คำแนะนำ

เปิดเพลงประกอบการอ่าน

น้ำตาจิไหล

ทั้ง3คนยังมีชีวิต

และเหมือนวันนี้ฝนจะตกเพราะ เสี่ยวเฟิร์นทักมา

แล้วเกรชเป็นยังไงบ้าง

กูไม่ได้ตั้งใจ

แล้วเสี่ยวหลินเป็นยังไงบ้าง

เอ่อ~คือเก๊า

กูดีใจ..ฮิฮิ...เรื่องมึงกับเสี่ยวหลิน

กูคิดถึงเกรช

เฮ้อ~

เรื่องมันเศร้า...รักเขาข้างเดียว

เฮ้อ

คนเราก็มีอตีดกันทั้งนั้นไม่ว่าจะน่าประทับใจหรือไม่ก็ตาม

//กรีดเลือด

//กรีดเลือด

ฮ่าๆๆ

ดื่มเลือดร่วมสาบาน

//ดื่มเลือด

//ดื่มเลือด

สำนักเส้าหลินแห่งนี้จะยืนยาว เหมือนคำสาบานของพวกเรา ทั้ง3คน

พอลูกเราโตขึ้นข้าก็อยากให้ลูกของพวกเรารักกันเหมือนพวกเรา

ฮึกๆ~ฮึกๆ

//รับผ้าเช็ดหน้า

ฉันขอโทษ

ฉันไม่ได้เป็นของคุณคนเดียวฉันเป็นของเค้าด้วย...คืนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจ

ฉันรักคุณ~ฮึกๆ...ฮึกๆ

//ซบอกพ่อเสี่ยวเฟิร์น

หยุดเดี่ยวนี้นะเอ็งคิดจะเป็นชู้ กับเมียข้ารึ

อย่าห้ามข้า...ข้าจะฆ่ามันเดี่ยวนี้

//ดึงแขนแม่ของเกรชออกมา

//แทงทะลุหัวใจพ่อของเสี่ยวเฟิร์น

ท่านพ่อ~ฮึกๆๆๆ~

//ดาบหล่น

//ดึงแขนแม่ของเกรชออกมา เดินหนี

ท่านพ่อจะไปไหน

ท่านพ่อ~ฮึกๆ~

เกรชต้องไปแล้ว

พ่อของเกรชผิดคำสาบานต่อพ่อของเจตและพ่อของเสี้ยวเฟิร์น

ถ้าเสี่ยวเฟิร์นกลับมาเสี่ยวเฟิร์นคงไม่ให้อภัยพ่อเกรชแน่ๆและเกรชก็ไม่กล้าสู้หน้าเสี่ยวเฟิร์น

แต่นั่นคือพ่อของเกรช

ฟังนะเจตเรื่องของเราคืนนั้นมันเป็นอารมณ์ชั่ววูบฉันแค่เหงา

เกรชไม่ได้รักเจตเกรชรักเสี่ยวเฟิร์น

ต่อให้เจตสรรหาคำต่างๆนาๆมาพูดมันก็ไม่มีประโยชน์

เกรชต้องไปแล้วเกรชมาลาเจต

ฮึกๆ~ฮึกๆ~

อย่าร้องไห้เลยนะจ๊ะให้ฉันร้องไห้คนเดียวก็พอ

ไม่ออมมือแน่นอน

ลุย

ทั้ง3คนประชันเพลงดาบเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแบ่งกันรับแบ่งกันสู้จนร่างกายของทั้ง3คนอ่อนแรงสุดท้ายเสี่ยวเฟิร์นจึงใช้ท่าไม้ตายของตัวเองทำให้หวังฝางกับหลิวหยางต้องยอมจำนน

พี่ก็เหมือนกัน

ฉันไม่ออมมือให้เธอแน่

อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้คนอย่างเธอ

เข้ามาเลย

ฝีมือร้ายกาจขึ้นเยอะนะ

ฉันไม่ยอมแพ้คนอย่างเธอง่ายๆหรอก

ตั้งรับให้ดีแล้วกัน

ฉันไม่แพ้เธอหรอก

เสี่ยวเฟิร์นฝึกซ้อมให้ฉันทุกวันเค้าอยู่กับฉันมากกว่าเธอด้วยซ้ำ

คำก็เสี่ยวเฟิร์น2คำก็เสี่ยวเฟิร์น

ฉันก็ช่วยเธอไม่ได้เพราะเค้าอยู่กับฉัน

หงุดหงิดเป็นบ้าเลย

เธอคิดว่าฉันจะฆ่าหลี่จิ้งจริงๆหรอ

ฉันไม่ได้ตั้งใจก็ฉัน....

โอ้ย...เสี่ยวเฟิร์นพาฉันไปห้องพยาบาลที

เลือดฉันจะไหลหมดตัวอยู่แล้ว

ไม่ต้องคิดมากนะมันเป็นอุบัติเหตุ

เพราะฉันไม่ดีเองที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

เลยเกิดเหตุการณ์แบบนี้

เดี่ยวพวกเราจะไปส่งพี่ที่ห้องนะ

อือ

ถ้าฉันถูกเสี่ยวหลินฆ่าจริงๆฉันจะทำยังไง

ฉันกลัวไปหมดแล้ว

เสี่ยวเฟิร์นเธออย่าทิ้งชั้นไปนะเดี่ยวยัยเสี่ยวหลินมาฆ่าฉันอีก

ใช่ๆทั้ง2คนคงสนิทกันมากสินะคะ

เสี่ยวเฟิร์นต้องโกรธฉันมากแน่ๆเลย

ที่ฉันทำหลี่จิ้งบาดเจ็บ

เพราะฉันไม่ดีเอง...ที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้

เฮ้อ...หึงก็บอกหึง

ฉันไม่ดีเอง...ก็หึงไปแล้วจะให้ทำไง

ไม่รู้อะไรสะบ้างเลย...

ฉันรู้สึกผิดกับหลี่จิ้งจริงๆฉันอยากไปขอโทษหลี่จิ้ง

พวกเธอพาฉันไปหาหลี่จิ้งหน่อยนะ

ปะ

อือ

เธออย่าทิ้งฉันไปไหนนะ

ฉันกลัว

เธอต้องอยู่กับฉันจนกว่าฉันจะหายกลัวนะ

กอดชั้นหน่อยได้มั๊ยฉันกลัว

เสี่ยวเฟิร์น~

ยัยเสี่ยวหลินจะมาฆ่าฉันอีกแล้ว

ฉันกลัวจัง

ไม่ฉันไม่ขอโทษ

แล้วเสี่ยวหลินก็วิ่งกับห้องด้วยอาการหึงหวงสุดๆพร้อมกับน้ำตาไหลนองเต็มหน้า

เสี่ยวเฟิร์นรีบวิ่งตามเสี่ยวหลินไปโดยลืมตัวว่ากำลังกอดหลี่จิ้งอยู่

พี่หลี่จิ้งเป็นยังไงบ้าง

พี่ไม่เป็นอะไรมากแล้ว

เสี่ยวเฟิร์นไม่น่ารีบไปเลย

เพราะยับเสี่ยวหลินคนเดี่ยว

เฮ้อพี่เรา

ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกหยะ

สมกับเป็นพี่เราจริงๆเล้ย

ไม่มีเสียงตอบรับจากเสี่ยวหลินมีแต่ความเงียบและความกดดันเสี่ยวเฟิร์นจึงเดินออกไปนอกระเบียงเพื่อยืนจิบน้ำชา

เสี่ยวเฟิร์นยืนจิบน้ำชาเป็นเวลานานเริ่มทนไม่ไหวจึงเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วตรงไปกระชากแขนเสี่ยวหลินขึ้นมา

เสี่ยวหลินทำหน้าเข้มใส่เสี่ยวเฟิร์นจนเสี่ยวเฟิร์นเริ่มถอยห่างออกไปจนหลังชนกำแพงห้อง เสี่ยวหลินจ้องหน้าเสี่ยวเฟิร์นแบบไม่กระพริบตา

เสี่ยวเฟิร์น~

เป็นของฉันได้มั๊ย

ร่างของทั้งคู่อยู่บนเตียงเสี่ยวหลินโอบกอดร่างของเสี่ยวเฟิร์นเอาไว้โดยที่หน้าของเสี่ยวเฟิร์นอยู่บนอกของเสี่ยวหลิน

เสี่ยวหลินลืมตาขึ้น

เสี่ยวเฟิร์นๆเช้าแล้วนะ

อีกนิดเดียวนะ

บว้าาา

อือ

รู้แล้ว