ตึกๆ..เสียงฝืเท้าของฉันดังกล้องไปทั่ว ทางมืดและเยือกเย้นไม่รู้เลยว่าทางเดินนี้จะไปไกลแค่ไหน..

ที่นี้น่ะมันที่ไหนกันน่ะ?

ทางเดินนี้ราวกับจะไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนดั่งราตรีที่มืดมนไร้แสงจันทรา

ฉันเดินไปตามทางที่ไร้แสงและผู้คน บรรยากาศช่างเยือกเย็นราวกับหิมะที่ร่วงโรยไม่มีที่สิ้งสุด

เมื่อหญิงสาวก็ได้หยุดลงราวกับพบบางอย่าง

เมื่อเอ๋ยถามชายหนุ่มกลับวิ่งหายหนี

หญิงสาววิ่งตามไปโดยเห็นเพลียงเงาหลัง..

หญิงสาวสะดุดล้มลง

ปละะทุกอย่างก็ส่วงขึ้น เธอมองไปรอบๆตัว ห้องโถงโทนสีม่วงขาว ถูกแต่งตกไว้อย่างสวยงาม

ชายหนุ่มผมขาวคนนั้นนั้งอยู่ด้านหน้าฉัน ตาของเขาแดงดั่งโลหิตสายตาที่มองมาเยือกเย็นและปนไปด้วยความเศร้า...

อ่า...เขาเป็นใครกัน..ทำไมถึงรุ้สึกเราคุ้นเคยน่ะ?

เสียง...ในใจ?

แฮก!!!

ใครกันน่ะ....ผมขาวดั่งหิมะ...

"จงหาเสียงในใจเธอ ไห้เจอ"

เอ๊ะ...เสียงใครน่ะ

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง...ห้องของฉัน..ท้องฟ้าวันนี้กลับขุนมัวจังน่ะ..

.....ราวกับจะเกิดเหุตไม่ดี...

ต้องหาไห้เจอ...เสียง...ในใจ...

หญิงสาว ใช้เวทย์มนจัดที่นอนล่ะอ่าบน้ำ. ก่อนจะขี่ไม่กวาดไปที่หอสมุด..

หวังว่าที่นี้จะมีเรื่องราวของเขาคนนั้นน่ะ

ฉันยิ้มทักทายคุณยาย

ฉันจะต้องหาไห้เจอ...ไห้ไดเลย

นั้นมันแสงอะไรน่ะ!!!

ตัดดด. ฉับๆๆๆ

ติดตามตอนต่อป่ายยยย