ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่องทางการติดต่อจ้า 😊👇🏻 https://www.facebook.com/Jaodekwan-115693113174206/

ชื่อตอน : คุณหนูวินซ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 437

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2562 14:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณหนูวินซ์
แบบอักษร

ก๊อกๆ ... ก๊อกๆๆ ... 

ฉันยืนเคาะประตูห้องของคุณหนูวินซ์ผ่านไปซัก 5 นาทีแล้วเห็นจะได้ แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ ออกมาจากคนในห้อง นี่หนูนอนหรือแกล้งซ้อมตายคะลูก เจ๊มีงานมีการต้องทำนะคะ ถ้าไม่ตื่นเจ๊จะเข้าไปกระชากหนูให้ลุกจากที่นอนเองแล้วนะ 

ก๊อกๆ ... ก๊อกๆๆ ... 

"คุณหนูวินซ์คะ ตื่นได้แล้วค่ะ ได้เวลาอาหารกลางวันแล้วนะคะ" ฉันยืนร้องตะโกนอยู่หน้าห้องของคุณหนูวินซ์ 

"..." ไร้ซึ่งการตอบรับอีกเช่นเคย 

"คุณหนูวินซ์คะ ถ้าไม่ตื่นเจนจะเข้าไปปลุกเองแล้วนะคะ" ฉันบอกออกไปพร้อมๆ กับบิดลูกบิดประตูห้องของคุณหนูวินซ์จอมขี้เซา 

ฉันค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องนอนที่ค่อนข้างเรียบร้อย ข้าวของถูกว่างอย่างเป็นระเบียบ เท่าที่สังเกตสีของห้องและเฟอร์นิเจอร์ในห้องส่วนใหญ่จะเป็นสีน้ำเงินเทาและขาว 

ทำไมให้ความรู้สึกสุขุมแบบนี้ นี่เด็กเล็กๆ เขานิยมจัดห้องออกแนวคนโตกันแล้วเหรอ 

ก่อนจะกวาดสายตามองหาคุณหนูจอมขี้เซา ก็เห็นเตียงขนาดใหญ่มีมนุษย์ตัวน้อยนอนคุดคู้อยู่บนเตียง ทำไมเหมือนดักแด้ขนาดนี้ล่ะ แล้วนี่คงจะนอนดิ้นหน้าดูหมอนข้างตกลงมาอยู่ข้างล่างหมดแล้ว 

ฉันเดินไปเก็บหมอนข้างขึ้นมาวางไว้ตรงปลายเตียง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ คนที่นอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่ม ฉันยื่นนิ้วไปจิ้มๆ ก่อนจะเรียกซ้ำๆ แบบเดิม 

"คุณหนูวินซ์คะ ตื่นเถอะค่ะคุณแม่รอทานอาหารกลางวันกับคุณหนูอยู่นะคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่ออกจะดังนิดหน่อย เพื่อจะได้ปลุกคนขี้เซาให้ตื่นขึ้นมา 

"..." เงียบบบบ...ปัดโถ่ เจ๊เจนจะไม่ทนคุณหนูวินซ์แล้วค่ะ วันนี้ได้มีตบเด็กแน่ๆ เลยอะ 

"ขออนุญาตนะคะ เจนปลุกดีๆ แล้วคุณหนูไม่ยอมตื่นเอง" 

ฉันว่าจบก็เดินไปเปิดผ้าม่านเพื่อให้แสงส่องเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะเดินมาที่เตียงและกระชากผ้าห่มออกจากตัวคุณหนูวินซ์ 

"อืมมมมมม... แสบตาาาา" 

คนใต้ผ้าห่มร้องบอกออกมา ก่อนจะหยีตาเล็กน้อยแล้วนอนตะแคงหันหลังให้ฉันต่อ 

What!!! ...นั่นคือเด็กที่ฉันต้องดูแลจริงๆเหรอ เขาดูน่าจะรุ่นเดียวกับฉันด้วยซ้ำ โตขนาดนี้ทำไมยังต้องมีคนมาคอยดูแลตัวเองอีก ที่สำคัญเขาหล่อมากเวอร์ หน้าตาดูดีมากเวอร์ 

"คะ..คะ..คุณหนู ตะ..ตะ..ตื่นได้แล้วค่ะ ใกล้เวลาอาหารมื้อเที่ยงแล้วนะคะ" ฉันพูดตะกุกตะกัก ไม่อาจหาญเหมือนเมื่อกี๊ เดี๋ยวเค้าลุกขึ้นมาเตะฉันทำไงอ่ะ 

"จะนอนนนน...หมอนข้างไปไหนนนน" 

คนบนเตียงยังงอแงไม่เลิก มือก็กวาดหาหมอนข้างไปทั่ว สงสัยจะติดหมอนข้างแน่ๆ เฮ้ยไม่ตื่นก็ไม่ต้องตื่น 

"หมอนข้างอยู่นี่ค่ะ" 

ฉันหยิบหมอนข้างไปยื่นให้คุณหนูวินซ์ ฉันจนปัญญาในการปลุกให้ตื่นละ อยากนอนก็นอนไปจะได้ไปทำงานอย่างอื่นต่อ 

คุณหนูวินซ์จอมขี้เซาพลิกตัวกลับมาทางฉัน พลางทำตาหยีไม่สู้แสง ก่อนจะยื่นมือมาเพื่อรับหมอนข้างไปนอนกอดต่อ แต่เหมือนคุณหนูวินซ์จะลืมตามองไม่ชัด ถึงได้ดึงฉันลงมานอนกอดแทนหมอนข้างซะงั้น!!  

งือออออ...คุณหนูวินซ์อย่าทำกับเจนแบบนี้สิคะ ขอยกเลิกการทำงานเป็นสาวใช้ของคุณหนูตอนนี้เลยได้มั๊ย เพราะเจนอาจจะเป็นโรคหัวใจก่อนทำวิจัยจบก็ได้!! 

คุณหนูวินซ์กอดฉันแน่นขึ้นไปอีก เมื่อฉันดีดดิ้นพยายามให้หลุดออกจากอ้อมแขนของเขา ก่อนฉันจะหยุดดิ้นนอนอยู่นิ่งๆ ด้วยความตกใจ เพราะคนตรงหน้าเอาจมูกมาดมๆ อยู่ตรงซอกคอของฉัน และก็เอาปากมาจุ๊บๆ ขบกัดตามต้นคอของฉันไม่หยุด ฉันทำได้แค่หลับตาปี๋...ขนลุก!! 

"งืมมมม...หอมน่ากินนน" คุณหนูวินซ์พูดงึมงำๆ ในลำคอ แต่เพราะฉันอยู่ใกล้ๆ เลยได้ยินชัดเจน 

"หมอนข้างนิ่มจังเลยยยยยย" คุณหนูวินซ์พูดต่อ จะไม่นิ่มได้ไงนี่มันคนไม่ใช่หมอนข้างงงงง 

อ๊ากกกก...เจนเจอแบบนี้จิตใจเจนไม่แข็งแกร่งพอจริงๆ ค่ะ ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาทีละข้าง มองหน้าคุณหนูวินซ์แบบเต็มๆ ตา ที่ยังคงหลับตาอยู่เห็นใกล้กว่านี้คงต้องสิงร่างคุณหนูวินซ์แล้วล่ะค่ะ 

คนบ้าอะไรหล่อเกินมนุษย์มนา หน้าเนียนใสยังกับก้นเด็ก คิ้วเข้มหนาเรียงตัวสวยรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูปไม่หนาไม่บางแถมยังมีสีชมพูอีกบ่งบอกว่าเป็นคนที่มีสุขภาพดี พอมองตรงปากฉันก็แอบกลืนน้ำลายลงคอ โอ๊ย...ใจคอไม่ดี หน้าฉันต้องแดงมากแน่ๆ เลยตอนนี้ 

"คะ...คุ...คุณหนูวินซ์คะ ปล่อยเจนค่ะ แล้วก็ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว คุณแม่รอทานอาหารอยู่นะคะ" ฉันพูดได้ไม่ถนัดนัก เพราะปากเกยอยู่บนหัวของคุณหนูวินซ์จอมขี้เซา 

"ขออีก 5 นาทีนะครับป้าผินนนน" 

หาาา...นี่เห็นฉันเป็นหมอนข้างยังไม่พอ ยังได้ยินเสียงฉันเป็นป้าผินอีก เจนอยากจะร้องไห้ค่ะ (T^T) 

"ไม่ได้ค่ะ ต้องตื่นเดี๋ยวนี้ไม่งั้นเจนจะใช้ไม้ตายแล้วนะ" ฉันว่าด้วยความโมโห ฉันออกจะสาวจะสวย หุ่นก็ดีเสียงก็เพราะมามองว่าฉันเป็นหมอนข้างแถมเสียงเป็นป้าผินอีก โกรธค่ะ!! 

"งืมมมมม..." ไม่ตื่นใช่มั๊ย มาทำให้เจนเนตรโกรธต้องเจอดี คุณหนูก็คุณหนูเถอะโนสนค่ะ 

ผลัก!!! ...ตุบๆๆๆ  

"โอ๊ยยยยย เจ็บนะโว๊ยใครวะ?? " 

เสียงคนขี้เซาโวยวายยกใหญ่ ตื่นเต็มตาสักทีนะพ่อคุณก่อนจะมองมาที่ฉันที่นั่งกอดอกอยู่บนเตียง พลางทำหน้าบอกบุญไม่รับ 

"เธอเป็นใคร เข้ามาในห้องของฉันได้ไง มาอยู่บนเตียงของฉันได้ไง แล้วที่สำคัญมาถีบฉันทำไม พูด!!! " จริงๆ แล้วไม่ควรตื่นอะถามอะไรเยอะแยะ ชิ!! 

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเจน เป็นคนใช้คนใหม่มีหน้าที่ดูแลคุณหนูวินซ์อย่างใกล้ชิด ส่วนเมื่อกี๊เรียกว่าปลุกให้ตื่นค่ะ ไม่ได้ถีบ!! " ว่าจบฉันก็ยักคิ้วส่งให้ผู้ชายตรงหน้า 

"ก็บอกว่าไม่เอาคนคอยดูแลไง ทำไมคุณแม่พูดไม่รู้เรื่อง!! " 

นายวินซ์ ขอเรียกแบบนี้ละกัน การกระทำไม่เหมาะกับการเป็นคุณหนู พูดขึ้นมาเหมือนบ่นกับตัวเอง 

"ไม่ทราบค่ะ คุณผู้หญิงรับเจนเข้ามาทำงาน เจนก็มาทำตามหน้าที่ คุณหนูตื่นแล้วก็ควรไปอาบน้ำค่ะ คุณแม่รอทานข้าว 'นานมาก' แล้วค่ะ" 

ฉันเน้นคำว่านานมาก เพื่อเขาจะได้รู้สึกตัวบ้าง 

"แล้วเธอมาอยู่บนเตียงของฉันได้ยังไง เธอยังไม่บอกเลยนะ" หึ...เป็นคนพาขึ้นมาบนเตียงเองแท้ๆ แต่กลับจำไม่ได้ 

"ก็คุณหนูดึงเจนขึ้นมาเองนี่คะ แถมยังกอดรัดแน่นนึกว่างูเหลือมซะอีก" ฉันว่าพลางทำหน้ามู่ทู่ส่งไปให้ 

"ฉันเนี่ยนะ ไม่มีทาง!!! " นายวินซ์ว่าพลางทำท่าทางรังเกียจใส่ฉัน มันจะมากไปแล้วนะ! 

"งั้นดูที่คอของเจนค่ะ คุณหนูแง็บๆ อยู่ที่คอเจน จมูกก็ดมอยู่ตรงซอกคอฟุดฟิดๆ นึกดูดีๆ สิคะ" 

ฉันพูดจบก็ทำตาปริบๆ ส่งให้คุณหนูวินซ์สุดหล่อ ที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนกับเห็นผี เขาเงียบไปสักพักก่อนจะเอามือตบหน้าผากตัวเองหนึ่งที 

"ฉันจะไปอาบน้ำเก็บที่นอนให้ด้วยล่ะ" 

ฉันมองตามร่างสูงที่คาดว่าน่าจะนึกได้แล้วว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง ก็ทันได้เห็นเขาหน้าแดงลามไปถึงใบหู เดินตัวปลิวเข้าห้องน้ำไป 

"หึ...ก็น่ารักดีนี่นา แต่ให้นอนหลับไม่ต้องตื่นจะดีกว่า ฮะฮะฮ่า" 

ฉันบ่นพึมพำอยู่คนเดียวมือก็จัดการเก็บที่นอนให้เรียบร้อย ก่อนจะออกไปหาป้าผิน 

 

******************************* 

อย่าลืม #วินซ์ #เจนเนตร #แม่บ้านสาว #วิจัย กันด้วยนะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว