ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ชื่อตอน : ผู้มาใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 13:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้มาใหม่
แบบอักษร

 

 

Nannam part 

"เชิญครับ" 

หลังจากที่ฉันถูกพาตัวขึ้นรถมา ฉันทั้งขัดขืน โวยวายให้พวกเขาปล่อยฉัน แต่ก็อย่างที่เห็น ไม่เป็นผลอะไรสักอย่าง แถมพวกเขายังเงียบตลอดทางอีกด้วย ปล่อยให้ฉันพูดโวยวายอยู่คนเดียว ฉันยอมรับว่าเสียงตัวเองน่ารำคาญพอสมควร แต่ทำยังไงได้ล่ะ ฉันก็ไม่อยากถูกจับมาแบบนี้หรอก 

ชายคนนั้นบอกให้ฉันลงจากรถ แต่ฉันไม่ยอมจนชายอีกคนที่อยู่ข้างในผลักฉันออกมา หน้าแทบทิ่งพื้น ฉันหันไปทำหน้ามุ่ยใส่ แต่เดี๋ยวนะตรงหน้าฉันนี่เรียกว่าบ้านหรอ หลังใหญ่ขนาดนี้เรียก คฤหาสน์ ถึงจะถูกมากกว่า ฉันยืนอึ้งกับสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ 

"เชิญทางนี้ครับ" 

เสียงชายคนเมื่อกี้ดังขึ้นเรียกสติฉันกลับมา เขาพาฉันเดินอ้อมมาอีกทางเหมือนจะเป็นสวนหลังบ้าน แต่ก็มาโผล่ที่บ้านเล็กหลังหนึ่ง ความจริงมันก็ไม่เล็กหรอกนะ ก็ใหญ่พอสมควรเหมือนกันแต่ก็เล็กกว่าคฤหาสน์ที่ฉันเห็นเมื่อกี้มาก เขาพาฉันเข้าไปในบ้านหลังนั้น สักพักก็มีผู้หญิงดูมีอายุกับสาวใช้อีกหนึ่งคนเดินออกมาต้อนรับ 

"เชิญค่ะ นายหญิง" 

หญิงคนดังกล่าวบอกฉันแล้วเดินนำเข้าไปภายในบ้าน แต่เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่านายหญิงงั้นหรอ เข้าใจผิดแล้วฉันไม่ใช่สักหน่อย 

"เอ่อ" ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไง เลยหันไปถามชายที่พาฉันเข้ามา 

"ฝากดูแลเธออย่างดีด้วย คุณชายต้องการพบเธอพรุ่งนี้" เขาบอกหญิงสองคนที่กำลังเตรียมของอยู่ จากนั้นเขาก็เดินออกไป 

คุณชาย? ใช่คนที่สั่งให้จับตัวฉันมาไหมนะ ดูแลอย่างดีหมายความว่ายังไงคงไม่ได้จะเอาฉันไปเชือดแยกชิ้นส่วนหรอกใช่ไหม 

"เชิญทางนี้ค่ะ" ฉันหลุดจากภวังเพราะเสียงสาวใช้หนึ่งในนั้นเรียกให้ฉันเดินตามเธอไป ฉันเดินตามมาก็ถึงกับตะลึงห้องน้ำในบ้านหลังนี้ คือมีสปา มีครบแทบทุกอย่างเหมือนกับว่ามาที่ร้านเอง 

" เดี๋ยวนายหญิงไปเปลี่ยนชุดแล้วมานอนบนเตียงนี้นะคะ" เธอบอกฉันแล้วเดินไปช่วยหญิงมีอายุคนนั้นเตรียมของต่อ 

"ค่ะ " นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน สถานะการณ์แบบนี้ฉันได้แต่เออออตามน้ำไป แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็เป็นไปตามขั้นตอนของหญิงมีอายุที่ได้จดเตรียมไว้ เธอจับฉันอาบน้ำ ขัดผิว สปาผิว ทำสารพัด จนฉันรู้สึกว่าตัวเองแทบจะมีแสงออร่าพุ่งออกมาจากตัวได้แล้ว 

" เชิญนายหญิงพักผ่อนตามสบายนะคะ" หญิงมีอายุคนนั้นบอกฉัน เธอดูเป็นคนเนี้ยบแต่ในเวลาเดียวกันก็ดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก 

"เดี๋ยวค่ะ" ฉันเรียกเธอไว้ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องนอน 

"คือว่า ฉันขอถามอะไรสักหน่อยได้ไหมคะ"  

"นายหญิงมีอะไรหรอคะ?"  

"คือ ฉันอยากรู้ว่า คุณชายที่พูดถึงกันนี่คือใครหรอคะ"  

" คุณชายก็คือคุณชายค่ะ" หะ? นี่เธอไม่ได้ประชดฉันใช่รึป่าว 

" เอ่อ แล้วที่นี่คือที่ไหนหรอคะ?"  

"บ้านค่ะ" เอ่อ เหมือนฉันจะไม่ได้อะไรจากการถามเธอเลยสักอย่าง 

"แล้วคุณชื่ออะไรหรอคะ หนูจะได้เรียกถูก" ฉันยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับเธอ 

" ดิฉันชื่อนวลค่ะ หรือจะเรียกว่าแม่นวลก็ได้ค่ะ" 

"งั้นหนูขอเรียกว่า แม่นวล นะคะ คือจริงๆแล้วไม่ต้องพูดเพราะกับหนูขนาดนั้นหรอกค่ะ หนู่ชื่อน่านน้ำนะคะ หรือจะเรียกหนูว่าน้ำก็ได้ค่ะ เรียกนายหญิงฟังแล้วมันแปลกๆน่ะค่ะ "  

" จะดีหรอคะ แต่คุณชายเขาจะว่านวลเอาได้นะคะ" แม่นวลทำสีหน้าลำบากใจ 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่นวล อยู่กับหนูทำตัวสบายๆได้ค่ะ" 

ฉันจับมือแม่นวลขึ้นมา ความรู้สึกอบอุ่นที่ฉันสัมผัสได้ากหญิงที่อยู่ตรงหน้าทำให้ฉันเชื่อใจเธอได้ 

" งั้นก็ได้ค่ะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ คุณน้ำต้องการอะไรเพิ่มเติมเรียกนวลได้นะคะ"  

" ค่ะ ขอบคุณนะคะแม่นวล"  

แม่นวลยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยนแล้วออกจากห้องไป 

ว่าแต่ทำยังไงฉันถึงจะออกไปจากที่นี่ได้นะ ในหัวตอนนี้มีแต่เรื่องพ่อกับพี่ชาย ฉันเป็นห่วงพวกเขามากๆ จะหนีก็ยังไม่รู้ทาง ขืนออกไปตอนนี้โดนจับได้แน่ๆถึงแม้มันจะมืดแล้ว แต่เพราะที่นี่การรักษาความปลอยภัยคงสูงมาก เห็นได้จากการ์ดที่ยืนคุมประตูทางเข้ายันหน้าบ้านที่ฉันอยู่นี่ด้วย คงต้องทำตัวให้ชินกับที่นี่ก่อนเเล้วค่อยหาทางหนีสินะ 

เช้าวันต่อมา...  

ฉันในชุดเดรสสีขาวลายดอกกุหลาบที่แม่นวลเตรียมมาให้ ถูกพาตัวมาที่ห้องรับแขกภายในบ้านหลังใหญ่ ฉันนั่งรอในนี้มาสองชั่วโมงแล้วก็ไม่มีใครมา อีกทั้งยังไม่มีอะไรให้ทำสักอย่าง โทรศัพท์ก็ไม่มีจะโทรหาพ่อหรือพี่ก็ไม่ได้ จริงสิในบ้านนี้ต้องมีโทรศัพท์สิ ฉันเริ่มเดินสำรวจภายในบ้านไปเรื่อยๆ สายตาก็สอดส่องหาโทรศัพท์ไปด้วย 

นั่นไง ในที่สุดก็เจอเป้าหมายที่ฉันตามหา ฉันรีบเดินเข้าไปหมายจะกดโทรหาพ่อหรือพี่ดิน 

หมับ!  

"อะ!" 

"ทำอะไร?"  

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้จับโทรศัพท์ขึ้นโทรออก ก็มีมือปริศนามาหยุดไว้ซะก่อน 

"นะ นาย!" นะ นี่มันไอ้บ้าที่ทำให้ฉันถูกจับได้นี่ 

"อ้าว เธอนี่เอง มาทำอะไรในบ้านคนอื่นหรอคนสวยJ" ใบหน้าหล่อยื่นเข้ามาใกล้ฉันอย่างมีเลศนัย 

"ปล่อยนะ" ฉันสะบัดมืออกจากเขา นี่เขายังกล้าพูดมาได้ เพราะใครล่ะที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่ตรงนี้ คิดแล้วก็แค้นไม่หาย 

"ถามก็ตอบสิ" ไอ้บ้านี่มันโฉยโอกาสเอื้อมมือมาจับที่เอวฉันแล้วดึงเข้าไปใกล้เขา 

"ฉันบอกให้ปล่อย! ฟ้าหลัว" มือบางยันหน้าอกคนตรงหน้าไว้ ฉันจ้องตาเขาเขม่ง ที่จำชื่อเขาได้เพราะลูกน้องพูดชื่อเขาเมื่อตอนนั้นไงล่ะ นั่นทำให้ฉันจำชื่อเขาได้ขึ้นใจเลย แต่เขากลับทำหน้ากวนประสาทใส่ฉันแทน!  

"โอ๊ะโอ จำชื่อฉันได้ด้วยเเฮะ" เขายืนหน้าเข้ามาใกล้ซอกคอฉันแล้วสูดดมกลิ่นจากเส้นผมเสียงดัง 

" หอมจังJ" 

"อะ ไอ้โรคจิต" ฉันพยายามผลักเขาออกแต่เขาเเรงเยอะเป็นบ้า 

"อยากได้โรคจิตคนนี้เป็นผัวไหมล่ะครับ?"  

"ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะเรียกให้คนช่วย! "  

" หึ ทำสิ ถ้าคิดว่าจะมีคนกล้าเข้ามาห้าม" เขายิ้มเจ้าเล่ห์แถมยังกอดฉันให้เเน่นกว่าเดิมอีก 

"ของที่มีเจ้าของแล้วมึงไม่ควรยุ่งนะ ฟ้าหลัว" 

!!!!!!  

เสียงผู้มาใหม่ดังแทรกขึ้น เขากำลังเดินลงมาจากบรรได ทำให้ฉันกับฟ้าหลัวหันไปมองต้นเสียง สุดท้ายฟ้าหลัวก็ผละฉันออกใหภ้เป็นอิสระ 

" ไหนล่ะเจ้าของ ไม่เห็นจะมีสักคน" ฟ้าหลัวยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วมองชายอีกคนอย่างกวนๆ 

"มึงอยากหน้าบ้าน? " เขาเลิกคิ้วถาม 

" ก็ไม่ได้กลัว คอนโดก็มี"  

"หึ! รู้ว่ากูยึดได้? "  

"ชิ! อย่าปล่อยให้ของหลุดมือนะมึง ไม่งั้นกูเสียบต่อแน่" เขาพูดจบก็เดินหัวเสียออกจากบ้านไปทันที 

เอ่อแล้วฉันล่ะ ฉันควรจะไปจากตรงนี้ไหม ไม่ควรยืนนิ่งๆอยู่อย่างนี้ใช่ไหม ใช่! ฉันควรไป เมื่อให้ตอบกับตัวเองได้ ฉันตัดสินใจเดินกลับไปยังห้องรับแขก 

" มาไม่ทันไรก็ร่านแล้ว? " 

ฉันหยุดเดินแล้วหันไปมองหน้าเขาด้วยความสงสัย เดี๋ยวนะ! นี่เขาด่าฉันว่าร่านเลยหรอ คือเราพึ่งเจอกันครั้งแรกไหม 

"ก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ" ฉันพูดประชดเขาออกไปแล้วยิ้มเย้ยหยันให้เขาก่อนจะหันหลังกลับไป 

หมับ!  

"หึ กวดประสาท?" เขายกยิ้มมุมปากนิดหน่อยแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นมาทันที 

"นี่คุณปล่อยนะ ฉันเจ็บ!" ฉันพยายาแกะเเขนออกจากมือคีมเหล็กของเขาออก นี่เขากินควายมารึไงแรงเยอะชะมัด แล้วแขนฉันจะหักไหมเนี่ย 

"อยากเจ็บกว่านี้ไหม?"  

"อะ อะไร นี่จะพาฉันไปไหน? " ฉันยื้อแรงไว้สุดชีวิต แต่เขาทั้งกระชาก ลากฉันขึ้นบรรไดไปอย่างไม่ออมแรงจนร้าวแขนไปหมดแล้ว ฮืออออ นี่ฉันหนีโรคจิตมาเจอโรคจิตกว่าหรอเนี่ย 

"แม่นวล! แม่นวลคะ ช่วยน้ำด้วย! " สายตาฉันกวาดไปเห็นแม่นวลพอดี แต่แม่นวลกลับเบือนหน้าหนีฉันเพราะเผลอไปสบตาเขา แม่นวลทำหน้ารู้สึกผิดที่ช่วยอะไรฉันไม่ได้ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น  

เขาลากฉันมาข้างบนได้สำเร็จ ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันทำไมทุกคนถึงได้ดูเกรงกลัวเขานักล่ะ หรือว่าจะเป็นคุณชายที่แม่นวลพูดถึงงั้นหรอ 

ตุบ!  

" อ๊ะ! ปล่อยฉันไปเถอะนะ " 

เขาพาฉันเข้ามาในห้องห้องหนึ่ง แล้วเหวี่ยงฉันลงเตียงขนาดคิงไซต์อย่างแรง ถึงแม้ว่าเตียงจะนุ่มแค่ไหนแต่ถ้าโดนเหวี่ยงด้วยเเรงขนาดนี้ก็จุกเหมือนกันนะ 

"ชอบแบบซาดิสก์?"  

 

........................................................  

เอาแล้วคุณชาย ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ 

สนุกไหมเอ่ย คอมเม้นบอกกันได้น้าาา ครบ10เม้นแล้วต่อเลยเน้อ 

ติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว