ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่องทางการติดต่อจ้า 😊👇🏻 https://www.facebook.com/Jaodekwan-115693113174206/

ชื่อตอน : ยุงตัวใหญ่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 391

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2562 15:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยุงตัวใหญ่
แบบอักษร

หลังจากเก็บที่นอนให้คุณหนูของบ้านเสร็จแล้ว ฉันก็ลงมาช่วยแตงโมกับแตงกวาจัดโต๊ะอาหาร ทั้งคู่มองมาที่ฉันก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้น 

"เป็นยังไงบ้างอะพี่เจน คุณหนูตื่นหรือเปล่า พี่โดนไล่ออกมามั๊ย? " เป็นแตงโมที่ถามฉัน 

"ตื่นแล้วสิ ไม่งั้นพี่คงไม่ลงมาช่วยงานพวกเราหรอก" ฉันตอบแตงโมไป 

"ตื่นแล้วจริงๆเหรอ ไม่ใช่แอบหลับต่ออีกนะ" แตงกวาถามฉันขึ้นมาอีกคน 

"ตื่นแล้วจริงๆน่ะสิ คุณหนูอาบน้ำอยู่ พี่เก็บที่นอนเสร็จก็เลยลงมาข้างล่างนี่ล่ะ" ฉันพูดตอบสองสาวไป 

"พี่เจนเจ๋งมาก งั้นหนูไปบอกพี่ระรินให้จัดโต๊ะเป็นสองที่ก่อนนะ" แต่โมว่าจบก็เดินหายไปในครัว 

"พี่เจนใช้วิธีไหนอะ บอกแตงกวาหน่อยสิ" แตงกว่าหันมาถามยิ้มๆ หน้าตาอยากรู้สุดๆ 

"ความลับ..." ฉันเลี่ยงที่จะบอก ถ้าสองสาวรู้อาจจะตกใจมากและฉันก็ไม่อยากจะพูดถึงซักเท่าไหร่ด้วย 

"ว๊า...แบบนี้สงสัยต้องยกหน้าที่ในการปลุกคุณหนูวินซ์ให้พี่เจนซะแล้ว" แตงกวาว่ายิ้มๆ 

"ยิ้มอะไรเหรอแตงกวา" แตงโมที่มาไม่ทันบทสนทนาเมื่อครู่เอ่ยถามขึ้น 

"ก็พี่เจนของเรามีวิธีเด็ดๆ ในการปลุกคุณหนูให้ตื่นน่ะสิ" แตงกวาหันไปขยิบตาให้แตงโม 

"สุดยอดไปเลยจ้ะพี่เจน" แตงโมปรบมือให้ฉันเบาๆ 

"แค่ปลุกคุณหนูให้ตื่นมันเจ๋งขนาดนั้นเลย พี่งงนะเนี่ย" ฉันอดที่จะถามไม่ได้ ชักสงสัยซะแล้ว 

"ก็ใช่น่ะสิ พี่เจนรู้มั๊ยว่าการทำงานบ้านทั้งหลังยังง่ายกว่าการปลุกคุณหนูให้ตื่นเลย" แตงกวาพูดซะเห็นภาพเลยอะ 

"ใช่ๆ ขนาดป้าผินเลี้ยงคุณหนูมาตั้งแต่เล็กๆ ยังปลุกคุณหนูไม่ได้เลย เรื่องอาหารกลางวันนี่แทบจะไม่เคยจัดขึ้นโต๊ะด้วยซ้ำ" แตงโมช่วยมาขยายความเสริมต่อจากแตงกวา 

"ขนาดนั้นเลยเชียว แสดงว่าพี่โชคดีมากสินะที่ปลุกคุณหนูให้ตื่นได้" ฉันควรจะดีใจใช่มั๊ยคะ 

"ใช่จ้ะ แสดงว่าพี่คือคนที่โชคดีมาก" แตงกวาว่าจบก็หันไปอมยิ้มกับแตงโม สักพักพี่ระรินพี่พลอยและพี่แป้งก็ยกอาหารมาวางที่โต๊ะ 

คุณป้าหรือคุณผู้หญิงของบ้านเดินเข้ามาในห้องอาหาร ก่อนจะนั่งที่หัวโต๊ะพลางหันมายิ้มให้ฉันและทักถามขึ้น 

"เป็นยังไงบ้าง งานหนักหรือเปล่า พอทำได้มั๊ย? " คุณป้าถามฉัน 

"ไม่หนักค่ะ วันนี้พึ่งทำงานเป็นวันแรก รบกวนทุกคนอย่าบอกกับคุณวินซ์นะคะว่าเจนเป็นใคร ให้เข้าใจว่าเป็นสาวใช้คนหนึ่งก็พอค่ะ" ฉันพูดกับคุณป้าในตอนแรก ก่อนจะหันไปบอกกับเมดสาวคนอื่นๆ ในห้องอาหาร 

คุณป้าหันมายิ้มให้ฉัน พี่ๆ น้องๆ เมดสาวคนอื่นๆ ก็พยักหน้าบ้าง ส่งยิ้มให้บ้าง สักพักคุณหนูของบ้านก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร 

นายวินซ์แต่งตัวสบายๆ ด้วยเสื้อยืดสีขาวคอวีกับกางเกงผ้าขาสามส่วนสีน้ำตาล แต่งแค่นี้ก็ดูดีแล้ว เกิดมาหน้าตาหล่อแถมบอดี้ดีสุดๆ มันได้เปรียบแบบนี้นี่เอง 

"รอนานมั๊ยครับคุณแม่" นายวินซ์ว่าพร้อมกับเดินเข้าไปกอดคุณป้าและหอมแก้มหนึ่งที นานสิยะ!! อยากตอบแทนคุณป้าจัง 

"ว่าไงหล่ะลูก เมื่อคืนกลับมาบ้านกี่โมง" คุณป้าถามนายวินซ์ที่เดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ คุณป้า 

โดยมีพี่ระรินตักข้าวใส่จานให้และพี่พลอยรินน้ำใส่แก้วให้อย่างรู้หน้าที่ พี่แป้งหันมาสะกิดแขนฉัน พลางป้องปากพูดเบาๆ ทำให้ฉันต้องเอี้ยวคอหันไปฟัง 

"ดูเอาไว้นะเจนว่าพี่ๆ เขาทำอะไรกันบ้าง เวลาทำให้คุณหนูวินซ์เองจะได้ทำได้ถูกต้อง" พี่แป้งว่าจบก็ยิ้มส่งมาให้ 

"ค่ะ เจนจะจำเอาไว้" ว่าจบฉันก็หยิบสมุดพกเล่มเล็กที่พกติดตัวไว้ขึ้นมาจด เพื่อรวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวกับนายวินซ์ 

ฉันที่กำลังตั้งใจจดบันทึกข้อมูลอยู่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรกำลังจ้องมองฉันอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคือสายตาของใคร 

"วินซ์...แม่ถาม หนูยังไม่ตอบแม่เลยนะลูก มัวเหม่อมองอะไรอยู่" คุณป้าว่าจบก็หันมองตามสายตาของลูกชายที่กำลังมองมาทางฉัน 

"คุณแม่ครับ ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะว่าผมไม่ต้องการคนดูแล ผมดูแลตัวเองได้มีมาก็จะเป็นภาระของผมเปล่าๆ " ว่าจบก็ยกยิ้มมุมปากส่งมาให้ฉัน ไอ้บ้านี่!! 

"มีอะดีแล้วเชื่อแม่สิ เจนมานี่หน่อยจ๊ะ" คุณป้าหันมาเรียกฉัน 

"ค่ะ คุณผู้หญิง!! " ฉันเดินนอบน้อมด้วยท่าทางมีมารยาทเข้าไปหาคุณป้า 

"ตาวินซ์นี่เจนสาวใช้ประจำตัวของลูกนะ เจนจะคอยมาดูแลลูกในช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น เมื่อแม่เห็นสมควรถึงเวลานั้นลูกก็ไม่ต้องมีคนคอยดูแลแล้วจ้ะ" คุณป้าว่าจบก็ส่งยิ้มให้กับลูกชาย 

"ได้ครับ แล้วเราจะเห็นดีกัน" นายวินซ์พูดกับคุณป้าในตอนแรก ก่อนจะหันมาพูดกับฉันในตอนหลัง 

ฉันรีบหันหน้าหลบสายตาอาฆาตแค้น ที่หมายมุ่งพุ่งมาทางฉัน นี่ยังเคืองเรื่องการปลุกเมื่อกี๊อยู่อีกเหรอ ก็เรียกดีๆ แล้วไม่ยอมตื่นเองนี่นา 

"เอ๊ะ!!! เจนที่คอไปโดนอะไรมา" คุณป้าไม่พูดเปล่าๆ แต่กลับจับหน้าฉันเข้ามาดูใกล้ๆ พลางสำรวจไปทั่วตัว 

"เอ่ออออ...คะ คือ คือว่า.." ฉันลืมไปเสียสนิทเลยว่าโดนไอ้คุณหนูตัวร้ายทำรอยไว้ที่คอ จะตอบไงดีอะ วันแรกก็งานเข้าซะแล้วไง 

"ยุงกัดครับ!! " จู่ๆ นายวินซ์ก็พูดขึ้นมา ว่าแต่ยุงบ้าอะไรกัดแต่ตรงคอ 

"ยุง...ยุงเหรอ...ยุงที่ไหนกัน กัดซะคอแดงเต็มไปหมดแบบนี้" คุณป้าค่ะพอแล้วไม่ต้องพูด เจนอายยยย!! 

"สงสัยจะเป็นยุงห้องคุณหนูวินซ์ค่ะคุณผู้หญิง ใช่มั๊ยคะคุณหนู? " ป้าผินที่เข้ามาในห้องอาหารตอนไหนก็ไม่รู้ พูดทักขึ้นทำให้แตงโมกับแตงกวายิ้มกันใหญ่ สองสาวต้องรู้แน่ๆ เลยอะป้าผินก็ด้วย 

"ทำไมถึงเป็นยุงที่ห้องของตาวินซ์หล่ะผิน? " คุณป้าพูดจบก็มองไล่สำรวจตามตัวฉัน เพื่อหารอยแดงๆ นี้อีก งืออออออออ...อยากจิร้องไห้ อับอาย ฉันได้แต่มองค้อนส่งให้นายวินซ์ที่หันมาสบตากันอยู่พอดี 

"ก็ผินให้หนูเจนเริ่มงานแรกด้วยการปลุกคุณหนูให้ตื่นค่ะ ก่อนเข้าไปในห้องของคุณหนู หนูเจนร่างกายก็ปกติดี แต่พอออกมากับมีรอยแดงๆ ติดตัวออกมาด้วย เพราะฉะนั้นคงต้องเป็นยุงห้องคุณหนูวินซ์แน่ๆ เลยค่ะ จริงมั๊ยคะคุณหนูของป้า" ป้าผินพูดแบบนี้รู้แน่ๆ เลยเลี้ยงดูกันมานานคงรู้ไส้รู้พุงกันดี ไอ้บ้าวินซ์ก็นั่งอมยิ้มใหญ่เลย 

"อ๋ออออออออออออ...แบบนี้นี่เอง" คุณป้าตอบรับคำบอกเล่าของป้าผิน ก่อนจะหันไปมองหน้าลูกชายยิ้มๆ 

"ยิ้มอะไรครับคุณแม่ ก็ที่ห้องมันมียุงจริงๆ นี่นา สงสัยต้องให้สาวใช้ส่วนตัวมาเก็บทำความสะอาดห้องครั้งใหญ่ซะแล้วล่ะครับ" นั่นไงงานเข้าฉันแล้วไง 

"แล้วแต่สิลูก ยังไงเจนก็ต้องคอยดูแลหนูอยู่แล้วนี่นา" คุณป้าค่ะไปเปิดทางให้เขาทำไมแบบนี้เจนก็ตายสิค่ะ 

"ครับ...ทานข้าวกันดีกว่าอาหารเย็นหมดแล้ว" 

นายวินซ์ว่าจบก็ลงมือทานอาหารทันที ปากก็อมยิ้มไม่หยุด อ๊ากกกก...ฉันเกลียดแก!! 

"ว่าแต่นะ ยุงที่ห้องลูกคงตัวใหญ่น่าดู กัดคอเจนซะแดงไปหมด ป่านนี้กินเลือดอิ่มไปแล้วมั้ง? " 

คุณป้าพูดจบก็หันมาส่งยิ้มให้ฉัน ฉันรู้สึกได้ทันทีว่าตอนนี้หน้าของฉันต้องกำลังขึ้นสีแดงอยู่แน่ๆ ทำไมคุณป้าเป็นคนแบบนี้คะ ไม่เอาไม่แซวกันสิมันเป็นอุบัติเหตุนะคะ 

"แค๊กๆๆ ...แค๊กๆ " นายวินซ์เองถึงกับสำลักข้าวเลยทีเดียว รีบหยิบน้ำขึ้นมาดื่มตามทันที 

"ใจเย็นๆ ลูก ค่อยๆ กินสิ นี่ยังหิวอีกเหรอแม่ก็นึกว่ากินเลือดอิ่มแล้ว" 

คุณป้าพูดไปมือก็ลูบหลังนายวินซ์ไปด้วย ยัง...ยังไม่หยุดแซวอีก ทำไมคุณป้าเป็นคนแบบนี้ กินลงกินเลือดอะไรล่ะคะ 

"เคร๊งงงง!!!!! .... คุณแม่ว่ายังไงนะครับบบบ? " 

นายวินซ์ถึงกับทำช้อนหล่นจากมือตกลงไปที่พื้น เมื่อฟังคุณป้าพูดจบประโยคก่อนจะหันมาสบตากับคุณป้า ตานี่โตยังกับไข่ไดโนเสาร์ แหมม..ไม่มีพิรุธเลยนะ 

"อ๋อ...แม่พูดผิดหน่ะ แม่ว่าป่านนี้ยุงคงกินเลือดเจนอิ่มไปแล้ว แม่ว่ารีบกินข้าวแล้วไปทำความสะอาดห้องดีกว่านะ" คุณป้าพูดบ่ายเบี่ยงก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ฉัน 

"จะ..เจ..เจน ไปเอาช้อนคันใหม่ให้คุณหนูดีกว่าค่ะ" อยู่ไม่ได้แล้วฉัน ใจเต้นโครมครามการชิ่งหนีออกมาก่อนดีที่สุด 

"รีบไปสิ เร็วๆ ด้วย หิว!! " หึ...อีตาคุณหนูจอมวายร้าย ยังไม่วายหันมากัดฉันอีก ท่องไว้เจนเพื่องานวิจัยท่องไว้ ใจเย็นๆ 

"ค่ะ!! " ฉันขานรับคำสั่งเจ้านายผู้น่ารักของฉัน ก่อนจะรีบไปทำตามคำสั่ง เดี๋ยวโมโหหิวแล้วกัดคอฉันขึ้นมาอีกทำไงหล่ะ 

 

******************************* 

อย่าลืม #วินซ์ #เจนเนตร #แม่บ้านสาว #วิจัย กันด้วยนะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว