facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : จีนโบราณ,Yaoi,ท้องได้,NC20

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2562 08:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

ความเน่าเฟะของหวังหลัง แรกเริ่มเดิมที เสวี่ยหงเยว่ฮ่องเต้ ทรงไม่อยากจะสนพระทัย แต่นับวันยิ่งหนักข้อขึ้น ทั้งลงมือสังหาร วางยาแท้งบุตร กระทั่งปีนี้ฮ่องเต้อายุยี่สิบเจ็ดแล้ว แต่กลับไม่มีทายาท  

ลิ่วกงกง และ ราชครูเผิง ต่างยืนค้อมกายรอฟังคำสั่งอยู่เงียบๆ แต่ก็อดลอบมองผู้เป็นนายไม่ได้ ฝ่าบาทเป็นหนึ่งในสี่บุรุษที่รูปงามที่สุดในหกแคว้น ทำให้หญิงสาวต้องการเข้าวังมาเผื่อจะมีโอกาสใกล้ชิด 

เพราะหลงรักฝ่าบาท จนทำให้หญิงสาวเหล่านั้น เกิดการอิจฉาริษยา ชิงดีชิงเด่น กลายเป็นสตรีโหดเหี้ยม ไม่ใช่ไม่มีผู้ใดตั้งครรภ์ เพียงแต่ไม่มีผู้ใดรักษาครรภ์เอาไว้ได้ต่างหาก  

"เราต้องการสนมที่จะไม่มีวันมาหลงรักเรา เอามาเป็นเหยื่อล่อเพื่อล้างวังหลัง"  

ลิ่วกงกง และ ราชครูเผิง ฟังแล้วถึงกับปวดหัวไปซีก จะมีหญิงใดไม่หลงรักฝ่าบาทกัน แต่เห็นสีพระพักตร์แล้วก็ต้องจำใจ 

"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" 

 

เมื่อทั้งคู่ก้าวเท้าออกมาด้านนอก ราชครูเผิงก็ออกหน้านำไป จนลิ่วกงกง แทบจะกลายเป็นวิ่งตาม 

"เดี๋ยว ...เดี๋ยว..ท่านราชครูรอก่อน" พอตามมาทันก็รีบเอ่ยถามทันที     

"นี่ท่านรู้แล้วรึ ว่าจะไปหาคนจากที่ใด" 

ท่านราชครูเหล่มองลิ่วกงกงด้วยหางตา  

"อารามชี " 

*_* 

พูดจบราชครูเผิงก็เดินจากไป หาได้สนใจใบหน้าตกตะลึงของลิ่วกงกงไม่ ก็คงมีแต่แม่ชีกระมังที่จะไม่เผลอใจไปรักฝ่าบาท เฮ้อ 

 

อารามชี 

"ซื่อยี่น้อย วันนี้เจ้าไม่ออกไปไหนรึ"  

ซือไท่ มองเด็กชายที่นั่งกินอาหารตรงหน้าด้วยความเอ็นดู 

เด็กผู้นี้กำพร้ามาแต่เล็ก อยู่กับนักพรตที่หลอกลวงต้มตุ๋นชาวบ้าน กระทั่งนักพรตผู้นั้นเสียไป เด็กชายเลยมาอาศัยอยู่ที่อาราม แม่ชีทุกคนก็เอ็นดูกระทั่งบางครา ลืมไปเสียด้วยซ้ำว่าเด็กผู้นี้เป็นชาย 

"ข้าตรวจดวงชะตาตัวเอง ท่านเชื่อหรือไม่ วันนี้ข้าจะโชคดีได้ลาภก้อนใหญ่เชียวนา" 

คำพูดดูจริงจัง ราวกับเป็นนักพรตที่ทำนายดวงชะตาได้ก็ไม่ปาน แต่พอมาเอ่ยปากตอนอาหารเต็มปากมันเลยดูน่าขบขัน จนซือไท่อดหัวหร่อไม่ได้ 

"หึหึหึ เจ้านี่นะ ประเดี๋ยวได้ติดคอตายกันพอดี" 

พูดจบซือไท่กำลังจะก้าวเท้าออกไป แม่ชีที่อายุน้อยคนหนึ่งก้าวเท้าเข้ามาพอดี 

"ซือไท่เจ้าคะ"  

"มีอันใดรึ" 

"มีคนจากในวังมาเจ้าค่ะ' 

แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังก้าวเท้าออกไปดู 

ซื่อยี่พอได้ยินก็หูผึ่ง คนในวังคงต้องร่ำรวยเป็นแน่ ลาภก้อนใหญ่ของข้ามาแล้ว ข้านี่ก็แม่นเหมือนกันน๊า ฮะฮะฮะ คิดได้เช่นนั้นนักต้มตุ๋นน้อยซื่อยี่ ก็รีบเร่งยัดอาหารเข้าปาก แล้วลุกออกไป 

 

"ซือไท่" 

"ซือไท่" 

ราชครูเผิง และ ลิ่วกงกง ต่างทักทายผู้ดูแลอารามชีแห่งนี้ 

"พวกท่านมีอันใดรึ" 

ซือไท่มองสองคนตรงหน้าก็รู้ว่าไม่ธรรมดา คงจะไม่ได้มาบริจาคเป็นแน่ 

"เอ่อ..คือ ." ก่อนมา มาด้วยความร้อนใจ แต่พอเห็นแม่ชีในอารามที่ปลงผม ซ้ำอายุแต่ละคนก็หาใช่น้อย ราชครูเผิงเลยไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร  

แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นสาวน้อยที่กำลังก้าวเท้าออกมา หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู หมดจดเกลี้ยงเกลา ผิวขาวอมชมพู  

"ข้าต้องการสาวน้อยผู้นั้น"  

ซิอไท่มองตามสายตาคนตรงหน้า พอเห็นเป็นซือยี่ ถึงกลับหลุดขำอย่างเสียกริยา 

"หึหึหึ" 

อยู่ๆก็ถูกหัวเราะเยาะ คิ้วของราขครูขมวดเล็กน้อย ซือไท่เห็นจำต้องกระแอมกระไอแก้เก้อ 

"แค่กๆ ผู้นั้นหาใช่สาวน้อย เขาเป็นเด็กผู้ชาย" 

จบคำซือไท่ ท่านราชครู และ กงกง ปากก็อ้าค้าง กระทั่งซือยี่เดินมาถึง แจกรอยยิ้มหวานล่อลวงผู้คน กอปรกับดวงตากลมโตทั้งใสซื่อ และไร้เดียงสา ยิ่งทำให้ผู้ที่มองสติล่องลอย 

แค่กๆ เดือดร้อนซือไท่ ต้องแกล้งไอเพื่อเรียกสติผู้อื่นอีกครั้ง 

"อ่าา ขออภัย ขออภัย" 

ทั้งราชครูเผิง และ ลิ่วกงกง รู้สึกเก้อเขิน จนไม่รู้มือไม้จะวางไว้ที่ใด 

ส่วนตัวต้นเหตุได้แต่ยืนกะพริบตาปริบๆ อย่างคนไม่รู้เรื่อง รู้ราว 

"เด็กไร้แซ่ผู้นี้ชื่อซือยี่ เป็นเด็กกำพร้า" 

ซือยี่ก็โค้งตัวคารวะอย่างมีมารยาทชวนมอง 

"ผู้อาวุโสทั้งสอง" 

เห็นภาพนี้แล้ว ผู้ที่ถูกเรียกว่าอาวุโสทั้งสองก็มองสบตากัน ความคิดดีดีก็บังเกิด 

"หึหึ เจ้าหนู เจ้าอยากไปทำงานในวังหรือไม่" 

ซือยี่ที่กำลังรอลาภก้อนใหญ่อยู่ มีรึจะปฏิเสธ 

"ข้าอยากไป"  

ความคิดเห็น