ฉันผยักหน้า แล้วลุกขึ้นยืน

มองดูยัยไอขี้สภาพยับเยินยิ่งกว่าขยะมูลฝอยซะอีก

พี่ตี้เอาเสื้อมาคุมหัวฉันไว้ แล้วพาไปขึ้นรถ

ฉันค่อยๆผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เพื่อให้ตัวเองผ่อนคลาย

ฉันมาถึงที่ไหนสักที่ มันห่างไกลออกมาจากตัวเมืองมากอยู่พอสมควร

ฉันเดินขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านพร้อมกับยัยจิง

ฉันร้องไห้ออกมาแล้วเข้ากอดมันอย่างกับเด็กๆ

ฉันบรรยายความรู้สึกตอนนั้นออกมาได้เป็นอย่างดี ฉันกลัวมากๆ

ฉันกอดมันอีกที แล้วร้องไห้กับมันอีกรอบ

ฉันจะออกไปจากชีวิตของเขา

อย่าได้เจอกันอีกเลย

จบการสนทนา

jaonaay.nay Talk

ตอนนั้นที่ดรีมไม่รับโทรศัพท์ไม่ตอบไลน์ ผมเป็นห่วงเธอมาก เลยรีบไปหาเธอที่บ้าน

แต่พอเข้าไปในบ้าน ขึ้นไปบนห้องนอนของเธอก็พบว่าเธอเข้าไปอาบน้ำ

ผมถอนหายใจออกมาแบบโล่งอก ผมเดินมานั่งที่เตียง

ผมเดินไปดู นี่มันข้อมูลอาชญากรรมของผมนิ

เธอจะหาข้อมูลพวกนี้ไปทำไมกัน มันทำให้ผมเริ่มโมโห

พอเธอเดินออกมาก็ตกใจที่เห็นผม และเธอกำลังกลัวผม

คำตอบของเธอทำให้ผมโมโหหนักขึ้นกว่าเดิม

ผมมองเธอด้วยแววตาที่น่ากลัว ขาของเธอเริ่มสั่น

ผมกำลังบีบให้เธอพูด แต่ดูเหมือนเธอจะไม่พูดมันออกมา

ได้ เราได้เห็นดีกัน

จากนั้นผมลากเธอมาที่โกดังของผม

เธอกำลังกลัว และผมอยากให้เธอกลัวยิ่งกว่านี้ ผมยัดปืนใส่มือเธอ

เธอเริ่มร้องไห้และส่ายหัวไปมา

ผมจับมือเธอเล็งปืนเข้ามาพวกมัน เธอหลับตาลงแน่น ผมยิงออกไปแบบต่อเนื่องเจ็ดนัด

ผมทำเป็นยิงพลาดในนัดสุดท้าย เธอลืมตาขึ้นมาเพื่อดูเหตุการณ์ทั้งหมด จังหวะนั้นเอง ผมก็ยิงเข้ากลางกระบาลผู้ชายคนสุดท้าย

ผมกระซิบลงไปข้างๆหูของเธอ

เธอคงเกลียดผมมากๆ

ผมอยากให้เธอรู้ ว่างานของผมมันโหดร้ายแค่ไหน และเธอคงไม่มีวันให้อภัยผม

ก็ตอนนั้นมันโกรธจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้จริงๆ

จากนั้นผมก็พาเธอมาที่ผับต่อ เธอนั่งเงียบๆที่หน้าเคาน์เตอร์ ส่วนผมก็ขึ้นไปทำงานต่อชั้นบน

เธอนั่งเงียบๆเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง แต่ความรู้สึกผมมันบอกว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับดรีมตอนนี้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ผมลุกจากเก้าอี้แล้วรีบวิ่งลงไปที่ชั้นล่าง

ผมสับสนจนจะบ้าตาย ผู้หญิงสองคนทะเลาะกัน

ผมคิดว่าวันนี้ดรีมคงเหนื่อยมามาก จนมาลงที่ไอ

ความผิดผมอีกใช่มั้ย

ไอเข้ากอดผม ผมมองหาลูกน้องก่อนจะผยักหน้าเรียกมัน

ผมนั่งปลอบไออยู่สักพักนึง

ใครหน้าไหนกล้ามาฆ่าลูกน้องผม

แล้วนี่ดรีมยังหายตัวไปอีก

เหอะ ผมว่าผมพอจะเดาออกแล้วล่ะ

ยังไงเธอต้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนของเธอแน่ๆ

ผมมองเธอด้วยสายตาที่น่ากลัว

ผมให้ลูกน้องไปส่งไอที่คอนโด ส่วนผมจะกลับไปรอดรีมที่บ้าน

ผมขับรถมาถึงบ้านในช่วงดึกๆ

ผมเดินขึ้นไปยังห้องนอนของเธออีกครั้ง

ผมมองไปรอบๆไลฟ์สไตล์ของเธอค่อยข้างแปลกๆนะ สีนู้นนี่ไม่แมทกันสักอย่าง

ผมนอนลงที่เตียง แต่ว่าผมนอนผิงหัวเตียงเอาไว้นะ

ผมเปิดลิ้นชักออกดู

ผมค่อยๆเป็นมันออกดู

ผมปิดไดอารี่ลงแบบเซงๆ

ผมเริ่มหลับตาลงช้า

ผมได้กลิ่นของดรีมจากบนที่นอน บนหมอน บนผ้าห่ม มันเป็นกลิ่นที่รู้สึกดีจริงๆ

💤💤💤💤💤

. . .

ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าอีกวัน ผมมองไปรอบๆ

ยังไม่กลับมาสินะ

ผมไม่มีทางไปถามเพื่อนเธออย่างแน่นอนว่าเธออยู่ที่ไหน ผมมีทั้งเงินทั้งอำนาจกับอีแค่ผู้หญิงคนเดียวทำไมจะหาไม่เจอ

📞

จบการสนทนา

1อาทิตย์ผ่านไป

ผมก็ยังตามหาดรีมไม่เจอ

เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกรำคาญไอ จนอยากให้หายๆไปซะ

ผมกำลังคิดถึงดรีม เธอไปอยู่ที่ไหนกัน

ผมออกมาจากคอนโด และขับรถตรงกลับบ้าน

คนในบ้านผมกำลังสั่งสอนผมอยู่ใช่มั้ย ว่าให้เห็นค่ากับของที่เรามี

เมื่อเสียมันไป มันถึงได้เจ็บปวดแบบนี้

1เดือน

ผมจะขอร้องยัยนี่ดีมั้ย

แล้วถ้าดรีมไม่กลับมาเลยล่ะ

ผมชั่งใจเล็กน้อย ระหว่างดรีมกับไอ

ผมจะเลือกใคร??

จบการสนทนา

โอ๊ย ชีวิตฉันดีดี๊

นี่ก็หนึ่งเดือนและที่ได้มาอยู่ที่นี่

มองไปข้างหน้าเห็นน้ำ มองมาข้างหลังก็เห็นต้นไม้

📞

จบการสนทนา

ฉันถูกอีจิงส่งมาที่เกาะอะไรก็ไม่รู้ มีแม่บ้านให้ประมาณสามคน

เหงาเวอร์

มองไปรอบๆก็เจอแต่น้ำทะเลกับลิง

แต่ลิงพวกนี้มันน่ารักมากๆเลย แต่บางทีมันก็ซนมากๆ

ฉันต้องอยู่ที่นี่ไปถึงเมื่อไหร่ว่ะเนี่ย

. . .

หลังจากวันที่คุยกับยัยจิงก็ผ่านมาอีกหนึ่งอาทิตย์และ

📞

จบการสนทนา

โทรศัพท์มันล่วงลงพื้นไปโดยอัตโนมัติ

ฉันรีบเก็บข้าวของลงกระเป๋า แล้วบอกแม่บ้านว่าจะมีคนมารับ

พี่นายเป็นอะไรไป

ไม่นานก็มีเรือมารับพวกเรา

ฉันร้อนใจมากๆ

ฉันรีบไปโรงพยาบาลที่พี่นายอยู่

ฉันรีบวิ่งไปยังห้องที่มันบอก

ฉันค่อยๆเปิดประตูเข้าไปช้าๆ

ภาพที่ฉันเห็นคือพี่นายนอนอยู่บนเตียง สายอะไรก็ไม่รู้โยงเต็มไปหมด

ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างๆพี่นาย

พี่นายยังคงนอนหลับสนิท

อาจเป็นเพราะเพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัดด้วย

ฉันเดินออกจากห้องมาคุยกับยัยจิงที่ยืนคุยกับพวกตำรวจอยู่ตรงทางเดิน

ฉันสับสนไปหมดแล้ว

ทำไมยัยไอนั่นต้องคิดจะฆ่าพี่นายด้วย ไหนว่ารักกันนักหนาไม่ใช่หรอ

แล้วทำไมต้องฆ่าพี่นาย??

จบการสนทนา