email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่1 เจ้าหนี้มาทวง

ชื่อตอน : ตอนที่1 เจ้าหนี้มาทวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2562 12:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 เจ้าหนี้มาทวง
แบบอักษร

 

แสงแดดยามเช้าส่องประกายผ้าม่านเข้ามาในห้องที่มีขนาดเล็กและโล่งไปด้วยของใช้ต่างๆ ในห้องนอนมีแค่ที่นอนขนาดเล็ก และตู้ที่เก็บเสื้อผ้าขนาดกลาง แดดส่องเข้าม่านตาร่างบาง เปลือกตาหนักอึ้งกระพริบตาถี่ๆ ช่วงนี้เขาไม่ได้พักผ่อนเลย เพราะทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะหาเงินมาใช้หนี้ให้พวกมาเฟียจอมโหด ร่างบางยังไม่ได้หายใจหายคอเลย วันนี้ก็จะกลับมาทวงอีกแล้ว ร่างบางไม่อยากเชื่อเลยว่าพ่อกับแม่จะทิ้งเขาได้ลงคอแถมไม่พอยังทิ้งหนี้ก้อนโตให้เขากับยายรับผิดชอบอีก เฮ้ออ อะไรจะซวยขนาดนี้วะเนี่ย 

 

"กัสเอ้ย!.. ลงมากินข้าวได้แล้วลูก" 

 

เสียงยายเขาเรียกเพื่อที่จะให้หลานชายลงมารับประทานอาหารเช้า เมื่อออกัสได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองนาฬิกาอยู่บนหัวเตียง

 

"แย่แล้วสายขนาดนี้เลยหรอเนี่ย" พูดกับตัวเองเสร็จก็หันไปตอบยายอย่างรวดเร็ว

 

"ครับบบบ แม่" ออกัสชอบเรียกยายของเขาว่าแม่ เพราะเขารู้สึกว่ายังเหลือแม่อีกคนสำหรับเขา

 

ออกัสลุกจากที่นอนแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวที่ตู้เสื้อผ้าเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สะอาด ผ่านไปสักพักร่างบางจึงออกมาด้วยผ้าขนหนูพันรอบเอวเล็กบางแล้วเดินมาใส่เสื้อผ้าเพื่อที่จะลงไปทานอาหารเช้า 

 

"อ้าววว.. อาบน้ำแล้วหรอ นึกว่าจะมากินข้าวก่อน" 

 

เสียงคุณยายพูดขึ้นเมื่อเห็นหลายชาย

 

"ครับ ผมกลัวแม่เหม็น ฮ่าาๆๆ" 

 

ร่างบางพูดติดตลก ไม่อยากจะทำให้คุณยายเครียดเพราะการที่เขาเล่นให้คนข้างหน้ายิ้มออกมาได้ มันทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตก็ยังมีความหมาย

 

"เหม็นก็รักอยู่ดีนั่นแหละ" คุณยายพูดออกมายิ้มๆ 

 

"ผมก็รักแม่เหมือนกันครับ รักมากๆๆๆเลย" 

 

ร่างบางพูดเสร็จก็เดินอ้อมมาอีกฝั่งที่คุณยายอยู่แล้วสวมกอดคนแก่อย่างรักใคร่ 

 

"ปากหวานจริงๆ มาๆกินข้าวกันได้แล้ว อาหารเย็นหมดแล้วมั้ง" 

 

คุณยายพูดเสร็จทั้งสองก็นั่งลงทานอาหารเช้าอย่างอร่อย 

 

"เอ่อ.. กัสลูก วันนี้ไม่ได้ไปทำงานไม่ต้องออกจากห้องอีกนะ พวกเจ้าหนี้มันมาทวงน่ะ" 

 

"อีกแล้วนะ ผมไม่อยากอยู่ห้องอ่ะ อีกอย่างผมก็มีเงินเก็บถึงใช้หนี้ไม่หมด แต่ก็ผ่อนไปก่อนได้ ให้ผมไปคุยกับพวกมันนะแม่" 

 

ออกัสพูดขึ้นเมื่อได้ยินคุณยายไม่ให้ตัวเองไปเจอพวกมาเฟียจอมโหด เขาไม่เคยเจอเลยได้ยินแต่เสียง พวกมันมาทีไรก็เอะอะโวยวายข้าวของแตกกระจายหมด เขาขี้เกียจจะอดทนแล้วนะ ครั้งนี้แหละ ร่างบางต้องไปพูดให้รู้เรื่อง

 

"แม่ว่า.. อย่าดีกว่ากัส มันอันตรายเกินไป"

 

"แต่ผมเป็นผู้ชาย! จะทิ้งแม่ที่เป็นผู้หญิงได้ยังไงครับ อีกอย่างแม่ก็แก่แล้วด้วย ไม่อยากให้ลำบากเลย"  

 

ออกัสพูดสวนขึ้นมาทันที คราวนี้เขาไม่ทิ้งคุณยายให้อยู่กับพวกมาเฟียคนเดียวแน่ ถ้ามีเขาอยู่มันอาจจะไม่กล้าทำอะไรอีกฝ่ายก็ได้

 

"เฮ้ออ เอาเถอะกินข้าวกันต่อ อาหารไม่อร่อยหมดแล้ว" 

 

"อื้ออ.. ครับ" 

 

แล้วทั้งสองก็ทานข้าวไปตลอดจนไม่มีใครเอ่ยปากขึ้นมาอีก

 

 

 

พอออกัสรับประทานอาหารเช้าเสร็จก็บอกให้คุณยายไปพักผ่อนแล้วตัวเองก็เก็บกวาดโต๊ะล้างจานทำความสะอาดให้เรียบร้อยแล้วขึ้นห้องนอน ร่างบางเดินมานั่งที่โต๊ะเล็กข้างเตียงหยิบหนังสือเรียนมาเปิดอ่าน ที่จริงเขาไม่ได้เรียนมาหลายปีแล้ว พอจบมอสามเขาก็ออกจากโรงเรียนเพราะไม่มีเงินเรียนต่อ แถมติดหนี้อีก เขาเลยออกมาทำงานเพื่อที่จะผ่อนผันหนี้ได้ในแต่ละวัน ร่างบางเปิดหนังสือเรียนเก่าๆที่ได้มาจากเพื่อนข้างบ้าน ในเวลาว่างเขาชอบอ่านหนังสือเป็นชีวิตจิตใจ ทำให้ได้ความรู้มากมายและยังสอนคนให้รู้คุณค่าของหนังสืออีกด้วย การไม่มีเงินเรียนมันลำบากจริงๆ ตอนที่เขาเรียนมันมีความสุขมากเวลาเจออาจารย์แต่ละคนที่เข้ามาสอน และเจอเพื่อนร่วมห้องที่สนุกสนานเพลิดเพลินไปกับการละเล่นต่างๆ พอร่างบางนึกย้อนดูก็ยิ้มออกมาน้อยๆ เขาอ่านหนังสือไปได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายด้านล่างเสียงดัง 

 

"ขะ.. ขอร้องเถอะจ้ะ อย่าทำลายข้าวของเลย เดี๋ยวฉันจะไปเอาเงินมาให้เดี๋ยวนี้เลยจ้ะ" 

 

ออกัสได้ยินเสียงยายตัวเองก็รีบปิดหนังสือแล้วรีบวิ่งลงมาด้านล่างทันที พอมาถึงก็เห็นพวกผู้ชายชุดดำตัวใหญ่2คนกำลังข่มขู่ยยายของเขา และอีก2คนยืนเฝ้าอยู่หน้าบ้าน ร่างบางไม่รีรอรีบถลาไปกอดยายตัวเองก่อนที่ชายชุดดำจะทำร้าย 

 

"นี่พวกนาย!! ค่อยๆคุยกันไม่ได้หรือไง! ทำร้ายคนแก่มันบาปนะรู้มั้ย "

 

"บาปงั้นหรอ? พวกฉันไม่สน! รีบๆเอาเงินมา! ไม่อย่างนั้นก็เตรียมเจ็บตัวได้เลย" 

 

ออกัสได้ยินก็ลุกขึ้นแล้วเผชิญหน้ากับพวกผู้ชายชุดดำตัวโต

 

"เท่าไหร่! " 

 

"หนึ่งแสน! " 

 

อออกัสได้ยินก็หยุดนิ่งสักพักแล้วหันไปหายายตัวเอง ก็เห็นนั่งร้องไห้อย่างน่าสงสาร แล้วรีบไปพูดกับพวกคนชุดดำ

 

"ทำไมมันเยอะจัง พวกฉันก็จ่ายทุกอาทิตย์ไปแล้วนี่ "

 

"จ่ายอะไรล่ะ พวกฉันยังไม่เก็บจากพวกแกมาหลายอาทิตย์แล้ว "

 

ออกัสตาโตเท่าไข่ห่าน นี่ก็แสดงว่ายายของเขาหลอกเขามาตลอดเลยงั้นหรอ ถ้าเขารู้แบบนี้ ทุกอาทิตย์ที่พวกนี้มาทวงเขาน่าจะลงมาดูด้วย มันไม่เยอะกว่านี้แน่! 

 

"พวกฉันมีไม่ถึงครึ่งแสนหรอก" 

 

"ก็กะไว้แล้วล่ะ แต่วันนี้ต้องเอาให้ได้! นายน้อยสั่งมา! "

 

"แต่พวกฉันไม่มีนี่! จะเอาอะไรอีก! "

 

"ก็เอาตัวพวกแกไปให้นายน้อยดูหน้าสักหน่อย ว่าลูกหนี้ที่ติดมานานทำไมยังไม่มีจ่ายสักที "

 

หนึ่งคนในชุดดำพูดจบก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้อีกคน แล้วคนนั้นก็เดินมายกตัวยายของเขาขึ้น ร่างบางเห็นอย่างนั้นจึงรีบพูดขึ้น

 

"ดะ.. เดี๋ยว! เอาตัวฉันไปแทน ไม่ต้องเอาแม่ฉันไป" 

 

"ต่อรองได้หรอ?" 

 

"พวกนายลองคิดให้ดี ถ้าเอาแม่ฉันไปไม่มีประโยชน์อะไรมีแต่จะตาย แต่ถ้าเอาตัวฉันไปแทนฉันยังใช้งานให้เจ้านายพวกแกได้อยู่นะ!" 

 

พอพวกผู้ชายชุดดำคิดตามก็พยักหน้าเบาๆให้อีกคนไปจับตัวออกัสแทน 

 

"ห้ามเล่นตุกติกล่ะ! "

 

พูดจบก็นำตัวร่างบางไปขึ้นรถทันที แล้วดิ่งรถออกไปยังถนนกว้าง 

 

"ออกัสลูกก.. ฮืออ แม่ขอโทษนะ แม่ขอโทษ.." 

 

หญิงชราบ่นพึมพำร้องไห้กับตัวเองอย่างขาดใจ เขาไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้.. 

 

 

ทางด้านคฤหาสน์ตระกูลหั่น ฝั่งห้องทำงานมีชายชุดดำตัวโตยืนเฝ้าหน้าห้อง2คนในห้องมีผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาลูกครึ่งไทย-ฮ่องกงที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดได้สักพักตอนที่เปิดอ่านประวัติแฟ้มลูกหนี้ที่ให้ลูกน้องไปทวง 

 

ก๊อกก๊อกๆๆ.. 

 

​​​​​​เสียงเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา คนที่นั่งหลังโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องคนที่เข้ามารายงาน 

 

"ได้ตัวหลานชายมาแล้วครับ​​​​​​"

 

คนฟังได้ยินดังนั้นมุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตก็จะไม่เห็น 

 

"นำตัวเข้ามา! ​​​​​​"

 

เสียงทรงอำนาจแผ่กระจายไปทั่วห้อง จนคนที่ได้ยินอยู่แถวนั้นขนลุกซู่ขึ้นมา

 

"ครับ! ​​​​​​"

 

หยินหยางลูกน้องมือขวาพูดจบก็โค้งหัวให้เจ้านายแล้วออกไปด้านนอก เพื่อที่จะนำตัวลูกหนี้เข้ามาให้ผู้เป็นนาย 

 

 "เอาตัวมันเข้าไป!" 

 

ชายชุดดำตัวโตจึงนำตัวออกัสเข้าไป​​​​​​ข้างในให้เจ้านายได้เห็นหน้าคร่าตา

 

ร่างบางโดนกระชากลากถูเข้ามาด้านในห้องแล้วจึงก้มหน้าลงต่ำไม่กล้ามองหน้าเจ้าหนี้ขาโหด เผื่อเกิดยิงเขาขึ้นมาจะทำไง ตายเพราะไปจ้องหน้ามันไม่คุ้มนะเว้ย 

 

หยางลั่วเฟิงเห็นคนตัวเล็กก้มหน้าจึงส่งสัญญาณให้ลูกน้องออกจากห้องไปให้หมดแล้วเดินมาด้านหน้าของคนร่างบาง เขายกมือเชยคางคนตัวเล็กขึ้นช้าๆเพื่อที่จะมองหน้าชัดๆ ร่างบางสั่นสะท้านในหัวคิดแต่เรื่องหาทางหนี พอหยางลั่วเฟิงเห็นหน้าอีกฝ่ายก็พิจารณาแล้วจ้องมองลึกไปในดวงตากลมโต ในหัวของเขาคิดว่าอีกฝ่ายหน้าตาจิ้มลิ้ม น่ารักน่าเอ็นดู น่าทะนุถนอมไปซะทุกอย่างเลย ผิวขาวใสไร้ที่ติ ริมฝีปากอิ่ม รูปร่างบางไม่ถึงกับผอม พอร่างบางโดนอีกฝ่ายจ้องมองนานๆก็เกร็งขึ้นมาแล้วหลบสายตาทันที จะไม่ให้เขาหลบได้ยังไง เขาเผลอจ้องเจ้าหนี้ไปเต็มๆตา ร่างบางได้สำรวจอีกฝ่ายเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าจะดูดีขนาดนี้เหมือนหลุดมาจากนิยายที่เขาชอบอ่านเลย ไม่น่าจะเป็น คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากัน ดวงตาโต จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง ดูๆแล้วเหมือนลูกครึ่งเลย เขานึกว่ามีเจ้าหนี้เป็นคนไทยซะอีก ในความคิดแรกของร่างบาง เขาคิดว่ามาเฟียจะมีแต่คนแก่ๆหนังยานๆ อ้วนลงพุงอะไรทำนองนั้น แต่ไม่คิดว่าจะหล่อขนาดนี้นี่นา.. 

 

พอออกัสจ้องนานเข้าก็รู้สึกประหม่าจึงหลบสายตาอีกฝ่ายแล้วเสมองไปทางอื่น อีกฝ่ายก็รู้ตัวว่าสำรวจเกินไปก็กระแอมไอขึ้นมา

 

"อะแฮ่ม! นายอายุเท่าไหร่" 

 

​​​​​​หืมม ออกัสได้ยินอีกฝ่ายถามก็นึกแปลกใจ แต่ก็ตอบไปอยู่ดี

 

"20​​​​​​"

 

คนฟังได้ยินก็คิ้วขมวดขึ้นทันที 

 

"เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมพูดไม่มีหางเสียง" 

 

ออกัสเริ่มรู้สึกว่าอีกฝ่ายจะโมโหแล้วจึงพูดขึ้นมาใหม่ 

 

"ผมอายุ20ปีครับ" 

 

คนฟังได้ยินอีกรอบก็รู้สึกพอใจในคำตอบอีกครั้งของร่างเล็ก หึ! กลัวเป็นเหมือนกันนี่.. 

 

"ทำงานอะไร?" 

 

หืมม ร่างบางยกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินคำถาม จะถามอะไรของเขาเนี่ย

 

"ผม.. ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟอาหารครับ" 

 

"นายทำงานอย่างอื่นเป็นมั้ย อย่างเช่น นอนบนเตียง... กับฉัน "

 

ร่างบางได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาแบบนั้นก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที นี่เขาฟังผิดไปหรือเปล่า คงไม่ใช่หรอกมั้ง หหยางลั่วเฟิงเห็นคนตัวเล็กนิ่งก็ยกยิ้มมุมปากไม่ให้อีกฝ่ายเห็นแล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง 

 

"ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจได้ ฉันลดหนี้ให้หมดเลย.. "

 

ออกัสคิดหนักกับประโยคนี้ ถ้าเขาทำให้อีกฝ่ายพอใจหรอ ก็แสดงว่ามันไม่ใช่แค่การนอนเฉยๆน่ะสิ ว๊อยยย แล้วจะเอาไงดีละเนี่ย ถ้าไม่รับข้อเสนอนี้ เขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับไปหายายของเขา แต่ถ้ารับข้อเสนอก็อาจจะตายได้เช่นกัน แต่อาจจะตายคนละแบบก็เท่านั้น เขาอยากจะร้องไห้ออกมาให้ได้ตรงนี้เลย หื่ย!! 

 

"ละ.. แล้ววว ถ้าฉันไม่ทำล่ะ" 

 

"ถ้าไม่ทำ ก็ติดหนี้ผมต่อไป แล้วผม.. ก็จะขายคุณให้กับคนอื่น "

 

นี่เขามีทางเลือกหรือไงกัน ถ้าขายเขาแล้วได้ไปอยู่กับคนแก่หรือพวกขอทานจะทำยังไง ดีไม่ดีไม่ได้กลับบ้านด้วยซ้ำ

 

"ละ.. แล้วว ถ้าทำล่ะ" 

 

"หึ! ก็จะไม่มีหนี้ แล้วได้อยู่อย่างสุขสบาย เลือกเอาละกัน ฉันเป็นคนรอคนไม่เก่งน่ะ ให้เวลา1นาทีในการตัดสินใจ" 

 

อะไรวะ! รอคนไม่เก่ง แหมมม ทีเร่งนี่เก่งจังเลยนะไอ้มาเฟียหน้าหล่อ แต่เขาก็ไม่อยากคิดแล้ว เลือกทางที่ดีที่สุดละกัน อย่างน้อยอยู่กับคนนี้ยังดีกว่าคนอื่นอีก 

 

"เลือกได้ยัง" 

 

"นี่คุณจะรีบไปไหนกันเล่า! "

 

"หืมม ชอบใช้เสียงหรอ?  ไว้ค่อยใช้ตอนอยู่บนเตียงกับฉันก็พอ" 

 

"นี่คุณ!" 

 

"เลือกได้ยัง ฉันให้เวลานานแล้วนะ ไม่งั้นฉันจะเรียกลูกน้องเข้ามานำเธอออกไป" 

 

"โอเคๆ ฉันเลือกที่จะปลดหนี้! "

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินคำตอบที่พึงพอใจก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วส่งเสียงเรียกลูกน้องเข้ามา 

 

"ไปจัดห้องใหญ่ไว้ห้องเดียว แล้วซื้อเสื้อผ้าที่ฉันเลือกมาไว้ให้กับออกัสด้วย "

 

หหยางลั่วเฟิงพูดจบก็ไล่ทุกคนไปทำหน้าที่เหลือพวกเขาไว้สองคนเหมือนเดิม 

 

​​​​​​"ดะ.. เดี๋ยวสิ! ฉะ.. ฉันต้องนอนกับคุณวันนี้เลยหรอ?" 

 

"อืม​​​​​​ ใช่ "

 

"ตะ​​​​​​.. แต่ว่า.." 

 

"ไม่มีแต่! ​​​​​​"

 

ว๊อยยย!! อะไรกันวะเนี่ยย ฉันยังไม่พร้อมเลยนะ แถมจะได้มาทำอะไรกับผู้ชายเหมือนกันเนี่ยนะ อยากจะบ้าตาย แม้แต่ผู้หญิงเขายังไม่เคยเลย แล้วจะเอาชีวิตรอดยังไงล่ะทีนี้ เกิดมาเป็นไอ้กัสทำไมมันซวยขนาดนี้วะเนี่ยยย ร่างบางบ่นกับตัวเองแล้วก็ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกต่อหน้ามาเฟียขาโหด หยางลั่วเฟิงเห็นอีกฝ่ายจึงได้แต่นึกเอ็นดู คนอะไรน่าฟัดจังนะ.. 

 

 

 

 

ท้องฟ้ายามค่ำคืนเห็นดวงดาวมากมายส่องแสงระยิบระยับอยู่ในท้องฟ้าอยู่ไกลแสนไกล บรรยากาศแสนเงียบสงบแต่ไม่ใช่ร่างบาง เขาไม่กล้าที่จะขยับไปไหนเลย เพราะคนร่างหนาตัวโตเจ้าพ่อมาเฟียสุดหล่อมานั่งจ้องหน้าเขาอยู่ตรงปลายเตียงตั้งนานแล้ว

 

"จะขึ้นมานอนมั้ย "

 

"คะ.. คุณนอนก่อนเลย.." 

 

อีกฝ่ายได้ยินก็ขมวดคิ้วขึ้น แล้วทำหน้าไม่พอใจ 

 

"ไหนตอบตกลงข้อเสนอของฉันแล้วไง ถ้ายังไม่ขึ้นมาฉันจะเรียกลูกน้องมานำตัวเธอออกไป "

 

ออกัสกระสับกระส่ายไปมา เอาไงดีวะ ไม่ว่าจะวันไหนก็โดนทั้งนั้น เอาวะ! ไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้วนี่

 

"ครับๆ ไปแล้วครับๆ ชอบขู่จังเลยวะ" 

 

ร่างบางพูดประโยคหน้าให้กับคนที่อยู่ปลายเตียงแล้วบ่นเบาๆประโยคหลังให้กับตัวเอง

 

"หึ!" 

 

ออกัสค่อยๆเดินไปที่เตียงช้าๆแล้วนั่งตักอีกฝ่ายหันหน้าเข้าไปหา แล้วยกมือขึ้นเกาะไหล่หนา หยางลั่วเฟิงเห็นปฏิกิริยาอีกฝ่ายแล้วก็คว้าหมับเข้าไปที่เอวเล็กแล้วพลิกอีกฝ่ายให้นอนลงบนเตียง จุ๊บเบาๆลงที่หน้าผากร่างบางแล้วคว้าผ้าห่มมาห่มกายทั้งสองไว้ ร่างหนากระซิบเบาๆที่ข้างๆหูคนตัวเล็กแล้วเอ่ยขึ้น 

 

 "วันนี้ฉันเหนื่อย รีบนอนจะได้ตื่นแต่เช้า พรุ่งนี้ฉันมีงานให้เธอทำ.. ฝันดี" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดจบก็หลับตาลง ปล่อยให้อีกคนตัวแข็งไปตั้งแต่โดนจุ๊บที่หน้าผากแล้ว อะไรกัน.. ก็เขานึกว่าจะทำอย่างที่ว่ากันนี่นาาา..  กลัวตั้งนาน เฮ้อออ ถือว่าวันนี้รอดพ้นอย่างหวุดหวิด แต่เขาบอกว่ามีงานให้ทำพรุ่งนี้ ก็แสดงว่าต้องมีอะไรมากกว่านอนด้วยกันแน่ๆ แต่ก็ช่างเถอะ วันนี้เขาก็เหนื่อยมากเหมือนกันขอนอนเลยแล้วกันนะ ร่างบางกำลังจะหลับ ก็นึกขึ้นได้อีกเลยยกหัวขึ้นเล็กน้อยแล้วกระซิบบอกคนที่นอนข้างๆ 

 

"ฝันดีเช่นกันครับ "

 

 

​​​

 

 

​​​​

 

​​​​​​

 

​​​

 

 

Talk 

 

มาอัพอีกเรื่องแล้วค่าา สวัสดีค่ะทุกคน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ถ้าสนใจก็ฝากคอมเม้นท์ให้กำลังใจกับนักเขียนด้วยน้าา ผิดพลาดตรงไหนจะได้ปรับปรุงแก้ไข 

 

ยังไงก็ฝากติดตามเรื่อง  หนี้สวาทรักมาเฟีย กันด้วยนะคะ ฝากเอ็งดูอิลุงกับน้องกัสด้วยค่าา

 

เจอกันใหม่ตอนหน้าค่าา😘

 

 

 

ความคิดเห็น