ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หมูกระทะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2562 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมูกระทะ
แบบอักษร

หมูกระทะ 

 

 

เช้าวันต่อ ยามเหม่า (๐๕.๐๐ - ๐๖.๕๙ น.)  

ฮึบ! 

แฮ่ก! 

“อีกนิดเดียวเท่านั้น เหลือแค่หนึ่งรอบ แฮ่ก ๆ” 

ทุกคนคงสงสัยว่าเป็นเสียงอะไร มันคือเสียงของจิวจื่อที่ตั้งใจจะออกกำลังโดยการเริ่มต้นวิ่งรอบจวนหนึ่งรอบก่อนเมื่อร่างกายปรับ สภาพได้ก็ค่อย ๆ เพิ่มรอบวิ่ง 

ก็จะให้จิวจื่อทนอยู่กับร่างกายที่อ้วนแต่ไม่คล่องแคล่วแถมยังไม่รู้ว่าจะมีโรคอะไรมาอีกหรือเปล่า ร่างกายนี้ก็แสนจะเหนื่อยง่ายเหลือเกิน 

“ถะ ถึงแล้ว เหนื่อยชะมัด แฮ่กๆ” จิวจื่อพูดขึ้นเมื่อวิ่งมาถึงเรือน 

“เอ่อ...คุณชายขอรับ” เสียงของพ่อบ้านเทียนหงดังขึ้นเมื่อเห็นจิวจื่อวิ่งมาถึงเรือน 

“มีอะไรรึ เทียนหง?” จิวจื่อถาม 

“น้ำเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ” 

“ขอบใจเจ้ามาก สำรับเช้าของข้าเจ้านำมาตั้งที่ห้องอาหาร เสร็จแล้วเจ้าก็ไปทานข้าวให้เรียบร้อยเสีย” 

“แต่...” 

“ไม่มีแต่ นี้คือคำสั่งของข้า” 

“เข้าใจแล้วขอรับ” 

เมื่อเห็นพ่อบ้านเทียนหงรับคำแล้วจิวจื่อก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อที่จะได้ชำระร่างกายล้างสิ่งสกปรก กลิ่นเหงื่อ หลังจากที่ไปวิ่งมาซึ่งทำให้ไม่สบายตัวเท่าใดนัก 

จ๋อม 

เสียงกระทบกันของน้ำกับร่างกายเมื่อจิวจื่อย่อยกายอ้วนลงไปแช่น้ำที่เตรียมไว้ 

“อืมมม” เสียงครางอย่างแผ่วเบาที่บ่งบอกว่ารู้สึกดีของจิวจื่อดังขึ้น 

หลังจากนี้เราจะทำยังไงดีนะ วิธีหาเงิน... 

เปิดร้านขายเสื้อผ้า...ไม่เอาหรอกกว่าจะเย็บได้แต่ละชุดหาเงินได้ช้าพอดี 

ร้านขายเครื่องประดับ...ไม่อ่ะคิดแบบไม่ออก 

ร้านอาหาร...เหลาอาหารออกจะเยอะแยะ 

อืม ต้องแตกต่าง เป็นปัจจัยพื้นฐาน ที่สำคัญหาเงินง่าย คิดยากจังแฮะ หงุดหงิดกับร่างกายที่อ้วนเหมือนหมูแล้วยังมาคิดวิธีหาเงินไม่ได้อีก เฮ้อ~ เดี๋ยวนะ อ้วนเหมือนหมู อ้วนเหมือนหมู  

หมูกระทะไงล่ะ ฮ่าๆๆ ไม่มีคู่แข่งด้วย รวยแน่คราวนี้ รีบไปดูร้านดีกว่าจะได้จัดร้านถูก 

 

 

หลังจากนั้นจิวจื่อก็รีบชำระร่างกาย แต่งตัว ถึงจะติดที่การแต่งตัวมันจะยากๆ ไปสักหน่อยก็เถอะนะ นั้นทำให้จิววจื่อหมายมั่นปั้นมือที่จะตัดชุดเป็นของตัวเองให้ได้

เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยทั้งหมดแล้วจิวจื่อก็ออกไปสำรวจเรือนด้านหน้าที่จะทำเป็นร้านหมูกระทะ โดยมีพ่อบ้านเทียนหงเดินตามมา

“เทียนหง เมืองชิงแห่งนี้ผู้คนส่วนมากประกอบอาชีพอะไรรึ”

“ส่วนมากจะประกอบอาชีพประมงขอรับ เนื่องจากอยู่ติดกับทะเลขอรับ”

“ถ้าข้าต้องการเป็นจำนวนมากล่ะ”

ถึงไม่รู้ว่าคุณชายจะถามทำไมแต่เทียนหงก็ตอบออกไปตามตรง “ต้องเปิดรับซื้อกับพ่อค้าแม่หลายรายขอรับ”

“อืม ถ้าข้าต้องการพวกเนื้อวัว เนื้อหมู ผัก จำนวนเยอะๆ ข้าจะหาจากไหนรึ”

“กระผมแนะนำให้ไปทางทิศตะวันออกขอรับ ทางทิศนั้นเป็นพื้นที่เกษตรกร ถ้าเมืองที่ใกล้ที่สุดก็เมืองชิวขอรับ”

“อืม เจ้ารู้ไหมว่าข้าถามทำไม” จิวจื่อหยุดถามเมื่อเดินมาเรือนด้านหน้า

“ถ้าให้กระผมคาดเดาก็คงจะเป็น...คุณชายจะเปิดกิจการขอรับ” พ่อบ้านเทียนหงตอบตามที่นึกขึ้นได้

“ถูกต้อง ข้าจะเปิดกิจการดังนั้นเทียนหงเจ้าต้องไปหาคนมาเพิ่มสักยี่...ไม่สิสักสามสิบคนก็พอ พวกเจ้าจะได้ไม่ทำงานหนักเกินไป”

“คุณชาย...”

“อย่าทำหน้าแบบนั้น หาคนมาก็ไม่ต้องรีบร้อนละ” จิวจื่อรีบพูดขึ้นมาเมื่อมองเห็นหน้าของพ่อบ้านเทียนหงที่ทำหน้าจะร้องไห้

“ขอรับคุณชาย” พ่อบ้านเทียนหงรับคำ

“ไปเรียกฮัวอิ๋นกับฮัวมี่มาให้ข้าหน่อย”

“ขอรับคุณชาย”

สักพักฮัวอิ๋นกับฮัวมี่ก็เดินเข้ามาหาจิวจื่อ

“ฮัวอิ๋นข้าจะให้เจ้าตรวจดูเรือนนี้ว่ามีสิ่งไหนผุพังหรือไม่ ถ้ามีก็ไปเบิกตำลึงที่พ่อบ้านเทียนหง ส่วนฮัวมี่ข้าจะให้เจ้าจัดการกับการตกแต่งร้านค่าใช้จ่ายให้ไปเบิกกับพ่อบ้านเทียนหงเหมือนกัน”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ คุณชาย” ฮัวอิ๋นกับฮัวมี่รับคำแล้วก็แยกย้ายกันไปทำตามสั่ง

“พ่อบ้านเทียนหงเจ้ามากับข้า ข้าจะไปที่ตลาด”

“ขอรับคุณชาย”

ตลาดเมืองชิง

“เทียนหงเจ้ารู้ไหมว่าบ้านของช่างไม้กับช่างเหล็กอยู่ตรงไหน” จิวจื่อถามขึ้นเมื่อเดินมาถึงที่ตลาด

“รู้ขอรับ เชิญคุณชายทางด้านนี้” เทียนหงตอบแก่จิวจื่อ

ร้านกั๋วอิน

“ถึงแล้วขอรับคุณชาย ร้านนี้เป็นร้านช่างไม้และร้านเหล็กขอรับ” เทียนหงบอกแก่จิวจื่อ

“ยินดีต้อนรับขอรับคุณชาย ร้านของเรารับงานทุกรูปแบบไม่ว่าจะสร้างบ้าน ของใช้ในบ้าน ของประดับตกแต่งขอรับ ไม่ทราบว่า คุณชายต้องการสร้างแบบไหนขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ของร้านถามขึ้น

“ข้าต้องการสั่งทำของหลายอย่างซึ่งมันมีจำนวนเยอะเจ้าไปเรียกนายช่างมาได้ไหม” จิวจื่อตอบ

“รอสักครู่นะขอรับคุณชาย ข้าจะไปเรียกนายช่างมาให้ เชิญคุณชายนั่งรอก่อนนะขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์บอกจิวจื่อเสร็จแล้วก็เดินไปตามนายช่างมา

“คุณชายจะสั่งทำโต๊ะทำไมขอรับ” เทียนหงถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะจะซื้อโต๊ะแบบที่สร้างเสร็จแล้วก็ได้

“โต๊ะที่ข้าจะสั่งทำมันต่างจากโต๊ะปกตินะสิ” จิวจื่อตอบ

ก่อนที่เทียนหงจะเอ่ยถามก็มีเสียงดังมาขัดเสียก่อน

“ขออภัยที่ให้รอนานขอรับคุณชาย” เป็นเสียงของชายวัยกลางคนน่าจะเป็นนายช่างที่มารับทำให้จิวจื่อ

“ไม่นานเท่าไรหรอกขอรับ ข้าชื่อจิวจื่อขอรับ” จิวจื่อตอบ

“ข้าชื่อกั๋วเกิงเป็นนายช่างที่รับผิดชอบงานไม้” กั๋วเกิงตอบ

“ส่วนข้าชื่ออินเกิงเป็นนายช่างที่รับผิดชอบงานเหล็ก” อินเกิงตอบ

“ท่านเรียกข้าว่าจิวจื่อหรือคุณชายก็ได้ขอรับ”

“อ่า งั้นข้าจะเรียกคุณชายว่าคุณชายแล้วกัน ส่วนคุณชายเรียกพวกข้าว่านายช่างกั๋วกับนายช่างอินดีกว่า ว่าแต่คุณชายจะสั่งทำอะไรรึ”

“ขอรับ งั้นนายช่างกั๋วข้าจะสั่งทำโต๊ะแบบสี่เหลี่ยมแต่ตรงที่เป็นมุมแหลมของโต๊ะทำให้มันโค้งนะขอรับ ที่เจาะรูตรงกลางของโต๊ะเป็นรูปวงกลมกว้างประมาณหนึ่งฉื่อครึ่ง (ประมาณ ๑๕นิ้ว) ข้างใต้โต๊ะขอให้มีไม้มารองเตาขอรับ” จิวจื่อพูดอธิบายไปพร้อมกับลงมือวาดแบบโต๊ะลงไปในกระดาษ “โต๊ะขอเป็นแบบทนไฟได้ดีนะขอรับ ส่วนเก้าอี้เบาะนั่งเป็นแบบสี่เหลี่ยมแต่ก็เก็บมุมแหลมเหมือนกันขอรับ”

“ไม้พวกที่ทนไฟได้ก็แพงหน่อยนะ” นายช่างกั๋วเตือนออกมา

“ไม่เป็นไรขอรับข้าอยากได้ของที่ทนความร้อนได้ดีที่มีคุณภาพ” จิวจื่อตอบออกไป

“งานไม้มีที่ต้องการอีกรึไม่” นายช่างกั๋วถาม

“มีขอรับ ข้าต้องการพวกจานชาม แก้วน้ำ.....ซึ่งของที่ข้าบอกไปขอเป็นไม้ทั้งหมดขอรับ” จิวจื่อไล่รายการที่อยากได้ออกไป

“ข้าเข้าใจแล้ว” นายช่างกั๋วรับคำ

“ต่อไปก็พวกเหล็ก”

“ข้าสินะ แต่ก่อนที่คุณชายพูดต่อเชิญดื่มน้ำก่อนเถอะ” นายช่างอินบอกจิวจื่อ

“แหะๆ ขอบคุณขอรับ” ว่าแล้วจิวจื่อก็ยกน้ำขึ้นมาดื่มแล้วพูดต่อ “ข้าอยากได้กระทะเป็นรูวงกลมที่เป็นแบบมีพื้นที่ตรงกลางเป็นวง กลมมีกำแพงเล็กๆ วนรอบๆ วงสูงประประมาณหนึ่งชุ่น (๑ นิ้ว) กระทะที่ข้าอยากได้มีขนาดใหญ่กว่าหนึ่งชุ่นที่ยื่นออกมาวางได้โดยที่มี ความลึกหนึ่งชุ่นเหมือนกัน แล้วก็ตรงที่เป็นกระทะให้เจาะรูเพื่อที่จะให้น้ำไหลลงไปข้างล่างที่จะมีถาดรองไว้ขอรับ แล้วก็ขอเป็นเหล็กที่นำไฟได้ดีขอรับ”

“ยากเหมือนกันนะ” นายช่างอินพูดออกมาหลังจากที่นั่งฟังจิวจื่อพูดออกมาพร้อมดูแบบที่จิวจื่อวาดไปด้วย

“ถึงมันจะยากแต่ถ้าท่านทำมันได้ก็จะดีมากเลยขอรับ” จิวจื่อพูดออกมา

“ข้าทำได้อยู่แล้วหน่า เจ้าต้องการอะไรอีกไหม” นายช่างอินถาม

“ขอรับข้าต้องการอีก ก็มี ตะเกียบ ช้อน..... ทั้งหมดของเป็นพวกที่ทนไฟได้เหมือนกันขอรับ”

“เยอะเหมือนกันนะ” นายช่างกั๋วพูดขึ้นเมืองเห็นจำนวนที่จิวจื่อสั่ง

“พอดีข้าจะเปิดกิจการนะขอรับของที่ต้องการมันเลยเยอะไปสักหน่อย”

“ข้าเข้าใจแล้ว งั้นของทั้งหมดเจ้าต้องการวันไหน” นายช่างอินถาม

“ถ้าเป็นไปได้ข้าก็อยากได้เร็วที่สุดขอรับ” จิวจื่อตอบ

“เร็วสุดก็ประมาณหนึ่งเดือนครึ่ง แต่ราคามันก็สูงนะ” นายช่างอินบอกจิวจื่อ

“ไม่เป็นไรขอรับ ข้าอยากได้เร็วที่สุด”

“ราคาของทั้งหมดก็อยู่ประมาณสามสิบตำลึงทองค่ามัดจำสิบห้าตำลึงทอง”

“อึก ขอรับพ่อบ้านเทียนหง” เสียงกลืนน้ำลายของจิวจื่อเมื่อได้ยินราคาของทั้งหมดก่อนที่จะเรียกให้พ่อบ้านเทียนหงมาจ่ายเงิน

“นี่ขอรับ เงินค่ามัดจำ”

“เมื่อพวกท่านทำเสร็จไปบางส่วนแล้วสามารถนำไปส่งที่บ้านของข้าได้ขอรับ ตั้งอยู่ข้างๆ จวนแม่ทัพ” จิวจื่อบอก

“ได้ ถ้าพวกข้าทำเสร็จไปบางส่วนแล้วจะนำไปส่งที่บ้านของคุณชาย”

“วันนี้ข้าขอลาก่อนนะขอรับ” จิวจื่อพูดพร้อมกับลุกขึ้น

“ไว้เจอกันใหม่คุณชาย” นายช่างกั๋วกับนายช่างอินพูดขึ้นพร้อมกัน

“ขอรับ”

 

เมื่อจิวจื่อเดินออกมาจากร้านแล้วก็เดินตรงไปที่แผงขายของสดเพื่อที่จะซื้อของกลับไปทำอาหารที่บ้าน

วันนี้จะทำอะไรกินดีนะ ต้องทำไปเผื่อข้างบ้านด้วยสิเดี๋ยวเขาหาว่าไม่มีน้ำใจ 

 

 

................................................ 

- กะว่าตอนนี้ต้องไปเยี่ยมเพื่อนบ้านให้ได้คงเป็นตอนหน้าแล้วล่ะ 

- น้องเห็นตัวเองแล้วคิดถึงหมูกระทะขึ้นมาได้ไงเนี่ย5555 

- เสียเงินอีกแล้วน่าสงสารน้อง 

- ไปหาเพื่อนบ้านก็ต้องมีของไปฝาก 

- แก้ไขค่าเงิน 

- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่หลงเข้ามาอ่าน555 

- โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ 

ความคิดเห็น