วันต่อมา ณ สวนดอกไม้vip เวลา5.โมงเย็น30

ที่นี้ริป่าว......สวยจังแหะที่นี้...ว่าแต่....เคียวยะคุงกับ....

พรึ่บ!!

ชายหนุ่มทั้ง12คนปรากฎตัวขึ้น

และพูดพร้อทกันว่า "ยินดีต้อนรับครับ"

เคียวยิ้มหน้าหวานพร้อมยื่มดอกกุหลายสีแดงไห้

หนุ่มใส่แว่นดึงเก้าอี้เชิญหญิงสาวางก็ดันเข้าหาโต๊ะ...

ด้านนัต

โซระท่าท่างคิดเมนูต่างๆ

แต่จะว่า....ทุกครั้งที่เมลจะไหนเธอมักจะระบุนี้...ทำไมครั้งนี้ถึงไม่บอกอะไรเลยน่ะ?มีปัณหาอะไรริป่าวนะ

ณร้านสะดวกซื้อ

พวกเราเลือกวัถดิ์ไปเลื่อยและกลับบ้าา.น..เย็นป่านนี้แล้วทำไมถึงยังไม่กลับน่ะ

ด้านเมล เมื่อ2ชั่วโมงก่อน

แล้วเคียวคุงก็ล่วงมือลงไปในกระปุกหยิบป้ายชื่อ

เคียวอ่าน สีหน้าดูเซ็งๆเล็กน้อย

มิคาเอลคุงขมวดคิ้วพลานเอื้อมมือหยิบคำสั้งจากกล่อง

แล้วมิคาเอลก็ขมวดคิ้วอีกสีหน้าดูไม่สบอารม์เลย

มิคาเอลยักไหล่พลานทำเฉย

คารุยิ้มพลาารับถุงคุกกี้จากมือไป

รุกิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งสัญาณ เริ่มจับเวลา

ทุกคนอยู่ในภาวะเงียบเพื่อรุ้นว่าใครจะแพ้จะชนะ

ทั้งสองคนผลัดกันป้อนอย่างเร็วจนจุๆเคียวก็ทำตกลงที่ขาลองมิคาเอล

กรี๊งงง!!!

เสียงหมดเวลา เคียวคาบคุกคี้อยู่ทีทปากและชะงักไปพักนึ่งแล้วก็ชักสีหน้าเล็กน้อย