เรื่องที่ 5 มาเสิร์ฟแล้วจ้าาาา ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ : )

ชื่อตอน : Catch My Breath 48

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2563 11:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Catch My Breath 48
แบบอักษร

 

ความรู้สึกเดียวดายที่คลอบงำจิตใจฉันนานร่วมเดือน บัดนี้มันได้หายไปเพียงแค่เขากลับมาหาฉันอีกครั้ง ทุกความรู้สึกเหมือนได้ถูกปลดล็อค ทุกการรอคอยมันสิ้นสุดลง

ผมไม่อาจทำนายอนาคตของเราสองได้ แต่สิ่งที่ผมสามารถตอบได้ คือจากนี้จะไม่มีอะไรมาพรากเราสองคนจากกันได้อีก แม้ความตายจะมาเยือน ผมก็จะใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับเธอจนนาทีสุดท้าย

“ เมื่อไหร่จะเล่าให้ฟังสักที กินข้าวก็แล้ว อาบน้ำก็แล้ว นี่จนไอริสทาครีมก่อนนอนเสร็จแล้วนะ ” ใบหน้าหวานทำปากจู๋ อ้อนร่างสูงที่นอนยิ้มอยู่บนเตียงนุ่ม

“ ดึกแล้วนะไม่ง่วงอีกเหรอ ” เขาดึงร่างเล็กลงมานอนข้างๆ แขนแกร่งถูกเปลี่ยนเป็นหมอนนุ่มให้เธอหนุนอย่างที่เธอชอบ

“ ง่วง แต่อยากฟังไคเล่าก่อน ไอริสอยากรู้ ไคหายไปไหน ไปทำอะไร เจออะไรบ้าง อยู่นู้นจะมีคนดูแลไหม หรือที่กลับมาช้านี่ติดใจสาวที่นู้นหรือเปล่าก็ไม่รู้... ”

“ จริงๆก็มีสาวดูแลอยู่นะ แต่ไม่สาวแล้วสิ น่าจะ 50 กว่าๆได้ ”

“ งื้อออ บอกมาเลยได้ไหม ”

“ ทำไงก่อน... ”

จุ๊บบบ....ฉันรีบทำตามคำขออย่างไม่รีรอ พ่อคุณก็ช่างเล่นตัวสะเหลือเกิน

“ ไคฝันเห็นไอริสนอนร้องไห้ทุกคืนเลย อยากเดินเข้าไปปลอบแต่ก็ทำไม่ได้ ไคนอนนิ่งๆอยู่เป็นเดือน ตื่นมาก็ลุกไปไหนเองไม่ได้ ต้องให้พยาบาลดูแล... ”

เอาละครับ ถึงเวลาที่ผมจะได้เล่าความในใจ ตลอด 2 เดือนที่ผมหายไป

อย่างที่ทุกคนรู้กันผมไปทำงานที่อิรักและผมกับเพื่อนเจอกับ...บอมลูกใหญ่ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือจะด้วยปาฏิหารย์อะไรก็แล้วแต่ ผมเอาชีวิตรอดจากสงครามครั้งนั้นมาได้ แต่แรงระเบิดครั้งนั้นก็ทำให้ผมนอนนิ่งเป็นเจ้าชายนิทราร่วมเดือน พอตื่นมาก็ต้องทำกายภาพบำบัดอีกร่วมเดือน กว่าจะกลับมาเดินเหินปกติได้

ช่วงแรกๆ ยอมรับว่าผมกลัวมาก กลัวตัวเองจะกลับไปเดินไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นผมไม่อยากเป็นภาระเธอ จึงขอให้ด็อกเตอร์ริวปิดเรื่องนี้ไว้ ท่านเป็นพ่อของไอริสเองครับ ท่านคอยช่วยงานให้องค์กรผมอย่างลับๆ ระหว่างที่ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ท่านคอยดูแลผมจนหายดี และรายงานความเป็นอยู่ของไอริสให้ฟังเป็นประจำ ยิ่งทำให้ผมมีกำลังใจอยากกลับไปหาเธอ

“ รู้งี้หน้าปล่อยให้ตายในสนามรบไปเลย ฮึก...คนใจร้าย ”

“ ถ้าไคตาย คนแถวนี้ได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่ๆ ”

“ ที่ผ่านมา แสดงว่าไคอยู่กับพ่อไอริสมาตลอดเลยเหรอ ”

“ อ่าห้ะ ”

“ แล้วไอริสก็โทรไปร้องห่มร้องไห้กับพ่อแทบทุกวันอ่ะ ไม่คิดจะบอกลูกสาวตัวเองบ้างเลย ชิ ”

“ อย่าโกรธน้าริวเลย ถ้าจะโกรธก็โกรธแค่ไคคนเดียวพอนะ รู้ไหมทุกคนเค้าเป็นห่วงไอริสกันมากเลยนะ ”

“ หึ รู้ตัวว่าผิดก็ดี หลังจากนี้ก็เตรียมตัวชดใช้ความผิดได้เลย ”

“ พร้อมชดใช้ตลอดชีวิตเลยครับ แต่ตอนนี้ของ้อก่อนนะ ไม่ได้ง้อมาหลายเดือนแล้ว ”

สายตากรุ้มกริ่มนั้นที่ส่งมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคืออะไร ฉันรีบหันหลังให้เขาทันที หมาป่าเจ้าเล่ห์กำลังจะออกล่าเหยื่อ

“ งื้ออ วันนี้เค้าเหนื๊อยเหนื่อยยย.... ”

“ ไอริสไม่คิดถึงไคเหรอครับ ” ร่างสูงซุกใบหน้าหล่อเข้าที่ซอกคอขาว ซูดดมความหอมอ่อนๆจากเธอ แขนแกร่งยังคงกอดร่างนุ่มนิ่มไว้ไม่ยอมปล่อย

“ ถ้าบอกว่าคิดถึงทุกวันจะเชื่อเค้าไหม ”

“ ฟอดด ขอบคุณที่รักกันนะ ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้ ”

“ ขอบคุณเหมือนกันนะที่กลับมา เค้าคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มี... ”

“ ชู่วว...อยู่นี่แล้วนะ และจะอยู่ด้วยกันตลอดไป บวกเจ้าตัวเล็กเพิ่มด้วยสัก...สองสามคน ดีไหม? ”

ไม่ว่าเธอจะตอบตกลงหรือไม่ แต่ผมตั้งใจที่จะสร้างเจ้าตัวเล็กให้เธอคืนนี้แหละครับ มันคงถึงเวลาแล้วล่ะ ที่เราจะได้ใช้ชีวิตในแบบที่ควรจะเป็นกันสักที ที่จริงแล้ว นอกจากการเป็นCIA ผมก็มีความฝันอยู่อย่างนึงนะ

ภาพครอบครัว ที่มีผมเป็นพ่อ ไอริสเป็นแม่ และก็มีลูกๆวิ่งเล่นเต็มบ้าน....

“ อยากท้องก่อนแต่ง หรือแต่งก่อนท้อง ”

“ เอาที่สะดวกแล้วกัน จริงๆจัดงานเล็กๆเชิญแค่คนในครอบครัว กับคนที่สนิทๆมานั่งทานข้าวกันก็ได้นะ ”

“ อย่างนั้นก็ดีเหมือนกัน งั้นท้องเลยตอนนี้ก็น่าจะดีนะ จะได้มีลูกทันใช้ไง ”

สายตากรุ้มกริ่มถูกส่งมาอีกครั้ง ร่างสูงพลิกตัวขึ้นคร่อมเธออย่างรวดเร็ว มือใหญ่แตะสัมผัสแก้มเนียนเบาๆ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้างช้าๆ ตามด้วยริมฝีปากเรียว ไคจุมพิตไปทั่วใบหน้าหวาน ขยับลงมาที่ลำคอ วนเวียนอยู่บริเวณหน้าอกขาวก่อนจะงับเบาๆเข้าที่จุกสีหวานผ่านเสื้อตัวบาง เธอไม่ใส่ชั้นใน ยิ่งง่ายต่อการสัมผัส

เสื้อผ้าทั้งสองหายไปในเวลาต่อมา ลิ้นร้อนลากสัมผัสตั้งแต่กลางสะดือลงไปถึงเนินเนื้อใจกลางสาว ดอกไม้งามยังคงปิดสนิทราวกับครั้งแรก นิ้วสากคลี่กลีบกุหลาบแดงแยกออก ไคก้มลงงับติ่งเล็กอย่างทักทาย ก่อนจะลงลิ้นให้เธออย่างคิดถึง เสียงครางกระเส่าดังไปทั่วห้อง หญิงสาวเกร็งกระตุกถึงสามรอบติดๆกัน

“ อื้อ พะ พอแล้ว อร๊างงง... ”

รู้แล้วล่ะว่าคิดถึงมาก นี่เขากะจะให้ฉันขาดใจตายจริงๆใช่ไหม ?

“ คิดถึงตรงนี้ที่สุดเลย ฟอดดดด ”

ไคกดปลายจมูกลงบนเนินสาวของฉันอีกครั้ง ทำซ้ำไปซ้ำมาไม่ต่างจากคนโรคจิต สงสัยจะคิดถึงมาก มือร้ายไม่หยุดอยู่แค่นั้น เขาส่งนิ้วเรียวสำรวจความคับแน่นที่ไม่ได้ถูกใช้งานเป็นเดือน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม และมีเพียงเขาที่ได้ครอบครองไอริสดอกงามช่อนี้

หนุ่มสาวผลัดกันบอกรักผ่านท่วงท่าเร่าร้อน แม้จะห่างหายนานนับเดือน แต่ไม่ได้ทำให้สมรรถภาพทางเพศของเขาเสื่อมไป เสียงครางหวานยืนยันถึงความสุขสมของคนทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี

“ อื้อ... อ๊ะ อ๊าส์ ลึกไป ”

“ อ่าห์ แน่นมาก ขออีกนิดนะคนดี ซี๊ดด ”

สองร่างยืนเกาะกระจกบานใหญ่ชมวิวกรุงเทพฯยามค่ำคืน โดยมีร่างสูงซ้อนหลังประกบทับ ร่างเล็กแอ่นหลังโค้งรับตัวตนเขาสุดความยาว สองขาเล็กสั่นพร่าแทบยืนทรงตัวไม่ไหว

“ อร๊างง เบาๆ อ๊ะ... “

“ พร้อมกันนะ ”

“ อ๊ะ อ๊าาส์ ไม่ไหวแล้วว กรี๊ดดด ”

สายธารรักแตกกระจายออกมาเต็มพื้นห้อง เขายังคงกดกายแกร่งแช่ไว้ในกายสาว ไม่ปล่อยให้น้ำเชื้อของเขาไหลย้อนออกมาสักหยด นับจากนี้อีกไม่กี่เดือน หวังว่าพวกเขาจะได้รับข่าวดี

แต่กว่าจะถึงเวลานั้น เขาจะพยายามทุกวัน และทุกวิธีทาง สำหรับคืนนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อน เพราะเมียตัวน้อยสลบคาอกเขาไปแล้ว หลับทั้งยืนได้ คงจะเพลียไม่น้อย

เช้าวันรุ่งขึ้น มีข่าวจากทางทนายประจำตระกูล เชิญไอริสและญาติ ไปฟังพินัยกรรมฉบับสุดท้าย ที่รอให้การจากไปของเจ้าของครบ 1 ปี ถึงจะเปิดได้ แต่หากว่า มีทายาทคนใดคนหนึ่งจากไปกระทันหัน จะสามารถเปิดได้ทันที ไม่ต้องรอตามเงื่อนไข หลังจากจัดงานศพนางบุปผาเสร็จ

สมาชิกทั้งหมดนั่งเรียงกันพร้อมหน้าพร้อมตา ณ บ้านหลังใหญ่ ทนายหนุ่มเริ่มอ่านรายละเอียด ไล่ไปจนถึงบทสรุปที่ทุกคนอยากรู้คำตอบ

“ ตามสัดส่วนเดิม คือ ต้องนำหุ้นของแต่ละคนรวมกันให้ถึง100% เพื่อจะได้ครอบครองบ้านหลังนี้ร่วมกัน ตอนนี้สัดส่วนของคุณบุปผาจะถูกหารสองให้กับทายาททั้งสองแทน คุณโรส กับ คุณลิลลี่ จะได้ส่วนแบ่งเพิ่มเป็นคนละ 30% ครับ ”

“ หมายความว่า บ้านหลังนี้เป็นชื่อพวกเราทุกคนตั้งแต่แรกถูกไหมครับ ” ทิวาเอ่ยถามข้อสงสัย

“ ถูกต้องครับ จุดประสงค์ของคุณท่าน คือ อยากให้ลูกหลานรักกันครับ ถ้าคนใดคนนึงหายไป หรือขาดการติดต่อเกิน 1 ปี จะถือว่าไม่มีสิทธิในมรดกนี้ ผมจึงแนะนำให้ทุกคนอาศัยอยู่ในเครือกิตติไพศาลช่วงก่อนหน้านี้ครับ ”

“ แสดงว่าหลังจากนี้ ฉันจะไปอยู่ส่วนไหนของโลกก็ได้แล้วใช่ไหม ”

“ ได้ครับคุณโรส ตามกฎเดิมแต่มีเพิ่มมานิดหน่อย ต้องเข้าร่วมงานทำบุญบ้านทุกปี หากหายไป 3 ปีติดกัน เราจะพิจารณาผู้เป็นเจ้าของร่วมใหม่ครับ ”

หลังจากแจกแจงทรัพย์สินต่างๆเรียบร้อย สี่พี่น้องนั่งคุยกันอีกสักพัก ก่อนแยกย้ายกันกลับ

“ คงต้องรบกวนฝากพี่ทิวากับพี่โรสดูแลบ้านนะคะ ไว้ลิลลี่จะกลับมาเยี่ยมบ่อยๆนะ ”

“ แกไม่ต้องห่วงหรอก อีกหน่อยบ้านคงมีแต่เสียงเด็กวิ่งเล่นเต็มบ้าน ไม่เงียบเหงาแบบนี้ ” โรสตอบตามที่คิด เธอรู้สึกเหงาจับใจเมื่อแม่ไม่อยู่ แต่อีกไม่นาน คงจะมีทายาทตัวน้อย ของทิวากับณดาเต็มบ้าน

“ เมื่อไหร่จะกลับมาอยู่ด้วยกันล่ะ ” ชายหนุ่มหันไปถามไอริส

“ ไว้จะมาหาบ่อยๆนะคะ อยู่ที่คอนโดจนชินแล้ว ไปทำงานสะดวกดีด้วย ไอริสชอบตื่นสายพี่ก็รู้ ” หัวเราะน้อยๆ ก่อนจะหันไปหาเสียงแหลมที่เรียกชื่อเธอ

“ ไอริส...ห้องเธอ ฉันให้แม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดใหม่แล้วนะ ว่างๆก็มานอนได้ อยากตกแต่งอะไรเพิ่มก็แล้วแต่เธอเลย ” พูดจบ แววตาสวยแสร้งมองไปทางอื่น เหมือนไม่ยินดี ยินร้าย แต่ใครจะรู้ว่า ในใจลึกๆเธออยากเอ่ยคำขอโทษ ลูกพี่ลูกน้องคนนี้มากแค่ไหน

“ อื้ม วันไหนหยุดไว้เราจัดทริปไปเที่ยวกันอีกนะ ” เสียงหวานตอบ

เหมือนได้รับการปลดปล่อย ความรู้สึกแย่ๆที่มีต่อ สองสาวยิ้มสบตากันครั้งแรกในชีวิต เชื่อเถอะว่า การให้อภัยเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

 

 

########################

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว