วันต่อมา

ทุกคนกล่าวพูดทักทายกันในตอนเช้า และตอนนี้พวกเราอยู่ในช่วงวันหยุดล่ะค่ะ

ร.รเราหยุดไห้4วัน

พวกเราวาวแผนไปเที่ยว3วัน2คืนที่ทะเล

และพวกเราก็อยู่ที่ทะเลแล้วล่ะ

นี้คือทะเลที่เรามา

นัตสึ พูดแทรกขึ้น

แล้วนัตก็ดึงมือของฮารุไปด้วย

และพวกเราก็ต่างพากันไปที่ห้องพักละแต่งตัวออกมา

ชุดว่ายน้ำของแต่ละคนสวยๆทั้งนั้นเลยน่ะ

ที้ฉันไม่ลงเพราะไม่เก่งเรื่องกีฬาและไม่ค่อยแข็งแรงน่ะ

ทุกคนต่างพากันโอละน้อยออก

นัตกะเค ฮิวงะ

ส่วนโซระก็มีฮารุ สึนะเรด

เมื่อเล่นไปได้สักพักก็สูซีกันน่าดูเลย

พวกเขาเล่นไปเลื่อยๆ ตอนนี้ผ่านมา30นาทีแล้วพวกเจทก็หยุดแล้วหันมานั้งพักกันตอนนี้ กลุ่มจองนัตนำอยุ่15แต้ม

ฉันยืนน้ำไห้ทุกคน...

นัตปัดขวดน้ำออกจากมือของฉัน

นี้โกรธอะไรฉันงันหรอ..

ฉันออกมาจากพวกโซระ....เย็นดีจังสายลมทะเลทำไห่ฉันรุ่สึกดีขึ้น...

ทิวทัดเนี้ยสวยสุดๆไปเลยล่ะ

ฉันเห็นอะไรบางอย่างและวิ่งตามไป

ฉันวิ่งตามไปเลื่อยๆ

และนั้นก็หายไป....แฮกๆ...

หาย..ไปไหนแล้วล่ะ..

ฉันส่งสายตามองรอบๆ เอ๊ะ ที่นี้มันที่ไหนน่ะ?...นี้ฉันวิ่งมาจนลืมดูเลยงันหรอ...

เกร็บ!

เสียงคนเหยียบกริ่งไม้ ฉันหันไปตามเสียง

ชายหนุ่มผมขาวดั่งหิมะตาสีแดงราวกับโลหิตใบหน้าเรียวสวย ดูเหมือน ชายที่อายุ20.

หญิงสาวมองใบหน้านั้นพลาน รุ้สึกคุ้นเคยราวกับเคยเจอเขาที่ได แต่คิดไม่ออก

เมื่อชายหนุ่ม กล่าฝหญิงสาวก็กระพริบยาเพื่อปัดความคิดอื่นออกไปและปรับอารมณ์

ชายหนุ่มกล่าวพลานขยับมาไกล้ๆนิด

อา...ฉันเยือกมองพระอาทิต....เย็นเสียแล้ว...

เดินหมุนหัวเดินกลับทางเดิมที่เดินมา ยังดีที่ฉันจำทางได้ดี...พอเดินออกมาจากตรงนั้น....เอ๊ะนี้มันไกล้ๆกลับที่เราเห็นคนนั้นนี้พอหันกลับไปก็พบว่า...หายไปแล้ว...ม่านพลัง...หรอ

บ้าน่า....ไม่มีทางหรอก...คนจากโลกเวทย์มนต์งันหรอ...

เสียงของเนดทำไห้ฉันหยุดคิดและสะลัดมันทิ้งไป

ฉันยิ้มแห้งๆไห้เรด

สึนะเขกหัวฉันเบาๆ พลานส่งสาวตาที่เป็นหว่ง

พวกเราแนกย้านกันกลับห้องพักและนัดกันว่าตะมาเจอที่ห้องอาหาร

ณ ห้องอาหาร

ทุกคนนั้งและทานอาหารที่เด้กเสริฟเอามาจัดเตีรยมไห่

ทุกคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานและฉันก็เล่าเรื่องต่างยกเว้นเรื่องนั้น ฉันเลือกที่จะไม่บอก

ตัดจับงาบบบ ยาวหน่อย พึงผ่านหลังกีฬาสีเหนื่อยสุดๆไปเลยล่ะคร้าา ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน้าา