facebook-icon

องค์ชายรัชทายาทฮอนจำเป็นต้องอภิเษกสมรสกับซอรยูฮา เพราะต้องการพาหญิงสาวชาวบ้านผู้เป็นคนรักเข้ามาเป็นพระสนม แต่นางในความคิดขององค์ชายคือ ‘ไร้สติ ละเอียดรอบคอบ ฉลาดหลักแหลม เก่งกาจ และไม่มีผู้ใดเหมือน’ เมื่อเวลาผ่านไปองค์ชายรัชทายาทฮอนในฐานะพระสวามีที่ไม่เคยเหลียวแลและมอบความรักให้แก่พระชายาของตนเองเลยนั้น กลับค่อยๆ ให้ความสนใจนางมากขึ้นเรื่อยๆ...

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-10

คำค้น : วุ่นรักบุปผาร้อยเล่ห์ นิยายโซซอล นิยายเกาหลี นิยายย้อนยุค

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 14:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-10
แบบอักษร

 

“ปะ...เป็นอะไรของเจ้าน่ะ” 

“อยู่เฉยๆนะ ฮอน” 

ขนตายาวปิดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง พยายามข่มใจที่กำลังเต้นตูมตามให้สงบลง เขาพยายามวิเคราะห์ว่าสถานการณ์ในตอนนี้คืออะไร และพยายามที่จะไม่มองริมฝีปากแดงนั้น ฮอนไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อสักครู่นี้หญิงสาวพูดแบบเป็นกันเองกับตน 

“ดี ชอบการเรียนรู้จากของจริงใช่หรือไม่ พี่สาวคนนี้ก็ชอบเช่นกัน” 

แม้จะไม่ใช่คำพูดในเชิงตัณหาราคะ แต่ในตอนนี้ทุกอย่างฟังดูเป็นเรื่องราคะไปหมด แล้วยังนิ้วมือขาวที่เริ่มสัมผัสเขาตั้งแต่หัวเรื่อยลงมาอย่างช้าๆ 

ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ แล้วทำไมข้าถึงขยับตัวไม่ได้เลย ฮอนพยายามกดความคาดหวังอะไรก็ไม่รู้ที่พลุ่งพล่านขึ้นในอกลงไป แล้วพยายามหายใจเข้าลึกๆ ขนตาของรยูฮากะพริบช้าๆ อย่างยั่วยวนขนาดที่ไม่ว่าชายหน้าไหนก็ต้องอ่อนระทวย และชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ก็คือฮอน 

“ไม่เช่นนั้นพี่สาวจะ...กับฮอน” 

ในขณะที่ฮอนกำลังสติหลุดลอย รยูฮาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของเขาขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วลูบคิ้วเข้มหนาของเขาหนึ่งครั้ง นิ้วชี้เรียวบางแตะที่สันจมูกโด่งรั้นไล้เรื่อยลงมาที่ริมฝีปากอิ่ม 

“ลองดูไหมว่าเอาไปใช้ได้จริงหรือไม่” 

หางตาที่กำลังจ้องมองฮอนตวัดขึ้นอย่างมีเสน่ห์ ริมฝีปากของฮอนเผยอขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณรอสิ่งที่กำลังจะตามมา รยูฮาที่โอบแก้มของเค้าไว้ ค่อยขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ อย่างช้าๆ จนเกือบจะสัมผัสโดน... 

“โอ๊ย!” 

นางหยิกแก้มทั้งสองข้างของเขาแล้วดึงออก 

“ทรงเป็นคนที่เปิดเผยมากเพคะ ทรงคาดหวังอะไรหรือเพคะ พระพักตร์ถึงได้แดงเช่นนั้น” 

เสน่ห์ที่เย้ายวนฮอนเมื่อครู่หายไปจากใบหน้าของรยูฮาราวกับโกหก โดนเข้าแล้วสิ เขาโมโหและรู้สึกไม่เป็นธรรมกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนตัวสั่น คงจะโดนนางแหย่จริงๆ กล้าดีอย่างไรถึงได้มาล้อเล่นกับองค์รัชทายาท ใครกันจะไปคาดคิด 

“อย่ามาพูดหยาบคายกับพระสวามีนะ!” 

“ทรงตรัสราวกับพระชายาเหมือนเพื่อนเล่นก่อนนี่เพคะ” 

“แล้วกล้าดีอย่างไรถึงมาเรียกชื่อขององค์รัชทายาทตามอำเภอใจ!” 

“ฝ่าบาทก็ทรงบังอาจเรียกชื่อของพระชายาเพคะ” 

“ทำไมถึงเอามือมาแตะต้องตัวขององค์รัชทายาท” 

“ก็ตัวของพระชายาอยู่ตรงนี้นี่เพคะ” 

ไม่ยอมลดราวาศอกเลย ฮอนรู้สึกได้ถึงท้ายทอยที่แข็งขึ้น ทว่าหากถูกต้อนอยู่แบบนี้ ยอมไม่ได้ อย่างน้อยๆ ต้องทำให้รยูฮาตกตะลึงบ้างแม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี 

“รยูฮา” 

ไม่คิดล่ะสิว่าจะทำจริงๆ รอยยิ้มอย่างพึงพอใจปรากฏขึ้นที่เรียวปากคมชัดดั่งภาพวาด ในตอนที่ฮอนเรียกชื่อของหญิงสาวพลางเลื่อนมือทั้งสองข้างขึ้นไปสัมผัสแก้มที่อยู่ตรงหน้าอย่างนุ่มนวลนั้นเอง 

“อือ ฮอน” 

พร้อมกับการตอบกลับอย่างไม่เคารพนั้น ริมฝีปากของรยูฮาที่ห่อเล็กน้อยก็ประกบเข้ากับริมฝีปากของฮอน ลิ้นที่แทรกผ่านช่องระหว่างฟันลุกล้ำเข้าไปในปาก 

“อุ๊บ” 

 ฮอนตกใจและคิดจะดันหญิงสาวออก ทว่ามือทั้งสองข้างถูกรยูฮาควบคุมไว้โดยกดลงบนเตียง นิ้วมือที่น่าสงสารกระดิกอย่างอ่อนแรงก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นกำแน่น 

รยูฮาจับมือเขาไว้อย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้เขาต่อต้าน แต่ในตอนนี้เขายอมอย่างสิ้นกำลัง กลิ่นหอมรัญจวน สัมผัสนั้น... 

ผู้หญิงคนนี้ทำไม... 

เป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดที่เคยเจอในชีวิตนี้ จูบของรยูฮานั้นนุ่มนวลแต่ก็รุนแรงราวกับจะกลืนกินวิญญาณของฮอน เข้ามากระหวัดเกี่ยวแต่เดี๋ยวก็ทำท่าว่าจะหนีไป รยูฮาเปลี่ยนจากการควบคุมฮอนเป็นกุมใบหน้าแล้วบังคับทิศทางไปตามที่ตนต้องการ ฮอนไม่สามารถขัดขืนนางได้เลย ไม่สิ ไม่อยากขัดขืนต่างหาก 

ริมฝีปากที่ขยับไปตามใจของรยูฮาและสัมผัสภายในนั้น ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจอ่อนระทวยราวกับตังเมที่อ่อนนุ่มในวันที่อากาศร้อน สำหรับฮอนที่ใช้ชีวิตในฐานะองค์รัชทายาท ในเวลาที่เข้าถึงอิสตรี ตนจะต้องเป็นผู้นำและควบคุมเสมอ เขาที่เป็นเช่นนั้นเมื่อได้มาเจอกับรสจูบใหม่และการกระตุ้นอารมณ์เช่นนี้ มีหรือจะไม่หลงเสน่ห์ 

“อ้า...” 

ลมหายใจร้อนถูกพ่นออก พร้อมกับที่ริมฝีปากของรยูฮาที่ถูกถอนออกไป หัวใจของฮอนที่เต้นถี่ค่อยคลายลง 

“จบแล้วหรือ” 

ทำต่ออีกหน่อยสิ ฮอนจ้องรยูฮาอย่างเว้าวอนด้วยแววตาเต็มไปด้วยความโหยหาที่ไม่สามารถบอกได้ 

สุนัข 

ภาพองค์รัชทายาทที่สะท้อนในดวงตาของรยูฮานั้นไม่ต่างอะไรกับสุนัขเลย สุนัขที่ถูกแย่งเนื้ออร่อยๆ จึงทำหูตั้ง หางกระดิก รู้สึกได้ถึงความร้อนจากผิวเนียนใสและดวงตาปรือ รูปงามจริงๆ รยูฮาพยายามสะกดกลั้นความต้องการลิ้มรสริมฝีปากฉ่ำนั้น พลางลูบแก้มของฮอนอย่างนุ่มนวล 

“อยากได้อีกหรือไม่” 

ฮอนพยักหน้าอย่างแข็งขัน แต่กลับได้รับคำตอบที่ดูเป็นทางการกลับมา 

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนเพคะ” 

“ทำไมเล่า เพิ่งทำไปนิดเดียวเอง” 

“พรุ่งนี้ต้องทรงตื่นแต่เช้าแล้วไปเข้าเฝ้าพระราชากับหม่อมฉันเพคะ เพราะฉะนั้นค่อยทำใหม่พรุ่งนี้นะเพคะ” 

ความสับสนเกิดขึ้นในจิตใจของฮอน หากทำตามที่รยูฮาสั่งก็เสียศักดิ์ศรี และยังรู้สึกเสียดายรสจูบแสนหวานที่ได้ลิ้มลองเมื่อครู่อีก ทำอย่างไรดี เมื่อครุ่นคิดเสร็จแล้ว จึงได้สติ เป็นถึงองค์รัชทายาท เป็นพระสวามี อยากทำอะไรก็ทำไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย 

ความคิดและการกระทำมาแทบจะพร้อมกัน ฮอนฉวยข้อมือบางของรยูฮามาอย่างรวดเร็วแล้วรั้งให้นอนลงไปบนเตียง ก่อนที่จะต้องขึ้นคร่อมร่างหญิงสาว และประกบริมฝีปากในท่านั้น 

“ทรงทำอะไรน่ะเพคะ” 

น้ำเสียงที่ไม่มีท่าทีตกตะลึงเลยแม้แต่น้อยถามขึ้นอย่างสงบนิ่ง ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ แววตาของฮอนสั่นไหว เขาจับข้อมือของรยูฮาแล้วให้นอนลงบนเตียง แต่ฝ่ายที่นอนอยู่กลับเป็นตนเอง 

“อ๊ะ นั่นมัน...อ๊าก!” 

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ถูกรยูฮากัดหู แต่ครั้งแรกนั้นเป็นเพียงแค่การเอาฟันมาขบเบาๆ ครั้งนี้นางกัดแรงจนหูแทบจะขาด 

“หม่อมฉันทูลว่าพรุ่งนี้ค่อยทำหลังเข้าเฝ้าเสร็จเพคะ คืนนี้พอแค่นี้ และเสด็จกลับไปบรรทมได้แล้วเพคะ” 

เอาชนะไม่ได้เลยไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือด้วยกำลัง คำตอบของฮอนถูกกำหนดไว้อยู่แล้ว เหลือแค่พูดออกไปเท่านั้น 

“เข้าใจแล้ว” 

สุนัขที่น่าสงสารกัดริมฝีปากแล้วตอบอย่างเชื่องๆ ขนตางอนยาวราวกับของสตรีหลุบลงอย่างหงอยๆ เชื่องอีกต่างหาก แต่แทนที่รยูฮาจะลูบหัวสุนัข นางยื่นปากเข้าไปใกล้หน้าผากที่ก้มลงเล็กน้อยแล้วแตะลงอย่างแผ่วเบา 

“ดีมากเพคะ ฝ่าบาท” 

หน้าผากหนึ่งครั้ง จุ๊บ จมูกหนึ่งครั้ง จุ๊บ เปลือกตาที่ปิดอยู่ข้างละที แก้มข้างละที และสุดท้ายที่ริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง 

หลังจากปิดท้ายด้วยการกระทำนั้นแล้ว รยูฮาก็ลงมาจากตัวของฮอนแล้วผละออกมานอนอย่างสบายใจ โดยทิ้งระยะห่างจากฮอนเล็กน้อย หญิงสาวหลับไปแล้ว ต่างจากฮอนที่ไม่สามารถสงบจิตใจที่กำลังร้อนรุ่มอยู่ภายใต้เสียงลมหายใจของหญิงสาวได้ เขาแอบมองด้านข้างหมอน เป็นช่วงที่แสงจันทร์สะท้อนสันจมูกโด่งพอดี ขยับลงมาเป็นริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อย จิตใจของฮอนที่เฝ้ามองดูใบหน้าของรยูฮาราวต้องมนตร์สั่นสะเทือนด้วยอยากแหกกฎ เลือดร้อนพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย 

“พระชายา” 

ฮอนเรียกรยูฮาด้วยเสียงที่เบาจนแทบจะไม่ได้ยิน ทว่าหญิงสาวไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย น่าจะหลับสนิทไปแล้ว ริมฝีปากที่พ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบาสะท้อนภาพใหญ่ขึ้นๆ ในนัยน์ตา ขืนเป็นแบบนี้ต้องไม่ดี ไม่ดี...ไม่ดีแน่ๆ ฮอนขยับตัวเข้าไปซุกรยูฮาอย่างช้าๆ ปลายลิ้นที่หิวกระหายเคลื่อนผ่านริมฝีปากที่สัมผัสกันอย่างแผ่วเบาคลอเคลียอยู่ที่ฟันขาวสะอาด “อืม...” 

ในตอนนั้น รยูฮาย่นหน้าผากเล็กน้อยก่อนจะพลิกตัว ทำให้ฮอนได้สติ ดวงตาของเขาเบิกโพลง นี่ข้าทำอะไรกับผู้หญิงที่กำลังหลับอยู่เนี่ย แต่แม้จะรู้สึกละอายแต่ก็ยังอยากทำอยู่ดี ต้องมีสัตว์ป่าอยู่ในร่างของของข้าแน่ๆ 

อาจจะเป็นเพราะแสงจันทร์ที่สุกสว่างเกินไป ใช่แล้วมันสว่างเกินไป ฮอนมองพระจันทร์เต็มดวงที่กำลังส่องสว่างอย่างหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะหันมามองคอยาวระหงแล้วเลื่อนต่ำลงมาที่ผิวเปลือยเปล่า เขายอมแพ้ให้กับความสเน่หา นิ้วมือของเขาแหวกเสื้อผ้าอย่างเนิบๆ แล้วล้วงเข้าไปด้านใน วินาทีที่สัมผัสได้ถึงเนื้อนวลนิ่มที่ปลายนิ้ว ภาพของจินซึงฮวีที่กำลังนอนคุดคู้อยู่บนเตียงเพียงลำพังก็ลอยขึ้นมา เขารีบดึงมือกลับออกมาราวกับโดนไฟร้อน ก่อนจะกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียง หัวใจที่กำลังเต้นโครมครามสั่นสะเทือนขึ้นมาถึงฝ่ามือที่วางทาบอยู่บนหน้าอก 

ความคิดเห็น