เช้าวันต่อมา

ฉันเก็บของเตรียมไปอยู่บ้านใหม่ ส่วนพวกเพื่อนฉันมันก็ไปรออยู่ที่นู้นแล้ว

ไอ้เด็กเวรนี่น้องชายฉันเอง

ชื่อชาน เพิ่งกลับมาจากซัมเมอร์ที่อังกฤษ

แต่ก็ไม่ใช่น้องแท้ๆนะ

ชานมันเป็นเด็กที่พ่อฉันเก็บมาเลี้ยง แต่ฉันก็รักมันเหมือนน้องชายแท้ๆเลย

นี่คือบอดี้การ์ดสุดหล่อของฉันเอง

ชื่อพี่เจ แต่ตอนนี้กลายไปเป็นบอดี้การ์ดไอ้ชานไปเรียบร้อยแล้ว

ตามใจกันออกนอกหน้าเกินไปแล้วด้วย

ฉันพูดอะไรออกไปว่ะเนี่ย

อยู่ๆพี่เจก็เดินมาแล้วกระซิบข้างหูฉัน

จากนั้นพวกเราก็ขึ้นรถ เตรียมไปบ้านใหม่ของฉัน

ส่วนของของฉันก็ให้คนขนไปไว้ล่วงหน้าและ

ป่านนี้ไอ้จิงคงจัดการทางนู้นให้อยู่

พวกมันมองพี่เจแบบจะกินตับ

แบบนี้ไงฉันถึงไม่ค่อยให้พี่เจตามฉันเวลาอยู่กับเพื่อน

จากนั้นทุกคนก็แยกไปทำความสะอาดแล้วก็จัดของเข้าที่ให้เรียบร้อย

เป็นบ้านที่น่าอยู่ แถมอากาศก็ดีด้วย

กว่าจะเก็บของเสร็จก็เย็นมากแล้ว

ฉันละเบื่อในความปัญญาอ่อนของน้องชายตัวเองจริงๆ

พี่เจไม่มีทางปล่อยให้ชานคาดสายตาเหมือนตอนฉันหรอก

แล้วเรื่องแบบนั้นจะต้องไม่เกิดขึ้นแน่นอน

อ๊อด~ อ๊อด~

ฉันเดินออกไปหน้าบ้าน แบบเซงๆ

จะมาทำไมก็ไม่รู้

คือฉันก็ต้องเปิดไง ยังไงๆก็เงินเขาล่ะนะ

ฉันเดินนำเขาเข้ามาในบ้าน

ไอ้ชานมันก็ไปต่อไม่ถูกเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ

ขำน้องตัวเองอะ หน้าเหวอเลย คงนึกภาพว่าพี่เขยจะใจดี เป็นกันเองอยู่แน่ๆ

เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ลากฉันออกมาจากบ้านแบบหน้าตาเฉย

เพื่อนๆฉันก็มองด้วยความเอ๋อสิค่ะ

อยู่ๆเขาก็มาแล้วจะมาเอาตัวฉันไปอีก

ฉันขึ้นมานั่งบนรถเขาแบบเซงๆ

เขามองฉันด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าฉันไม่มีทางอยู่เหนือเขาได้

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวกว่าที่ฉันคิดไว้

ฉันเดินขึ้นเรือยอร์ชขนาดใหญ่

รูปภาพประกอบ 👇

มีชายชุดดำยืนอยู่กันเต็มไปหมด

พอเดินเข้ามาด้านใน ก็มีพวกไฮโซเต็มไปหมด ทุกคนอยู่ในชุดที่ดูดี

ฉันไม่ได้ดูแย่ขนาดนั่นนะเว้ย

แค่เหงื่อท่วมตัวเอง แถมหน้าก็มันเป็นน้ำมันในกระทะก็แค่นั้นเอง

ฉันเดินตามผู้หญิงคนหนึ่งมาที่ห้องพัก

ข้างในมีเสื้อผ้าเตรียมไว้ให้ฉันอยู่ด้วย ชุดเวอร์ไปป่ะเนี่ย ฉันคิดในใจ

ไลน์ : 💬

จบการสนทนา

ผู้ชายอะไรปากเสียตลอด

แล้วทำไมต้องให้ใส่ชุดเขียวเป็นแมลงทับแบบนี้ด้วยว่ะ

ฉันถอดเสื้อคุมออกแล้วเดินตามเขาไป

ฉันเดินตามเขามายังห้องๆนึง

มีคนอยู่ข้างในเยอะพอสมควร

บริเวรรอบๆเต็มไปด้วยเครื่องถ้วยโบราณ และเครื่องเพชรหายาก

ทุกคนให้ความสนใจแล้วหันมามองที่เขา

เหอะ!! คนหลงตัวเอง

ฉันมองไปตามที่เขาบอก

บนเวทีมีคนถือพวกเครื่องถ้วยโบราณออกมาโชว์ นี่มันงานประมูลของหายากชัดๆถ้าจะเรียกอีกอย่างก็คงเป็นงานประมูลในตลาดมืดดีๆนี่แหละ

แล้วเครื่องเพชรหายากนั่นอีก ถูกขโมยมาแน่ๆ

ฉันยืนมองของพวกนี้ที่ถูกประมูลด้วยราคาอันสูงลิบลิ่ว

ไม่กลัวว่าประมูลไปแล้วจะโดนสืบหาแหล่งที่มารึไง

ฉันยืนมองของเล่านี้ที่ถูกประมูลไปเรื่อยๆ

ถ้าเจ้าของเขามาเห็นยังไงๆก็ต้องจำได้ป่ะ ถูกตำรวจจับขึ้นมาแล้วจะหนาว

เขาใช้หางตามองฉัน

ฉันพูดอะไรผิด ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นแบบนั้นจริงๆนี่

ฉันทนดูต่อไปไม่ได้ เลยเดินออกมาข้างนอก

แล้วฉันก็มายืนกุมขมับอยู่บนดาดฟ้าของเรือ

แล้วเขาก็ดึงแขนฉันกลับเข้าไปข้างใน

แต่มันไม่ใช่ห้องเดิม เป็นอีกห้องนึง มีผู้ชายคนนึงร้องไห้อยู่

ผู้ชายคนนั้นเกาะขาอีตาบ้าไว้อย่างกับมันจะหายไป

ฉันมองเขาด้วยความสงสาร

เขาเปลี่ยนมาเกาะขาฉัน แล้วก็ไหว้ขอร้อง

ฉันมองหน้าอีตาบ้านี่แบบว่า อะเอาไงดี

ปัง~ ปัง~

เสียงปืนสองนัดเจาะทะลุผ่านกระโหลกของเขาไป

เสียงของฉันเริ่มสั่น

ฉันมองหน้าเขาด้วยความกลัว

เขาพูดแล้วก็เดินออกไป

ศพผู้ชายคนนี้ยังลืมตาอยู่เลย ขอโทษนะ ฉันช่วยนายไว้ไม่ได้

ฉันเดินออกจากห้องนั้นมาด้วยขาที่สั่นแทบจะยืนไม่ไหว

ฉันเกลียดพวกที่พรากชีวิตคนอื่นแบบไม่สนอะไรทั้งนั้น

คนพวกนี้หน้ากลัวที่สุด

พนักงานพาฉันเดินมาที่ห้องเดิมกับที่เปลี่ยนเสื้อผ้าในตอนแรก

เบอร์ใคร

จบการสนทนา

ฉันกดวางสายอย่างรวดเร็ว

ผู้หญิงคนนั้นก็อยู่บนนี้

📞

จบการสนทนา

เขาวางสายใส่ฉันหรอ

ไอ้บ้าเอ่ย!!!

ก๊อกๆ~ ก๊อกๆ~

พี่เรนนี่หรอ

ความรู้สึกฉันมันบอกว่าอย่าเปิดให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามา

พี่เรนนี่เริ่มตระหวาดเสียงใส่ฉัน

ฉันรีบเปิดประตูออก

พี่เรนนี่เอามือมาจับหน้าฉัน แล้วลูบลงมาตามเส้นผม

ฉันส่ายหัวไปมา

พี่เรนนี่เดินไล่ฉันเข้ามาในห้อง

จบการสนทนา