ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้อนซ่อนชู้ EP.2 อดีตของเธอ

ชื่อตอน : รักร้อนซ่อนชู้ EP.2 อดีตของเธอ

คำค้น : หวง หึงแรง เซ็กส์ เปิดซิงค์ เมียเด็ก ขี้งอน ง้อ หึง สายเปย์ ชู้ เมียเพื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2562 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้อนซ่อนชู้ EP.2 อดีตของเธอ
แบบอักษร

ณ โต๊ะหินอ่อนใต้ตึกนิเทศศาสตร์ 

“ไงยัยลิน โดนเฮียกายจัดหนักแต่เช้าเหรอว่ะ ดูสภาพแกดิ โห โทรมสุดๆ”

“ก็เออนะสิปริ้น เฮียกายแม่งหื่นชิบหาย เจ็บไปหมดแล้วนี่”

“แหมๆ ทำเป็นพูด ที่เมื่อก่อนเราเห็นเฮียกายคะ เฮียกายขานะยัยลิน”

“ย่ะ ก็ตอนนั้นยังไม่ได้กันนี่หว่า”

“เอาเถอะ ยังไงเฮียกายก็ดูรักแกดีนะลิน ไม่งั้นคงไม่ถอยป้ายแดงเป็นของขวัญวันเกิดให้หรอก ว่าไหมคุณหนูเอิงเอยคนสวย”

“ใช่ๆ เราว่าเฮียกายรักลินมากเลยนะ เอยเห็นด้วยกับปริ้น” เอิงเอยพยักหน้า

“อืมมมมม แล้วนี่ไอ้พัดยังไม่มาอีกเหรอว่ะ” ปริ้นเอ่ยถาม

“โน่นไงคุณชายพัด พูดถึงก็โพล่หัวมาแล้ว” ลินลดาชี้ไปที่พัดที่วิ่งกระหืดกระหอบมา

“หวัดดีสาวๆ การบ้านเสร็จยัง ยืมลอกหน่อยดิ”

“ไอ้พัด มึงไม่คิดจะทำการบ้านเองบ้างเหรอว่ะ ลอกพวกกูอยู่ได้” ปริ้นเอ่ย

พัดผู้ชายคนเดียวของกลุ่มยืนยิ้ม เกาหัวแหงกๆ จนเอิงเอยต้องรีบยื่นการบ้านให้ลอกด้วยความเต็มใจ 

“รีบลอกของเราสิพัด เดี๋ยวส่งอาจารย์ไม่ทัน หรือจะให้เราลอกให้ไหม” เอิงเอยพูด

“โห ยัยเอย แกนี่ใจดีเกินไปละ” ปริ้นพูด

“ใครจะใจดำเหมือนปริ้นละ เพื่อนกันก็ช่วยๆกันแหละ อิ อิ” เอิงเอยพูด

“ขอลอกด้วยดิ ลินก็ยังไม่ได้ทำเลย ลืมสนิทเลยอ่า”

“นี่ แกลืมทำการบ้านหรือโดนเฮียกายจัดหนักทั้งคืนจนไม่มีเวลาทำวะลิน” ปริ้นพูด

“ไอ้บ้าปริ้น เอาการบ้านมาลอกเร็วดิ อย่าพูดมาก” ลินลดายื่นมือไปขอสมุดการบ้านปริ้น

“โห แขนแดงเชียว เจ็บไหมลิน ให้พัดทายาให้ไหม”

พัดจับที่ข้อมือของลินลดาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบยาหม่องในกระเป๋ามาทาและนวดให้ด้วยความห่วงใย เอิงเอยหน้าเศร้าเล็กน้อยเพราะตัวเองก็แอบหลงรักพัดมาตั้งแต่อยู่ปี1แล้ว 

“ไม่เป็นไรหรอกพัด แค่นี้ลินสบายมาก ขอบใจนะ”

“ยัยลินมันถึกโว้ย มีผัวซาดิสก์ก็ต้องทำใจ ใช่ไหมว่ะ ฮาๆๆ”

“หุบปากเลยปริ้นเอาการบ้านมาลอกเร็ว” 

ลินลดานั่งทำการบ้านไปก็พลันนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมาในอดีต

ย้อนไป4ปีที่แล้ว 

ณ โรงเรียนมัธยมหญิงล้วน จังหวัดเชียงใหม่ วันสอบวันสุดท้าย (ม.6)

“ลิน ลิน  แฮกๆๆๆ คือ ว่า...แฮกๆ” ปริ้นเพื่อนสนิทของลินลดา วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในหอพักนักเรียน

“มีอะไรปริ้น ใจเย็นๆ ค่อยๆพูด” ลินลดายิ้มหวาน

“คือ..เราได้ยินมาเชอร์คุยโทรศัพท์เมื่อกี้ พ่อแม่แกประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตอ่ะ”

“อะไรนะปริ้น ไม่จริง ไม่จริง กรี๊ดดดด”

ลินลดาสลบไป1วันเต็มๆ งานศพของพ่อแม่เธอถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตามหลักศาสนาที่วัดนักบุญฯ มีเพียงญาติไม่กี่คนที่มาร่วมงาน เพราะครอบครัวเธอมีฐานะปานกลางและเธอเป็นลุกสาวคนเดียว ดังนั้นญาติพี่น้องฝ่ายพ่อจึงเกี่ยงกันรับผิดชอบดูแลเธอ

“พี่เอกมีลุกไม่กี่คน ก็รับนังลินไปเลี้ยงดูสิ”

“ไม่ได้ พี่มีภาระเยอะ แกนั่นแหละ ลูกยังเล็กน่าจะเลี้ยงดูหลานได้”

“โอ๊ยยย ไม่เอาหรอก แค่นี้ก็ไม่พอจะกินอยู่แล้ว”

“ฮือๆๆ “

ลินลดานั่งร้องไห้มองญาติฝ่ายพ่อเกี่ยงกันเรื่องรับผิดชอบเลี้ยงดูเธอ เธอรู้สึกเคว้งคว้างสับสนจนอยากจะตายตามพ่อแม่ 

“ไปอยู่กับเราก็ได้ลิน เดี๋ยวเราขอป๊าม๊า ไม่ต้องห่วงนะ อย่าคิดมาก”

ปริ้นคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ที่เข้าใจ ห่วงใย และคอยช่วยเหลือลินลดา ตั้งแต่เข้า ม.1จนถึง ม.6 เขานั่งกอดเพื่อนสาวที่ข้างโลงศพของพ่อแม่เธอ

“ไปอยู่กับป้านะลิน ป้าจะดูแลแกแทนน้องลัดดาเอง” 

ป้ามะลิพี่สาวของแม่เดินทางมาจากกรุงเทพในงานศพวันสุดท้าย เขารับปากที่จะเลี้ยงดูลินลดาและพาเธอไปอยู่กรุงเทพด้วยกัน

“ไปอยู่กรุงเทพก็ดีนะลิน เราจะได้เจอกันเราว่าจะเข้า ม.เอกชนที่กรุงเทพอ่ะ” ปริ้นเอ่ย

“แต่ลินสอบติดมหาลัยที่เชียงใหม่แล้วนะปริ้น”

“เอาน่าไม่ต้องห่วง ค่าเทอมเดี๋ยวเรายืมป๊าม๊าให้ก่อน มีเมื่อไรค่อยคืน”

หลังจากจัดการพิธีงานศพเสร็จ ลินลดาก็เก็บเสื้อผ้า นั่งรถทัวร์จากเชียงใหม่มากรุงเทพกับป้ามะลิญาติฝ่ายแม่เพียงคนเดียวที่ยังช่วยเหลือเธอ

“คับแคบหน่อยนะ กรุงเทพก็แบบนี้แหละ อะไรๆ ก็แพงไปหมด”

ลินลดายิ้มอ่อนมองตึกสูงขนาด5ชั้นโทรมๆ แบ่งเป็นห้องๆ ที่เขาเรียกกันว่า ห้องชุด ขนาด30 ตรม. ห้องโล่งๆ มีที่นอนขนาด5ฟุตอยุ่ตรงมุมห้องด้านหน้า มีห้องน้ำด้านหลัง และระเบียงเล็กๆ สำหรับตากผ้า 

ป้ามะลิสาวใหญ่วัย50ปีที่ยังดูอ่อนกว่าวัยเพราะทำงานเป็นแม่บ้านในห้างสรรพสินค้าตั้งแต่เป็นสาว ยกที่นอนปิคนิกมาให้เธอปูนอนหลังทีวี ที่ใช้ผ้าเป็นฉากกั้นเป็นสัดเป็นส่วน

“นอนตรงนี้นะลิน ป้าต้องไปทำงาน กลับดึกๆหน่อย ถ้าหิวก็ลงไปซื้อของกินข้างล่างนะ นี่เงินค่าข้าว”

“ขอบคุณป้ามะลิมากนะคะที่ช่วยดูแลลิน”

ลินลดาจัดเสื้อผ้าและของใช้เข้าที่เข้าทาง เธอสังเกตุเห็นในตู้เสื้อผ้าของป้ามะลิมีเสื้อผ้าผู้ชายและในห้องน้ำก็มีของใช้ผู้ชายอยู่ด้วย

“ไหนแม่เคยบอกว่าป้ามะลิไม่มีสามี แล้วนี่ของใครกัน”

กริ๊งงง ๆ ๆๆ

“ฮัลโหล ไงลินถึงกรุงเทพยัง เป็นไงบ้าง”

“ถึงแล้วปริ้น ตอนนี้กำลังจะลงไปซื้ออะไรกินอ่ะ”

“เออ ดูแลตัวเองดีๆ ละ สิ้นเดือนนี้ป๊าม๊าจะไปส่งเรา ไว้เจอกันนะ”

ลินลดาสาวน้อยเริ่มออกเผชิญโลกกว้าง เธอสังเกตเห็นผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่พูดจาไม่ค่อยสุภาพ ไม่มีน้ำใจ อยู่ตัวใครตัวมัน ไม่ยิ้ม ไม่ทักทาย เหมือนกับต่างจังหวัด เด็กสาวได้แต่เดินหน้าเศร้ากลับขึ้นห้อง อาบน้ำและนอนหลับ

“อุ๊ยยย เบาๆ สิพี่ชัย เดี๋ยวหลานมะลิก็ตื่นหรอก”

“อ้าว หลานน้องมะลิมาแล้วเหรอจ๊ะ”

“ใช่จ๊ะพี่ ต่อไปนี้ทำอะไรก็ต้องระวังนิดนึงนะ เดี๋ยวหลานเห็น”

“โธ่น้องมะลิ งั้นเราไปทำกันในห้องน้ำดีไหมจ๊ะ”

“แล้วแต่พี่ชัยเลยจ๊ะ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว