ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 3

ชื่อตอน : แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 3

คำค้น : แมง ป่อง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2562 21:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 3
แบบอักษร

 

 

 

 

 

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 3  

Vivian'Talk 

 

 

ติ๊ดดดดด 

 

"โอ๊ะ รอแปบคร๊าบ~" 

  ผมลุกจากเก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์ เดินฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์  ชะแวบเข้าที่ห้องครัวเล็กๆในคอนโด 

 ผมเดินตรงไปที่หม้อหุงข้าว มีไอความร้อนแผ่ออกมาบางๆ เปิดฝาหม้อก็เจอกับข้าวหุงร้อนๆกำลังสุกพอดี หน้าตาน่ากินที่สุด! 

ตักใส่จานที่เตรียมไว้พร้อมกลับไปเทถุงกับข้าวที่ซื้อติดมือก่อนจะขึ้นมาคอนโด ผมขี้เกียจทำอาหารแล้วอ่ะ มันเปลืองค่าแก๊ส(?) 

วิเวียณคนหล่อสำนึกชาติขึ้นได้เมื่อโดนริบค่าขนม และตั้งคติตนขึ้นใหม่ว่า 

'เราต้องอยู่อย่างพอเพียง ไม่ขาดไม่เกิน' 

ม๊ารู้ว่าลูกตัวเองพอเพียง(แอบลำบาก)คงจะน้ำตาปริ่ม(สะใจ)มากเลยทีเดียว 

แงงงง เมื่อไหร่จะสิ้นเดือน! บ่นในใจไปมือก็ตักกับข้าวกินที่โต๊ะกินข้าว 

 

ตึ๊ง~ 

ติ๊ง- 

ติ๊ง- 

 

"ใครแชทมา?" ผมพึมพำเบาๆ แต่ก็ตักกินข้าวต่อไปไม่สนอะไร แต่ไอ้เสียงแชทเด้งจากเฟสบุคก็ดังถี่จนผมรำคาญ  

ลุกไปดูก็ได้วะ เผื่อมีเรื่องสำคัญ! 

ผมเดินเข้าห้องนอนตัวเองที่เปิดประตูอ้าไว้ พยายามไม่เปิดแอร์ให้ลมเข้ามาในห้อง  ประหยัดเงินค่าไฟครับ 

 

ตึ๊ง~ 

 

นั่น...มันส่งมาอีกละ บ้านไฟไหม้หรอถามหน่อย ! 

ผมกดดูแชทในกล่องข้อความก็มีแชทนึงที่เล่นส่งเป็น10ข้อความ แล้วก็ดันเขียนข้อความสั้นๆว่า 

'มึง' สิบกว่าคำ... 

ไอ้สัสเพลิง 

ไอ้กวนทีนนนนน 

ผมกดแป้นพิมพ์พิมพ์ข้อความตอบไอ้เพลิงไป 

("ว่า") 

กะทัดรัดดีไหมล่ะผม -.,- สักพักมันก็อ่านแล้วก็ขึ้นว่ากำลังพิมพ์ทันที 

 

ตึ๊ง~ 

 

("เรื่องด่วนมาก กูขี้เกียจพิมพ์ โทรมาดิ")12.16 

อ่านแล้ว ("กูต้องเก็บตังโทรศัพท์ไว้ใช้ยามจำเป็น แม่สอนไว้") 

 

("ถุ้ยย ไม่มีจะแดกก็บอกมาเถอะ")12.17 

 

รู้แล้วก็ซ้ำเติมกูทำไมT^T.โฮ~ ผมยังเสียดายชีวิตอันแสนหรูของผมอยู่เลย! 

 

อ่านแล้ว ("คอลวิดิโอละกัน") 

 ผมกดพิมพ์เสร็จแล้วก็คลิกที่รูปวิดีโอมุมขวาบนแชท รอไม่นานก็ปรากฏเป็นหน้าไอ้เพลิงที่กำลังเสียบหูฟัง 

"ขี้เหร่ว่ะ" 

"(พอๆกับมึง)" 

ดู..ดูมัน โอหังกับเพื่อนยิ่งนัก! 

"มึงอยู่ห้องนั่งเล่น??" 

ไอ้เพลิงพยักหน้าหงึกหงัก เพราะผมเห็นทีวีจอแบนขนาดใหญ่ติดฝาผนัง ผมก็จำได้รางๆว่าต้องเป็นทีวีที่ห้องนั่งเล่นที่ เดินผ่านน่ะครับ 

"(พรุ่งนี้ย้ายมานอนกับกูไหม)" 

"เฮ้ย! ทำไมกูต้องนอนกับมึงวะ!?" 

ผมร้องออกมาอย่างตกใจ   แต่ไอ้เพลิงยักไหล่ไม่สนกับปฏิกิริยาของผม 

"(มาเหอะน่า กูเห็นมึงบ่นว่าค่าไฟ ค่าน้ำ ค่าคอนโดแพงไม่ใช่เหรอ? มาอยู่กับกูจะได้ประหยัดไง สะดวกสบายด้วย)" 

 มันร่ายยาว ส่วนผมก็คิดหนัก 

                อืม...ใจจริงอยากจะไปนอนกับมัน80%แล้วล่ะ! แต่ขอเล่นตัวนิดนึง เดี๋ยวเพื่อนจะหาว่าเราคบกับมันเพื่อเกาะมันกิน! 

ซึ่งถ้าถามว่าใช่ไหม ? 

 

ใช่! 

 

แง...ก็จนอ่ะ แม้พ่อแม่ผมจะรวย แต่ผมมันลูก มันจนเพราะเหล่าลูกรักที่ต้องการซื้อมันมีเยอะแยะเต็มไปหมด แค่เปิดมือถือแปบเดียว ตาก็วาว มือก็สั่น โดนล่อซื้อด้วยของแถม แต่มาตาสว่างก็ตอนที่มันได้ของแล้วไม่คุ้มเสียเลย ! 

โดนม๊าด่าจนหูชาก็หันไปอ้อนป๊า แต่ป๊าก็เมิน เพราะป๊าเป็นสมาชิกสมาคมพ่อบ้านใจ(ไม่)กล้า 

เมื่อก่อนดื้อได้เพราะม๊าเอ็นดู เห็นใจเราที่ต้องมาเริ่มต้นใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัย เลยใช้เงินให้ลูกไประบายความสุข จนผ่านมาหลายเดือนม๊าบอกผมคงจะเริ่มชินแล้ว เงินค่าขนมหายไปเกือบครึ่ง ! 

แค่ก้าวขาออกจากหอก็เสียเกือบพันแล้วT-T บุฟเฟ่ต์มันเยอะอ่ะ โดนล่อซื้ออ่ะ ม๊าไม่เข้าใจผม! 

 

โม้ไปเรื่อย....ว่าแล้วก็วกกลับมาที่ไอ้เพลิง กระแอมในลำคอน้อยๆเพื่อตอบไอ้เพลิงที่ถือสายรออยู่ 

 

"จะดีเหรอมึง...ตั้งเดือนแน่ะ..." ทำเสียงอ่อยไปให้มัน เผื่อมันสงสารหรือเห็นใจ มันเบ้หน้าแล้วขยี้หัวตัวเองแรงๆ 

"(ตามึงไม่ค่อยจะเกรงใจกูเลย ส่องประกายเอาซะวิ๊งค์ๆเหอะ!)" 

 อุ้ย มันรู้ทัน-.- ก็แหมมม บ้านไอ้เพลิงใหญ่จะตาย ร่มรื่นน่าอยู่เป็นที่สุดอ่ะ อีกอย่างช่วงนี้มันก็ติดบ้านญาติสุดที่รัก(เจ้านายผม)อีก…. 

 

คงไม่กลับบ้านตัวเองบ่อยๆแน่ๆ คงไม่ได้ไปจ๊ะเอ๋กับญาติไอ้เพลิงหรอก ส่วนพ่อกับแม่มันก็ฮันนีมูนเป็นว่าเล่นนานๆทีจะโผล่มาให้เห็น  

 

เพราะฉะนั้น… 

 

ผมก็ได้อยู่บ้านหลังใหญ่โต(ของมัน)คนเดียวแบบสุขสบายให้สำรักความรวยไปข้างเลย ! 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

 

               จู่ๆความคิดชั่วร้ายก็เข้ามาครอบนำผมทำให้เผลอหลุดปากตอบตกลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ   ไอ้เพลิงไม่ติดใจอะไรก็รีบเปลี่ยนเรื่องกลัวผมจะปฏิเสธไปซะก่อน ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรไม่ได้คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว 

 

ขอฟรีครับ ใครจะไม่เอา 

พอดีลกันเรื่องที่พักเรียบร้อย ไอ้เพลิงก็เปลี่ยนเรื่องคุยกับผม 

 

“(เออ กูอยากแดกว่ะ ไปไหมคืนนี้?)” 

“กูช็อตเงินมึงก็รู้”  

ผมตอบเสียงเนือยๆ มันชวนผมไปก๊งเหล้าครับ ไอ้เราก็อยากตกลงอยู่หรอก อยากดื่มเหล้าให้เมาเอาเป็นเอาตายเลย อยากคุยกับสาวๆหุ่นดีๆ อยากแดนซ์ให้หัวหมุนเลยทีเดียว แต่ติดตรงที่ว่า 

 

กูช็อตเงินT^T 

 

“(ไม่ต้องห่วง กูเลี้ยง)” 

“ตกลง เจอกันเที่ยงคืนนะมึง!” 

               ผมกดออกจากวิดีโอของเฟสบุคทันที เดี๋ยวมันพูดเล่นครับ ผมต้องชิงออกมาก่อนช่วงนี้ก็เริ่มห่างหายผับบาร์ต่างๆขอผมได้ไปสัมผัสบรรยากาศอันหอมหวาน ตอนนี้นอนพักเอาแรงดีกว่า ฮิ้งงง 

 

 

 

ทางด้านเปรวเพลิง 

 

“เฮ้อ…เรื่องของฟรีนี่ขอให้บอก” ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆ ส่ายหน้าให้กับเพื่อนสนิทตัวเอง เก็บแท็บเล็ตและหูฟังไว้ข้างๆตัว 

หลังจากที่คอลวิดีโอกันเรียบร้อย ขาเรียวยกขึ้นไขว้ขาอีกข้างของตนเอง แผ่นหลังบางแนบกับโซฟาสีขาว แขนทั้งสองข้างกอดอก ตาเรียวมองร่างสูงโปร่งกำลังสูบบุหรี่ยี่ห้อดังตรงหน้าของตนเอง หรือโซฟาอีกฝั่ง 

 

“คิดจะทำอะไรกันแน่ครับ พี่รอน?”  

น้ำเสียงทุ้มติดหวานเอ่ยออกมาด้วยความกังวลร่างสูงเหลือบมองคนตรงหน้าผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็น’หลาน’ ของตน ดวงตาคมเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดใด แค่ยิ้มน้อยๆให้หลานตัวเองแล้วเงยหน้าพ่นควันสีขุ่นออกจากปาก 

 

‘ชิส์…หล่ออีกแล้ว’  

 

 ร่างบางจิ๊ปาก ตาเรียวยังคงไม่ละสายตาจากร่างสูงแม้แต่วินาทีเดียว มันยากนักที่จะละสายตาเพราะร่างสูงของพี่รอนน่าจับจ้องที่สุด และก็ยากที่จะเห็นเจ้าตัวโผล่ออกมาให้เห็นตัวเป็นๆ ด้วยร่างกายที่สมบูรณ์แบบเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อพอประมาณ หน้าตาคมคายจัดว่าหล่อกว่าดาราระดับโลกหลายๆคน และมันสมองที่ทำให้เขาเป็นนักธุรกิจชื่อดังที่ใครๆก็ต่างต้องการที่จะเป็นหุ้นส่วนกับเขา 

แน่นอน…เรื่องอำนาจนั่นก็มีมากมายเหลือเกิน โดยเฉพาะด้านมืด 

               แต่ก็ใช่ว่าเขาจะทำผิดกฎหมายไปซะหมด  และแน่นอนว่ามันจะถูกกฎหมายซะหมดอีกเช่นกัน…? ไม่มีคำว่าถูกต้องในด้านมืด ทุกคนคิดจะตลบหลังผู้ที่มีอำนาจกว่าเพื่อให้ตนเองมีอำนาจแทนหรือคอยจะฆ่าคนที่มีอำนาจกว่าตนนั่นแหละ 

“พี่ไม่ตอบคำถามผม? ขอบอกไว้ก่อนนะครับ ผมหวงเพื่อนคนนี้นะ ”  

 

 หวง....ก็ใช่ 

 

“อ่า….รู้อยู่หรอก แต่ถ้าไม่อยู่กับพี่ เขาก็ตายนะ?” 

“หึ! อยู่กับพี่ก็ตายได้เหมือนกันแหละ!”  

               ร่างสูงหัวเราะออกมาเบาๆ มือเรียวบดขยี้บุหรี่ลงที่กระดาษแผ่นหนึ่ง ตรงกลางของรูปๆหนึ่งทำให้เกิดไฟมอดไหม้กระดาษแผ่นนั้น ก่อนจะดับไปช้าๆ เพราะอุณหภูมิในห้องค่อนข้างเย็น 

“พี่แน่ใจนะ ว่าพี่ไม่ได้คิดจะทำอะไรอีก?” 

“อะไรที่ทำให้เพลิงไม่มั่นใจในตัวพี่ล่ะ?” 

 

“โอ้ย! ผมสับสนแล้วเนี่ย..!  จู่ๆพี่ก็มาบอกให้ผมหลอกเอามันมาอยู่ที่นี่เพื่อความปลอดภัยอะไรนั่น?” 

               ร่างบางกุมขมับตัวเองแล้วบ่นออกมา เขาไม่เข้าใจความคิดร่างสูงคนนี้เลยจริงๆ ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก ยืดตัวยืนเต็มความสูงก่อนขายาวๆจะก้าวออกไปช้าๆ 

“ไม่ต้องห่วง เด็กนั่นจะไม่เป็นอะไร....แต่ก่อนที่พี่จะปกป้องเขา เขาก็ต้องเป็นคนของพี่ซะก่อน” 

ร่างบางหันขวับมองร่างสูงทันที  แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากคัดค้านอย่างใด  ทว่าในใจกลับเดือดพล่านกับคำกล่าวนั้น

 

รู้อย่างนี้....ไม่ทำตามที่เขาขอร้องหรอก

 

ร่างบางมองแผ่นหลังกว้างที่ตนมักจะอยากกอดตลอดอย่างโหยหา แต่หารู้ไม่ว่าพรุ่งนี้...จะมีมารมาขโมยแผ่นหลังกว้างนี้ไปจากเขาแล้ว 

 

ตลอดไป 

 

********************************************************************** 

 

 

 

ประกาศ  

เรื่องนี้จะมีการติดเหรียญ หากทำการลงจนจบตอน เปิดให้อ่านฟรี 1 อาทิตย์นับจากวันที่ลงนิยายตอนสุดท้าย 

ส่วน NC  

จะเปิดอ่านฟรีแค่ 5 วัน เท่านั้น 

หลังจากครบ 5 วันจะทำการติดเหรียญ (จะเริ่มปิดวันไหน เราจะบอกอีกทีนะ) 

ใครใคร่อยากสนับสนุนก็สนับสนุน ใครสายฟรี ก็เข้ามาเม้นท์ให้กำลังใจได้ค่ะ 

ถือว่าเราแจ้งล่วงหน้าแล้วเนาะ สงสัยอะไรถามได้ค่ะ  

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ เราอ่านทุกๆคอมเม้นท์ ทุกๆกำลังใจเลย :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว