นัตรับมือกับการที่เธอจะตบหน้าของนัตได้ง่ายดาย

นัตไม่ว่าอะไรก็เผชิญหน้าโดยไม่กลัวอะไร....เหมือนท่านชินาม่อนไม่มีผิดเลยกล้าหาญ และแข็งแกร่ง..

แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เดินควงกับผู้ชายที่เมริบอกชอบออกไป.

น้ำตาซึมเลยเมริจัง....นี้โลกที่นี้ต่างจากที่เราอยู่จัง

เมริเช็ดน้ำตาและยิ้มอย่างอ่อนโยนออกมา

ณตอนเย็นช่วงเวลา5โมงเย็น

นัตชี้ไปยังพระอาทิตที่กำลังจะตก

แสงของท้องฟ้าทอแสงสวย

สวยดีจัง...เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขจัง

แล้วนัตก็วิ่งลงไปที่เนินหน้าที่ลมพัด

แล้วฮารุก็วิ่งลงไปพวกเราคุนกันหลายๆเรื่องที่โลกเวทย์มนต์

เป็นช่วงเวลาที่อยากจะหยุดไว้ไม่ไห้มันหายไปเลยล่ะ

พวกเราใช้เวลานี้ไปเลือยๆ

ตอนนี้พวกเราคุยกันมาเลื่อยๆจนมาถึงบ้านของพวกเรา

ทุกคนเข้าไปด้วยกันและกล่าวว่า

"กลับมาแล้ว"

นัตวางกระเป๋าลงที่โซฝาแล้วล้มตัวลงที่โซฝา

ฮารุจังเดินไปล้มลงที่โซฝาตัวน้อย

โซระจังนั้งคุงคิดหน้าตู้เย็นที่ถูกเปิดไว้

พวกเราทำอะไรกันจนเสร็จและมานั้งล้อมวงคุยกัน

ฮารุคิดคำนวนบางอย่าง

ชักง่วงแล้วสิฉันปิดปาก

ทุกคนแยกย้ายกันไปห้องของตนเอง

เธอน่ะหรอ...ทำไมถึงรุ้สึกคุ้นเคยยังๆไม่รุ้

ช่างเถอะค่อยคิดเถอะ..ตอนนี้คงต้องนอนก่อน

........

....

...

..

ที่นี้มันที่ไหนกันน่ะ

อีกแล้วหรอ...เหมือนคราวนั้นที่ตะมาโลกมนุษย์...

แต่บรรยากาศกลับต่างออกไป

เยือกเย็น...และหนาวเน็บ

แกร็ง

เสียงอะไรน่ะ..

แกร๊งง...ตึก...คลืน....เสียงเหมือนโซ่?

เสียงนั้นค่อยๆคืบคลานเข้ามาไกล้...

บางอย่างสีดำปกคุมสิ่งนั้น...และค่อยง้างกรงเล็บเข้าไปที่หญิงสาว

ความฝันงันหรอ....

ฝันอะไรกันเนี้ย....ตอนนี้มันฉันหันไปมองนาฬิกา

นอนต่อไม่ไหวเลยแหะ....ลงไปหาอะไรทำดีกว่า..

ฉันอ่าบน้ำและใส่ชุดปกติ

ในตู้มีอะไรพอจะทำได้มั้งนะ...

แต่ความฝันมะกี้นะ...มันช่าง...น่ากลัวและ...ช่างโดดเดียวจัง...ทำไมกันนะเจ้าตัวนั้นถึงโดนล่ามโซ่ไว้

หญิงสาวคุงคิดและลงมือทำอาหาร..

จนเวลาผ่านมา....

ทุกอย่างผ่านไปเลื่อยๆ...

ณ ร.รมิโซวะเกียวโต

ทุกคนแยกย้ายกันไปตามหน้าที่

เอ๊ะ!

พวกเขาเป็นใครกัน

เคียวยื่นมือมาปิดปากของฮันนี้

ห้องเดียวกัน....บางทีเขาออะจะ...อยู่ท้ายๆก็เลยไม่ได้สงเกตล่ะมั้ง

แล้วชายหนุ่มก็ยื่นจดหมายไห้

แล้วคนพวกนั้นก็เดินจากไป..

...

..