจพร้อมกับหาวขึ้นมาทันที พอรู้ว่ามีอีกคนจ้องอยู่ก็รีบเอามือปิดปากแล้วก้มหน้าลงทันทีกลัวว่าจะโดนดุ หยางลั่วเฟิงเห็นท่าทางก็อดยิ้มไม่ได้ แล้วจึงเอ่ยถามขึ้นมา

 

"ทำสร็จหรือยยัง" 

 

ออกัสได้ยินจึงพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ

 

"ไปเที่ยวข้างนอกกันมั้ย?" 

 

ร่างบางตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคไม่คาดคิด เมื่อกี้เขายังรู้สึกง่วงอยู่เลยแต่พอรู้ว่าจะได้ไปเทียวข้างนอก เขาก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

 

"ไป! ไปครับ ไป!" 

 

คนตัวโตเห็นท่าทีตื่นเต้นของอีกฝ่ายก็ยิ้มออกมาอย่างไม่ปิดบัง คนอะไรทำอะไรก็น่ารักไปหมด อ่าา.. เขาคงต้องคิดเลี้ยงเด็กคนนี้ไว้นานๆซะแล้ว

 

หยางลั่วเฟิงลุกขึ้นแล้วเดินมาหาคนที่นั่งอยู่โซฟา แล้วจึงคว้าแขนคนตัวเล็กให้ยืนขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องทำงาน 

 

พอทั้งสองมาถึงที่ชั้นล่าง หยินหยางลูกน้องมือขวาของเขาก็เดินเข้ามาแล้วโค้งให้นึกแปลกใจที่วันนี้นายน้อยของเขาลงมาข้างล่าง

 

"วันนี้ฉันจะพาเจ้าเด็กนี่ไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อย ไม่ต้องตามมา" 

 

หยางลั่วเฟิงบอกมือขวาของเขา

 

"แต่นายน้อยครับ! ข้างนอกมันอันตรายนะครับ" 

 

"นี่คือคำสั่ง!" 

 

คำสั่งอย่างเด็ดขาดของเจ้านายตัวเองใครมันจะไปกล้าขัด มีหวังหัวขาดแน่ๆ หยินหยางจึงได้แต่ก้มหัวโค้งให้ แล้วยื่นกุญแจรถให้กับนายน้อยของเขา

 

หยางลั่วเฟิงจึงรีบหยิบกุญแจแล้วคว้าข้อมือของคนตัวเล็กให้เดินตาม พอทั้งสองขึ้นรถแล้วบึ่งออกไปสู่ถนนกว้าง หยินหยางก็วิ่งไปหาหยินโหย่วลูกน้องมือซ้ายที่เป็นฝาแฝดกับเขาอย่างรวดเร็ว 

 

"ไอ้โหย่ว! นายน้อยออกไปข้างนอกกับไอ้เด็กนั่นแล้ว เราต้องรีบไปดูแล เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น ข้างนอกยิ่งอันตราย" 

 

พออีกฝ่ายได้ยินก็ลุกลี้ลุกลนรีบเดินมาหาหยินหยางทันที เขากำลังโทรสั่งของล็อตใหม่อยู่แต่ก็ถูกยกเลิก เพราะเรื่องของเจ้านายสำคัญกว่า

 

"เรารีบไปกัน" 

 

แล้วลูกน้องของหยางลั่วเฟิงก็ขึ้นรถและขับออกไปทันที ใครจะปล่อยให้นายน้อยของตัวเองอันตรายกันล่ะ ศัตรูยิ่งเยอะ มีทุกสารทิศ

 

"ขับตามห่างๆนะ อย่าให้เราโดนจับได้ล่ะ"

 

หยินหยางพูดขึ้น เพราะพวกเขาชำนาญในการตามล่าไม่ว่าจะเจ้านายหรือว่าศัตรู ฝีมือพวกเขาไม่ธรรมดา แค่เขาไม่อยากมีปัญหากับนายน้อยอันที่จริงแล้วนายน้อย หยินหยางและหยินโหย่วทั้งสามเหมือนกับเป็นพี่น้องกันมาตั้งแต่เด็กเพราะครอบครัวของหยางลั่วเฟิงได้อุปการะเด็กฝาแฝดทั้งสองนี้มาเลี้ยงพร้อมกันกับหยางลั่วเฟิง แต่ฝาแฝดสองคนนี้นับถือหยางลั่วเฟิงเหมือนนายคนหนึ่งพวกเขาจึงได้มาเป็นนายน้อยกับบอดี้การ์ดคนสนิท

 

 

 

รถสปอร์ตขับเคลื่อนมาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพ ร่างบางของออกัสนึกแปลกใจจึงเอ่ยขึ้น

 

"ผมนึกว่าคุณจะพาไปสวนสนุกซะอีก" 

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินอีกฝ่ายพูดขึ้นก็ขมวดคิ้วทันที เจ้าเด็กนี่อยากไปสวนสนุกงั้นหรอ? อ่าา เขาคงคิดผิดสินะ ก็นึกว่าอยากมาเดินเล่นที่ห้างตากแอร์เย็นๆ แต่อยากไปดูเครื่องเล่นแบบเด็กๆซะงั้น แต่พอเขาคิดไปคิดมาเจ้าเด็กนี่ก็พึ่งจะ20เองนี่นา.. หรือว่าเขาแก่ไป พอนึกมาถึงตรงนี้ก็หน้าขรึมขึ้นทันที

 

"ฉันไม่ใช่เด็กๆนะที่จะไปสถานที่แบบนั้น "

 

"อ่าา.. งั้นหรอครับ.." 

 

ออกัสเห็นว่าอีกฝ่ายพูดออกมาแบบนั้นก็หน้าเจื่อนในทันที เขาลืมไปเลยนี่นาว่าอีกฝ่ายก็น่าจะแก่กว่าเขาหลายปี เฮ้ออ ไม่น่าพูดเลยเรา หยางลั่วเฟิงเห็นร่างบางไม่พูดไม่จาก็คิดว่าตัวเองพูดแรงไปจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ

 

"ครั้งหน้าแล้วกัน" 

 

ออกัสไม่อยากเชื่อเลยว่าคนตัวโตจะพูดประโยคอย่างนั้นออกมา งั้นก็แสดงว่าเขาจะได้ไปเที่ยวสวนสนุกจริงๆน่ะสิ ร่างบางยิ้มออกมาอย่างดีใจแล้วจ้องมองอีกฝ่ายอย่างขอบคุณ

 

หยางลั่วเฟิงนึกหมั่นไส้คนตัวเล็กจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

 

"แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน "

 

ร่างบางขมวดคิ้วขึ้นอย่างอยากรู้ ในข้อแลกเปลี่ยนนั้น

 

"เธอต้องทำให้ฉันพอใจในร่างกายของเธอ" 

 

คนฟัตาเบิกกว้างขึ้นมาทันทีที่ได้ยินกับประโยคข้อแลกเปลี่ยน งั้นเขาเปลี่ยนใจแล้วกันนะ 

 

"มะ.. ไม่ไปแล้วก็ได้.." 

 

"หึ! ฉันล้อเล่นหน่าา" 

 

แล้วทั้งสองคนก็ลงรถเดินเข้าไปข้างในห้างที่เต็มไปด้วยของขึ้นชื่อราคาแพงต่างๆ หยางลั่วเฟิงลากคนตัวเล็กมาทางโซนโทรศัพท์มือถือ แล้วถามพนักงานว่ารุ่นไหนที่แพงที่สุดและดีที่สุด พนักงานหญิงคนหนึ่งจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งออกมาแล้วแนะนำคุณสมบัติมากมายของสมาร์ทโฟนรุ่นลิมิเตดอิดิชั่น คนตัวเล็กเห็นก็ทำหน้าอย่างงงว่าร่างสูงตรงหน้าเขาจะซื้อโทรศัพท์หรือไงกันถึงพาเขามานี่ คนตัวโตฟัวสรรพคุณของสมาร์ทโฟนเสร็จก็หันมาหาคนตัวเล็กที่ทำหน้าทำตาอย่างอยากรู้อยากเห็น

 

"เธอชอบมั้ย​​​​​​?" 

 

"เอ๋? ​​​​​​"

 

"ฉันถามว่าเธอชอบมั้ย​​​​​​"

 

"ทำไมต้องถามผมล่ะ คุณชอบอันไหนคุณก็ซื้อสิ​​​​​​"

 

"ฉันไม่ได้ซื้อให้ตัวเอง​​​​​​ ฉันซื้อให้เธอ "

 

"หืมม​​​​​​ ซื้อให้ผม?"

 

คนร่างบางพูดแล้วก็ชี้มาที่ตัวเอง คนตัวโตคิดยังไงเนี่ยถึงซื้อโทรศัพท์ให้เขากันละเนี่ย

 

"ซื้อให้ทำไมครับ​​​​​​"

 

ถามแล้วยังทำหน้าตาใสซื่อเอียงคอเล็กน้อยอีก หยางลั่วเฟิงอยากจะจับคนตัวเล็กตรงหน้าเข้ามาฟัดสักทีสองทีคนอะไรน่ารักน่าเอ็นดูไปซะหมดเลย รอให้ถึงบ้านก่อนเถอะ ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่! 

 

"เพื่อที่เธอจะได้ติดต่อกับฉันไง​​​​​​ เผื่อฉันเข้าบริษัท ฉันจะได้โทรหาเธอ "

 

"อ๋ออ.. เข้าใจแล้วครับ​​​​​​"

 

"แล้วตกลงเธอชอบมั้ย หรือจะดูเครื่องอื่น" 

 

พอได้ยินอีกคนถาม ออกัสจึงหันไปหาพนักงานหญิงแล้วเห็นอีกฝ่านยืนยิ้มหวานให้คนร่างสูงตรงหน้าเขา ร่างบางจึงรู้สึกไม่ค่อยชอบใจเลยรีบๆบอกออกไปก่อนจะเอียนไปมากกว่านี้ ใครอิจฉา? ไม่มี๊!! 

 

"อะ.. เอาอันนี้แหละครับ "

 

"แล้วสีล่ะ เธอชอบสีไหน" 

 

"เอ่อ... สีนั้นแหละครับ" 

 

"แต่ฉันว่าสีม่วงอ่อนเหมาะกับเธอนะ"

 

อ่าา.. แล้วจะถามทำไมกันล่ะเนี่ยยย 

 

"คะ.. ครับๆสีม่วงก็สีม่วง "

 

"งั้นเอาเครื่องนี้แต่เป็นสีม่วง "

 

พอตกลงกับร่างเล็กแล้ว เขาจึงหันไปบอกกับพนักงานขายททันที

 

"คะ?.. ค่ะๆๆ" 

 

พนักงานหญิงจึงเดินไปหยิบสมาร์ทโฟนสีม่วงอ่อนราคาแพงออกมาจากชั้นที่เก็บแล้วจึงเดินเอามาใส่ถุงห่อให้ลูกค้าแล้วคิดจำนวนเงินในทันที

 

หยางลั่วเฟิงจ่ายเงินผ่านบัตรเสร็จสรรพ คนตัวโตจึงคว้าถุงโทรศัพท์แล้วจับแขนร่างบางพาไปยังโซนร้านอาหาร 

 

ทั้งสองเดินเข้าร้านมาได้ไม่กี่ก้าวพนักงานก็เดินมาต้อนรับแล้วพาไปนั่งที่ที่เห็นวิวสวยๆ ภายในร้านมีผู้คนมากมาย มีอาหารหลากหลายให้เลือกทาน บรรยากาศในร้านเหมือนได้มาผ่อนคลาย กลิ่นหอมอ่อนๆของอาหารทำให้ท้องของร่างบางร้องขึ้นมาอย่างน่าอาย

 

หยางลั่วเฟิงคิดว่าอีกฝ่ายคงหิวมากจึงขอเมนูจากพนักงานแล้วยื่นให้อีกฝ่ายทันที

 

"อยากกินอะไรก็เลือกเอา "

 

ออกัสยังไงก็ยังเป็นออกัส เขาอ่านภาษาอังกฤษไม่ออกหรอกอีกอย่างเขาก็ไม่รู้จะกินอะไรดี เขาไม่เชี่ยวชาญอาหารต่างประเทศซะด้วยสิ

 

หยางลั่วเฟิงเห็นคนตัวเล็กทำหน้าแปลกๆก็หยิบเมนูมาดูแล้วเอ่ยถามขึ้น 

 

"แพ้อะไรหรือเปล่า" 

 

"เปลาครับ" 

 

"งั้นเอาเป็นสปาเก็ตตี้มีทซอส 1ที่ สลัดอกไก่ห่อเบค่อน และ ทงคัตสึไส้ชีท อย่างละ2ที่" 

 

"โอเคค่ะ คุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ "

 

หยางลั่วเฟิงสั่งอาหารเสร็จก็หันมามองคนตัวเล็กที่นั่งด้านหน้าเขา แล้วก็เห็นอีกฝ่ายส่งยิ้มแหยๆมาให้ 

 

"แหะๆ เกรงใจจัง.. "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

มาอัพอีกแล้วค่าา ตอนนี้ยังไม่จบนะคะจะมาต่อให้พาร์ทหน้าค่ะ มาดูว่าอิลุงจะเปย์น้องแค่ไหนจะพาน้องไปไหนและทำอะไรอีก หวังว่าจะชอบนิยายเรื่อง หนี้สวาทรักมาเฟีย กันนะคะ ฝากติดตามหรือคอมเม้นท์ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

 

และขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันด้วยนะคะ ฝากเอ็งดูอิลุงกับน้องกัสด้วยน้าาา🙏❤️😍

 

 

ความคิดเห็น