facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

72.ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

ชื่อตอน : 72.ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

คำค้น : 72.ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 185

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2562 23:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
72.ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
แบบอักษร

มาโคโตะใช้ดาบฟันเข้าที่ตัวเองก่อนที่จะเริ่มคุมสติของตัวเองและหันมาหาอัลเตอร์ 

“รอดไปนะ” 

ผมกระโดดถอยออกมาก่อนที่จะหันหลังและเดินจากไปแต่ว่า 

“เดี๋ยวก่อน กลับมาก่อน” 

อัลเตอร์รีบลุกขึ้นมาก่อนที่พุ่งตรงเข้าหามาโคโตะแต่ว่า 

“น่ารำคาญ” 

ผมหันไปเตะอัลเตอร์ก่อนที่จะพูดออกมา 

“อยากตายนักหรอ ฉันอุสาห์จะไม่ฆ่าทิ้งแล้วแท้ๆ” 

ผมเดินเข้าไปหาอัลเตอร์ก่อนที่ในวินาทีนั้นดอกกุหลาบสีดำจะบานขึ้นและเปล่งแสงสีดำที่ค่อยๆเปลื่ยนเป็นสี 

“มอดเผาไปซะ” 

 

เปลวเพลิงของอัลเตอร์พุ่งเข้ามาก่อนที่ผมจะกระโดดถอยออกไปแต่ว่าในวินาทีนั้นมิสเทอร์เรียสก็พุ่งออกมาจากเปลวเพลิงและเข้าโจมตีผม  

ผมที่ดึงดาบขึ้นมาแต่ว่ามันสายเกินไปดาบของมิสเทอร์เรียสฟันร่างของผมก่อนที่ผมจะกระเด็นออกไป 

“เลือด...” 

ผมจับที่แผลของตัวเองก่อนที่จะลุกขึ้นมา 

“น่าสนุกนิ” 

ในชั่วพริบตานั้นอัลเตอร์และมิสเทอร์เรียสเข้ามาประกบด้านข้างของผมก่อนที่ขะใช้อาวุธของพวกเธอฟันเข้างร่างของผมและกระโดดถอยออกไป 

“ครอส คาลิเบอร์” 

“มอดไหม้ไปซะ ลาโกรเดอมอง ดู เอน” 

โฮกุของอัลเตอร์และมิสเทอร์เรียสพุ่งเข้ามาโจมตีผมก่อนที่จะเกิดระเบิดขึ้น ร่างของผมกระเด็นออกไปก่อนที่จะกะอักเลือดออกมา 

“เห็นมั้ย นายสู้พวกเขาไม่ได้หรอก” 

เสียงของใครบางคนดังขึ้นในหัวของมาโคโตะ 

“แกเป็นใคร” 

มาโคโตะที่นอนอยู่กับพื้นหันไปเห็นชายที่อยู่เบื้องหน้าของตัวเอง 

“นี่นาย” 

เด็กหนุ่มหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนที่เดินเข้าไปหามาโคโตะ 

“ฉันอิจฉานายนะ ที่ได้สู้กับสองคนนั้น แต่ว่า จากนี้ฉันจัดการเอง” 

ผมค่อยๆเดินเข้าไปหาร่างของมาโคโตะที่นอนอยู่กับพื้นก่อนจะพูดออกมา 

“นายน่ะเกือบจะฆ่าอัลเตอร์แล้วนะ แต่ตอนนี้ฉันร่างของฉันคืนด้วย” 

“อืม...เอาไปเลย” 

ในชั่วพริบตานั้นดวงตาทั้งสองข้างของผมเปลื่ยนเป็นสีดำประกายก่อนที่จะลุกขึ้นมา 

“ไม่ไหวๆ ได้กลับมาอยู่ในร่างกายของตัวเองเนี่ยมันดีจริงๆนะ” 

อัลเตอร์และมิสเทอร์เรียที่ได้ยินก็ตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมา 

“หมอนั้นมันเป็นตัวอะไรกันแน่” 

ผมค่อยๆเดินเข้ามาก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาอัลเตอร์และจับที่คอของอัลเตอร์ก่อนจะโยนออกไปและหันไปเตะมิสเทอร์เรียที่อยู่ข้างๆ 

 “มาโคโตะ” 

เสียงของซาโอริดังขึ้นก่อนที่ผมจะพูดขึ้นมา 

“ซาโอริ งั้นหรอ” 

หลังจากพูดจบอัลเตอร์กับมิสเทอร์เรียสก็เข้ามาโจมตีก่อนที่ผมจะพุ่งเข้าไปฟันอัลเตอร์ 

“กงล้อ เพลิง” 

ผมฟันไปที่ร่างของอัลเตอร์ก่อนจะหันไปฟันที่มิสเทอร์เรีย 

“ย้ากกกก” 

มิสเทอร์เรียสเข้าฟาดฟันผมด้วยความเร็วแต่ว่าความเร็วของผมก็ไมได้ลดลง การปะทะกันของดาบทั้งสองเล่มทำให้เกิดประกายไฟก่อนที่ผมจะตะโกนออกมา 

รีลีส รีคอลเลคชั่น” 

ดาบขึ้นผมรอยขึ้นที่จะปรากฏร่างของมังกรออกมาก่อนที่มังกรนั้นจะเปลื่ยนเป็นเปลวเพลิงและเข้ามาปกคลุมผมและดาบเอาไว้ 

“เสร็จฉัน” 

ผมปัดดาบของมิสเทอร์เรียสและพุ่งเข้าไปแทงที่ตัวของมิสเทอร์เรียสก่อนที่เธอจะร้องไห้ออกมา 

“มาสเตอร์ ทำไมคุณถึงต้อง...” 

ผมดึงดาบออกมาที่จะเข้าไปจัดการกับซาโอริก่อนจะโยนเธอไปหามิสเทอร์เรียส 

“มาโคโตะ” 

ผมไม่ได้สนใจคำพูดของซาโอริก่อนที่จะพุ่งตรงเข้าหาร่างของอัลเตอร์แต่ว่าวินาทีนั้นอัลเตอร์ก็พูดออกมา 

“มาเลยค่ะ มาสเตอร์” 

อัลเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนก่อนที่ผมจะยิ้มออกมาและวิ่งเข้าไปฟาดฟันใส่อัลเตอร์ 

“คุณซาโอริ เมื่อกี้มาสเตอร์” 

มิสเทอร์เรียสกระซิบที่ข้างหูของซาโอริก่อนที่เธอจะลุกขึ้นและตะโกนออกไป 

“คุณอัลเตอร์!!!” 

ซาโอริตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง 

“ฉันน่ะ อยากปกป้องทุกคนรวมถึงพวกเธอและโลกของพวกเธอ” 

เสียงของมาโคโตะที่กระซิบข้างหูของมิสเทอร์เรียส ก่อนที่ซาโอริจะพูดออกมา 

“บางครั้งมันก็ต้องมีการสูญเสีย แต่ว่านะมาโคโตะ” 

มาโคโตะกับอัลเตอร์ยังคงต้อสู้กันไม่ยอมหยุดก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มใช้เปลวเพลิงของตัวเองเข้าโจมตีใส่กัน 

“ถ้านายเลือกที่จะหายไปเพื่อปกป้อง แล้วคนที่เขาต้องการนาย เขาจะรู้สึกยังไง มันเจ็บปวดนะ รู้มั้ย” 

ซาโอริพูดพร้อมน้ำตา 

“อัลเตอร์!!!” 

“มาสเตอร์!!!” 

ผมเตรียมตัวที่จะพุ่งเข้าแทงอัลเตอร์แต่ว่าในวินาทีที่ผมก็นึกถึงใบหน้าของอัลเตอร์ ไม่ว่าจะตอนไหนเธอก็จะช่วยผมตลอด ใบหน้าที่เธอยิ้มอย่างมีความสุข 

  

ผมค่อยๆปล่อยมือจากดาบแต่ว่าในวินาที อัลเตอร์ที่เห็นก็โยนอาวุธของเธอทิ้งก่อนที่จะวิ่งเข้ามากอดผม 

“อัลเตอร์ ทำไมละ” 

“ฉันทำไม่ได้” 

อัลเตอร์ร้องไห้ออกมาก่อนที่จะล้มลงไปนั่งกับพื้น ผมค่อยๆก้มตัวลงไปก่อนจะลูบหัวของอัลเตอร์ 

“ฉันก็แค่อยากจะให้เธออยู่ในโลกนี้ ต่อไปก็เท่านั้น” 

“นี่มัน ไม่ใช่โลกของฉันสักหน่อย เพราะงั้นจะเป็นยังไงฉันก็ไม่สนหรอก”  

ผมกอดร่างของอัลเตอร์เอาไว้ก่อนที่พูดออกมา 

“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ” 

ในวินาทีนั้นร่างของอัลเตอร์และซาโอริค่อยๆสลายหายไปก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปหามิสเทอร์เรียสที่นอนอยู่กับพื้น 

“ขอบคุณที่นะ มิสเทอร์เรียส” 

ผมลงไปนั่งกับพื้นก่อนที่จะจับมือของมิสเทอร์เรียสเอาไว้แน่น 

“เอาอะไรเป็นอย่างสุดท้ายได้มั้ยค่ะ” 

ผมก้มหน้าลงไปแต่ว่าในวินาทีนั้นมิสเทอร์เรียสก็เข้ามาจูบผมก่อนที่เธอจะยิ้มออกมา 

“ขอบคุณค่ะ มาสเตอร์” 

ผมหยิบดาบขึ้นมาก่อนที่ขึ้นคร่อมตัวเองมิสเทอร์เรียสและปักดาบลงที่กลางอกของเธอ 

ความทรงจำมากมายไหลเข้ามาในหัวของผมก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา 

“มาสเตอร์ขอโทษที่ขังคุณไว้ที่นี่นะค่ะ” 

มิสเทอร์เรียสพูดออกมาทั้งน้ำตาก่อนที่ผมจะตัวสั่น 

ฉันฆ่าเพื่อที่จะปกป้อง ฆ่าเพื่อที่จะได้กลับไป 

“ตอนแรกที่เจอกัน คุณยังเป็นคนที่อ่อนแอ ไม่กล้าสู้แต่ดูตอนนี้สิ คุณน่ะ แข็งแกร่งกว่าตอนนั้นอีกนะค่ะ...ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมาค่ะ” 

เสียงของมิสเทอร์เรียค่อยๆเบาลงจนผมไม่ได้ยิน 

“นี่มิสเทอร์เรียส...” 

ผมกำดาบแน่นก่อนจะพูดออกมา 

“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ช่วยฉันจนถึงทุกวันนี้ ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้ยืนอยู่ตรงนี้ ขอบคุณที่ช่วยฉันตลอด ขอบคุณ สำหรับทุกสิ่งที่อย่าง” 

ร่างของมิสเทอร์เรียสหายไปก่อนที่ผมจะเช็ดน้ำตาของตัวเอง 

“ขอบคุณที่มาเป็น เซอร์แวนท์ของฉันนะ” 

************************************************************************* 

ตอนหน้าตอนสุดท้ายแต่ยังไม่ท้ายสุดนะ555สุดท้ายของบท555 มาโคโตะจะกลับไปที่โลกเดิม งั้นผมขอเริ่มจากมาโคโตะเลย ต้องมีคนถามแน่ว่าตอนที่แล้วมาโคโตะมาขัดขืนไม่ให้ฆ่าอัลเตอร์แต่ทำไมตอนนี้ถึงจะฆ่าอัลเตอร์ซะเอง 

ตอบ ตาสีแดงคือมาโคโตะในร่างที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ซึ่งผมเคยอัพลงไปในตอน การตายของคานะ แต่ว่าลบไปแล้ว555 หรือง่ายๆก็คือมาโคโตะอยากจะสู้กับอัลเตอร์มานานแล้ว แต่มาโคโตะไม่เคยคิดที่จะฆ่าอัลเตอร์เลยสักครั้ง 

โลกที่อยู่นั้นคือโลกที่มาโคโตะสร้างขึ้น แต่คำพูดที่มิสเทอร์เรียสพูดว่า ขอโทษที่ขังไว้ที่นี่ ไม่ได้หมายความเธอเป็นคนสร้าง เธอต่างหากที่ถูกขังอยู่ที่นี่ เธอขอโทษที่โกหกมาโคโตะ เธอออกไปตามอัลเตอร์เพื่อให้เข้ามาช่วยมาโคโตะ เพราะเธอไม่อยากเห็นคนที่ีรักต้องเจ็บปวด 

สาเหตุที่มาโคโตะฆ่ามิสเทอร์เรียส 

มาโคโตะทำเพราะนั้นเป็นคำขอของมิสเทอร์เรียส เพราะมิสเทอร์เรียสจะได้ไปอยู่ในที่ๆควรอยู่ มาโคโตะเป็นคนที่ขังเธอเอาไว้ที่นี่แต่ตอนนี้มาโคโตะเลือกที่จะปลดปล่อยเธอ และเธอก็อยากได้ด้วยมือของมาโคโตะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว