บุพเพ เล่ห์ล้างใจ+
พ่อแค่สเปิร์ม
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

พ่อแค่สเปิร์ม

"โอ้โห ปัญญ์ ชุดตัวติดเรตไปป่าวอ่ะ" รินรดา ทัก ปัญจรีย์ ทันที ที่เห็นปัญจรีย์ เดินออกมาจากห้องน้ำ

 

"โยชิจัง จัดให้เลยนะเนี่ยะ ชุดเนี่ยะ" ปัญจรีย์ หมุนตัวโพสท่าให้เพื่อนดู

 

"แม่ป่านจะไม่ว่าเอาเหรอ" รินรดา เห็นรูปมือที่ล้วงลงกางเกงไปแล้วก็ยังรู้สึก หวิว หวิว แทน

 

"แม่ไม่ว่าหรอก มีแต่พวกเรา สาวๆ ทั้งนั้น" ปัญจรีย์โบกมือ พลางดันหลังให้รินรดาเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำบ้าง

 

ปาร์ตี้สละโสดของ วิวรางค์ เพื่อนสาวในกลุ่ม มีคอนเซปบิกินี สีสันสดใส แซ่บสะท้านทรวง รวมไปถึง ปัญจรีย์ เพื่อนสาว ร่วมคณะ ที่หวานซ่า ในบิกินีสีเหลืองมะนาว แถมยังติดสติ๊กเกอร์ลอกลายรูปข้อมือ แปะตรงช่วงหน้าท้องแล้วหายลับลงไปในขอบกางเกง ชวนให้คนที่เห็น คิด จินตนาการ ไปไกลสุดโต่ง

 

ปัญจรีย์ กับ รินรดา เป็นเพื่อนรักกัน ที่ดินติดกัน ครอบครัวปัญจรีย์ เหลือกันแค่สองคนแม่ลูก เพราะ พ่อ เป็นคนเจ้าชู้ มีบ้านเล็ก บ้านน้อยไปทั่ว พอแม่จับได้ ก็ทะเลาะกัน

บางครั้งก็ทำร้ายแม่ พอปัญจรีย์เข้าห้าม ก็โดนลูกหลงไปด้วยอีกคน จนแม่ทนไม่ไหว จึงขอหย่า แต่พ่อไม่ยอมหย่าง่ายๆ เพราะแม่มีสมบัติมาก อยากได้ส่วนแบ่งสมบัติ แม่จึงยอมจ่ายเงินหย่าไปถึงสิบล้าน และจบลงที่แม่ต้องร้องไห้ เสียใจอยู่คนเดียว

แม่ป่าน แม่ของปัญจรีย์ มีทรัพย์สินพอสมควร จากมรดกตกทอดมาตั้งแต่คุณทวด คุณตามีที่ดินให้เช่า หลายแห่ง รายได้ค่าเช่าเดือนนึงหลักแสนบาท แถมก็เป็นลูกคนเดียว แล้วก็มีแม่ป่านคนเดียวอีก ได้จากทางครอบครัวคุณยายมาอีกส่วนนึง มรดกส่วนมากเป็นเงินฝาก เครื่องเพชร เครื่องทองโบราณ และที่ดิน สมบัติจึงตกอยู่กับแม่ป่านทั้งหมด ธงรบ หรือ พ่อของปัญจรีย์ก็เข้าหาแม่ เพราะรู้ว่าแม่มีสมบัติแน่นอน ในความคิดของปัญจรีย์

ที่มีมูลค่ามาก ๆ ก็ที่ดินริมทะเล ที่ติดอยู่กับโรงแรมของริน จำนวน 10 กว่าไร่ พ่อกับแม่ของริน ทำธุรกิจโรงแรมบนเนื้อที่ 5 ไร่ แถมยังไปได้สวยมาก เพราะการตกแต่งที่ดูหรูหรา ราวโรงแรมระดับ 5 ดาว และเป็นธุรกิจชิ้นแรกที่ตั้งใจช่วยกันสร้างด้วยน้ำพักน้ำแรงกับพ่อของรินรดา

เงินลงทุน กว่า 100 ล้าน เนรมิตที่พักสวยๆ บริการดีเยี่ยม จนได้รับรางวัลโรงแรมที่มีคนแนะนำต่อมาที่สุด แต่ราคาอยู่ในระดับกลางๆ มาแล้วหลายสมัย

เมื่อเห็นที่ดินที่ติดอยู่ข้าง ๆ เป็นบ้านสวน ไม่ค่อยมีคนเข้าออก จึงลองติดต่อ เพื่อขยายโรงแรม เสนอซื้อขายที่ดินในราคาค่อนข้างสูง

แต่เมื่อแม่ของปัญจรีย์ไม่มีโครงการขาย จึงเสนอทำสัญญาเช่าที่ดิน ขยายเป็นที่จอดรถ และให้บ้านริน ดูแลในส่วนของ ร้านค้า และอาหารสำหรับบริการแขกที่พักใน โรงแรม เปรียบเสมือนหุ้นส่วนคนหนึ่ง

โดยตกลงเรื่องราคา และคุณภาพของอาหาร รวมถึงการจัดหาพนักงานเพิ่มเติม เมื่อมีงานเลี้ยงพิเศษ หรือ งานเลี้ยงประจำปีที่ลูกค้าเหมาโรงแรมในการจัดเลี้ยงด้วย

รินรดา กับปัญญ์ หรือ ปัญจรีย์ ที่อายุเท่ากัน ทั้งสองครอบครัว ก็เลยส่งให้เรียนที่เดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แม้กระทั่ง ไปซัมเมอร์ที่ต่างประเทศทุกปี ก็ไปด้วยกัน จากเพื่อน ก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกันในที่สุด แม่ป่านจึงยกเลิกค่าเช่าที่ ให้ใช้ประโยชน์ร่วมกัน เพราะมีรายได้จากการร่วมธุรกิจค่อนข้างเยอะพอสมควร อีกทั้งยังชอบในความมีน้ำใจ ไม่เอารัดเอาเปรียบ ทั้งที่แม่ป่านไม่ค่อยรู้เรื่องบริหารเท่าไหร่ ครอบครัวรินรดา ก็คอยสอน คอยช่วยเหลือตลอด

ปัญจรีย์ ช่วยแม่ดูแลในส่วนของงานเลี้ยงรับรองตลอด พอเรียนมหาลัย แม่ก็เริ่มไว้ใจ ปล่อยให้ปัญจรีย์ควบคุมงาน คู่กับ รินรดา อย่างไม่น่าเป็นห่วง จะมีก็แต่ความหวง ที่ลูกสาว ค่อนข้างมั่นใจในตัวเอง ไม่ค่อยระวังเนื้อระวังตัวเท่าไหร่

“ริน ตกลงแขกที่จองไว้จะมากี่คนนะ เสาร์นี้” ปัญจรีย์ถาม รินรดา อย่างนึกขึ้นได้ขณะจะเดินไปเจอเพื่อนๆ ที่จุดปาร์ตี้ริมสระ

“เห็นแม่แจ้งว่าประมาณ 700 คนนะ มีแขกต่างชาติด้วย”

“อย่าลืมเลือกชุดอาหารเลี้ยงแขกด้วยนะ เราจะได้รีบเตรียม รอบนี้คนเยอะพอสมควร” ปัญจรีย์ย้ำรินรดา

“เลือกเสร็จแล้วละ เกือบลืมเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเอามาให้นะ ตอนนี้ไปปาร์ตี้กันก่อนดีกว่า หิวแล้วอ่ะ”

“เดี๋ยวๆ ปัญญ์ ลืมเครื่องดื่ม ขอไปเอาแปบนะ” พูดจบ ปัญจรีย์ ก็รีบหยิบเสื้อคลุม สวมไว้เดินไปเอา ตะกร้าเครื่องดื่มที่ลืมไว้ที่โซนบาร์ และโซนสปาของตนด้านหน้าโรงแรม

“แม่ไปไหนอ่ะ พี่น้อม” เมื่อปัญจรีย์ไปถึง ไม่เจอแม่นั่งรับแขก จึงถามพนักงาน

“มีแขกต่างชาติมาสอบถามเรื่องบริการสปาค่ะ น่าจะสำคัญน่าดู คุณนายเลยไปต้อนรับเองค่ะ” น้อมอธิบายให้เจ้านายสาวคนสวยฟัง

“อ๋อ จ้ะ งั้นหยิบตะกร้าเครื่องดื่มที่ ปัญญ์เตรียมไว้มาให้หน่อยสิค่ะ ตรงหลังโต๊ะทำงานแม่ค่ะ” พี่น้อมได้ยิน จึงเดินเข้าไปหยิบตะกร้าเครื่องดื่มมาให้

“ขอบคุณนะคะ ปัญญ์ไปหละค่ะ” พูดจบปัญจรีย์ก็เดินออกห้องไปเจอกับพ่อที่ขับรถเข้ามาจอดพอดี รอยยิ้มที่กำลังจะมีบนใบหน้า ก็ต้องหุบลง เมื่อเห็นกิ๊กสาว อายุไม่น่าจะห่างจากตนเท่าไหร่ เปิดประตูลงมาจากรถด้วย

“เห็นพ่อไม่รู้จักยกมือไหว้” ธงรบ ต่อว่าทันทีที่เห็นปัญจรีย์ ยืนมองมาไม่ทักทาย

“มาที่นี่อีกทำไม” ปัญจรีย์ถามเสียงห้วน เพราะยังจำได้ดีว่า ก่อนพ่อจะหายไปรอบนี้ เกือบสามปี ได้เงินไปหลายล้าน แถมควงเมียใหม่มาเย้ยแม่ วันที่ได้เงิน พ่อก็ไม่หันกลับมามองปัญจรีย์กับแม่เลยด้วยซ้ำ

“พ่อก็คิดถึงหนูกับแม่ป่าน” ธงรบพูดหน้าตาเฉย พลางหอมแก้ม กิ๊กสาวเย้ยปัญจรีย์

“ถ้าก้าวขาเข้ามาอีกก้าว ฉันจะแจ้งตำรวจ ข้อหาบุกรุก” ปัญจรีย์ ตวาดเสียงดัง

“ฉันเป็นพ่อแกนะ นังปัญญ์” ธงรบโมโหที่ปัญจรีย์ทำเหมือนตนเป็นคนอื่น ไม่มีความเกรงใจ

“พ่อแค่สเปิร์ม ที่พุ่งออกมาจากไอ้ที่ไม่มีสมอง แล้วหลังจากนั้นก็ไม่เคยสนใจ.... ฉันไม่นับถือหรอก รปภ.!!!” ปัญจรีย์ ตอบกลับ พร้อมกับตะโกนเรียก รปภ.

แม่ป่านได้ยินเสียงดังโหวกเหวก โวยวาย ก็รีบออกมาดู โดยมีลูกค้าตามออกมาด้วย เมื่อเห็นตัวต้นเหตุ ก็ตกใจ รีบวิ่งไปดึงปัญจรีย์ไว้

“นังลูกอกตัญญู มากูจะตบให้มึงสำนึกสักที” ธงรบชี้หน้าด่าปัญจรีย์

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ คุณธง!!” แม่ป่านตะโกนห้ามเสียงดัง

“ถ้าคุณทำอะไรยายปัญญ์ ฉันเอาคุณเข้าคุกแน่”

“อะไรกันน้องป่าน พี่ก็แค่แวะมาเยี่ยม ป่านกับลูก” ธงรบ ทำท่าทีอ่อนลง เมื่อมองเห็นแม่ป่าน กับ รปภ.วิ่งมาถึงพอดี

“ใครเค้าต้องการให้แกมา” ปัญจรีย์ตอบกลับอย่างก้าวร้าว

“ไม่เอานะปัญญ์” แม่ป่านต้องปรามไว้

“แจ้งตำรวจ แล้วเอารูปคนคนนี้ แปะไว้หน้าโรงแรม ใครพบเห็น แจ้งข้อหาบุกรุกได้เลย” ปัญจรีย์ประกาศให้ รปภ. และพนักงานได้ยิน

“นังปัญญ์” ธงรบ กระโดดเข้าตบตี ฉุดกระชากปัญจรีย์ทันที กว่า รปภ.กับแม่จะลาก ธงรบออกไปได้ ปัญจรีย์ก็โดยฟาดไปหลายที ดีที่โดนแต่แขน เพราะบังไว้ เสื้อคลุมหลุดหลุ่ย ผมกรุยกราย ล่วงคลอเคลียระต้นคอ และกรอบใบหน้า

ปัญจรีย์ มองตามไปอย่างเจ็บใจ และกว่าปัญจรีย์จะรู้ว่ามีสายตามองอยู่ ก็หันไปเจอสายตาของหลายคนมองตา แต่สะดุดตาตรงปีเตอร์ที่มองลงไปที่หน้าอก และขอบกางเกง โดยไม่สนใจสายตาไม่พอใจของปัญจรีย์

ปีเตอร์กับเพื่อนที่ได้เห็นเหตุการณ์ แม้ไม่เข้าใจภาษาไทยมากนัก แต่เห็นท่าทางของปัญจรีย์แล้ว ก็นึกทึ่ง ความไม่เกรงกลัวคน และจากความทึ่ง ก็อึ้งไปทันที เมื่อเสื้อคลุมหลุดออก เห็นชุดบิกินีสีเหลืองมะนาว และลายสักรูปมือ ที่หายไปในกางเกงว่ายน้ำ ยิ่งเมื่อ ปัญจรีย์ขยับตัว หน้าอกคัพซี ก็ขยับเคลื่อนไหว ปีเตอร์ไม่อาจถอนสายตาออกไปได้ กลืนน้ำลายลงคอกับภาพที่เห็น

ปัญจรีย์เดินเข้ามาใกล้อย่างเอาเรื่อง แต่สายตาปีเตอร์ก็ยังพยายามมองตามรูปมือลงไป อย่างถอนสายตาไม่ได้ และเมื่อรู้สึกว่า มันขยับเคลื่อนเข้ามาใกล้ มือก็ไวกว่าความคิด ยื่นเข้าไปทาบบริเวณขอบกางเกงว่ายน้ำที่มือหายลงไปทันที

“เฮ้ย!! ไอ้ลามก” ปัญจรีย์ตกใจ ปัดมือหนี

“!!” ปีเตอร์ตกใจที่ตัวเองทำอะไรลงไป

“ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้นะ” ปัญจรีย์ตวาดเสียงดัง ชี้นิ้วไล่ปีเตอร์ออกจากโรงแรม แม่ป่านกลับมาพอดี เห็นเหตุการณ์ก็ตกใจ รีบปรามลูกสาว

“ยัยปัญญ์ ใจเย็น นี่แขกของโรงแรมลูก”

“แต่มันจับกางเกงในปัญญ์นะแม่” ปัญจรีย์ฟ้องแม่

แม่ป่านก้มลงมองชุดของลูกสาว แล้วก็ถึงกับจะเป็นลม รีบดึงเสื้อคลุมเข้าปิด

“แต่งตัวอะไรโป๊ขนาดนี้ละลูก รีบไปข้างในก่อนไป แม่คุยต่อเอง”

“แต่...มัน...” ปัญจรีย์ตวัดหางตาไปมอง พลางจะพูดต่อ แต่โดนแม่ป่านตัดบท

“ไม่แต่อะไรแล้วลูก เดี๋ยวแม่คุยเอง ลูกค้ารายใหญ่ของพ่อรินเค้า”

ปัญจรีย์ จึงได้แต่มองอย่างอาฆาต แล้วสะบัดหน้าเดินหนีไป โดยไม่ลืมหิ้วตะกร้าเครื่องดื่มไปด้วย

ปีเตอร์มองตามหลัง ปัญจรีย์ ที่หิ้วตะกร้าเครื่องดื่มดีกรีแรงหลายขวดไปอย่างสนใจ พลางหันกลับมาเจอสายตาปรามๆ ของแม่ป่าน

“ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะจับเลยครับ” ปีเตอร์อธิบาย

“ค่ะ ฉันรับคำขอโทษไว้นะคะ หวังว่าคงจะไม่เกิดขึ้นอีก นั่นลูกสาวดิฉันเอง”แม่ป่านพูดเพิ่ม

“ตกลงคุณปีเตอร์ จะจองห้องสปาเพิ่ม กี่ห้อง และกี่ ชม. ในวันงาน ก็แจ้งเพิ่มมาได้เลยนะคะ ทางเราจะจัดเตรียมไว้ให้พร้อม ในวันงานค่ะ

“เดี๋ยวผมส่งเมลมาคอนเฟิร์มอีกทีนะครับ วันนี้ขอตัวก่อน ขอบคุณที่ให้ข้อมูลนะครับ เจอกันวันเสาร์หน้าครับ”

"แล้วก็ฝากขอโทษลูกสาวคุณป้าด้วยครับ ผมเสียใจจริงๆ"

“ยินดีค่ะ”

 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น