ตู้ม!!!!!

ลูกหนังสีขาวดำพุ่งผ่านเด็กหนุ่มเข้าประตูตาข่ายอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว ทำเองคนทั้งสนามจ้องตาค้างไปยังร่างเล็กมัดทวิลเทล เจ้าของลูกเตะสายฟ้านั้น

หญิงสาวกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างตัวร้ายทั้งยังเดินผ่านฝุ่นตลบจากลูกเตะของเธอมายืนกอดอกทำหน้าอย่างผู้ชนะใส่เด็กหนุ่ม ม.4 ทั้งสาม

ฉันโดนทูเลนฉุดแขนไปยังที่นั่งข้างสนาม ก่อนจะถูกสายตาจริงจังบอกให้นั่งรอที่เก้าอี้อีกครั้ง

ทูเลนรื้อหาของในกระเป๋าตัวเองสักพักจึงหยิบเสื้อคลุมสีน้ำเงินออกมาและส่งให้ฉัน ส่วนฉันก็รับมาอย่าง งงๆ ตอนนี้ก็ไม่หนาวป่าววะ?และให้ทำไม?

ฉันหัวเราะเสียงดังลั่นเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเจ้าเด็กหนุ่มข้างๆที่ก้มหน้างุดซ่อนใบหน้าแดงๆของตัวเองขณะพูดก่อนจะถูกสายตาขุ่นมัวเล็กน้อยตวัดมาแปลว่า "ขำอะไรครับ?"

ฉันขำขึ้นอีกครั้งก่อนจะส่งเสื้อคลุมคืนให้แต่ทูเลนไม่รับคืนทั้งยังลุกขึ้นทำสีหน้าจริงจังใส่ฉัน (ไม่ช่วยปิดความแดงหรอกนะ~) แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ฉันทำสีหน้าไม่แยแส ทูเลนจึงใช้แขนของเขาคร่อมฉันไว้กับโต๊ะ และโน้มหน้าลงมาก่อนจะใช้สายตากดดันใส่ฉัน

ฉันยกมือขึ้นยอมแพ้ก่อนจะมัดเสื้อคลุมสีน้ำเงินกับเอวของตนเองแล้วฉีกยิ้มให้เด็กหนุ่มตรงหน้า ทูเลนจึงถอยออกไปยิ้มอย่างพอใจ

...........ไอ้พวกเด็กบ้านี่

ฟังขึ้นไหมวะอิบัตตตตตตต!!

เออ ดีนะที่ไอ้เด็กพวกนี้ใสซื่อ(โง่)

เสือกฉลาดอีก โว๊ะ

ไอ้เด็กพวกนี้มันร้ายยยยย!!!

ฉันเหวอไปสักพักกับการท้าดวลแบบงงๆที่เจ้าเด็กหัวเกรียนท้าขึ้นพร้อมฉีกยิ้ม

หึ...เล่นกับใครไม่เล่น

ฉันยืนขึ้นผูกเสื้อคลุมที่เอวให้เรียบร้อยก่อนจะเอาลูกบอลจากพื้นขึ้นมาและเดินไปวางไว้กลางสนาม

ฟิ้ว~

.

ผล บัต : 3 ประตู ซิล : 2 ประตู

.

- สนามบาส -

ตึง!

เสียงลูกบาสกระทบพื้นจากข้างหลังของบัตบ่งบอกถึงความโกรธที่แผ่ออกมาจากร่างสูงกว่าจนบัตได้แต่ค่อยๆหันไปยิ้มแห้งให้

ตึง!

ทำไมต้องแผ่รังสีน่ากลัวแบบนั้นด้วยวะ0_0!

ตึง!

ตึง! ตึง! ตึง!

ตุบ

นาครอสส่งลูกบาสให้บัตโดยไม่ทันตั้งตัวและก็แย่งไปจากมือภายในเสี้ยววินาทีเช่นกัน

บัตรีบพุ่งเข้าประชิดตัวนาครอสทันที แต่ก็ยังช้าไปสำหรับคนที่ได้รับฉายาว่า

"กะปิตันแห่งสายฟ้า"

นาครอสเลี้ยงลูกบาสผ่านบัตไปแล้วดังค์ลูกบาสเข้าห่วงอย่างสวยงามก่อนจะวิ่งลงปัดลูกบาสที่เฉียดเข้ามือบัตไปอย่างว่องไว จนคนตัวเล็กเซ

นาครอสยังวิ่งมาเลี้ยงลูกบาสหมุนวนรอบตัวบัตอย่างยียวนและยังฉีกยิ้มอย่างเด็กซุกซนที่หาได้ยากจาก"เจ้าชายหน้านิ่ง"อย่างเขา

ฟึบ!

นาครอสรีบประชิดตัวบัตจากด้านหลัง บัตเตอร์ฟลายจึงจับลูกบาสไว้แน่นและเตรียมตัวออกวิ่ง...

ตึง ตึง ตึง..

เสียงลูกบาสหลุดออกจากมือของร่างเล็กค่อยๆกระดอนลงพื้นและหยุดนิ่งเหมือนกับร่างสองร่างที่หยุดนิ่งไปด้วยเช่นกัน

นาครอสที่ตอนแรกนึกว่าจะแย่งลูกบาสกลับไปลูกบาสในมือบัตทิ้งแล้วใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างกอดบัตเตอร์ฟลายไว้พลางซุกใบหน้าลงกับไหล่ขวาของเธอ

ร่างเล็กหสุดนิ่งไม่ไหวติงไม่สักพักใหญ่ พลันใบหน้าจึงเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อและโวยวายออกมาตามประสาคนปากแข็ง

ร่างเล็กดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมแขนของคนตัวสูงกว่าทำให้คนหน้านิ่งยิ้มขึ้นและหัวเราะออกมาก่อนจะปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระ

.

ฉันหน้าแดงขึ้นอีกครั้งเมื่อคิดถึงเหตุการ์ณเมื่อครู่

- แถมๆ -

- ระหว่างทางกลับบ้านนั้น -

ผมเดินมองดูวิวและทางรอบๆไปเรื่อยๆในขณะที่ฟังเสียงเจื้อยแจ้วของยัยหัวแกละไปตลอดทาง ถึงจะดูพูดมากน่ารำคาญไปหน่อย...แต่ผมก็ไม่เคยเบื่อหรอก

"เพื่อนสมัยเด็ก"....คนนี้น่ะ

น่ารัก...

เฮ้ย! เมื่อกี้กูคิดอะไรวะเนี่ย?

เด็กสาวข้างๆหันมาฉีกยิ้มที่สดใสเหมือนพระอาทิตย์มาให้ผมโดยไม่ทันตั้งตัวทำเอาผมหน้าแดงไปชั่วขณะ แต่ก็ทำหน้านิ่งทันก่อนที่จะโดนสังเกตล่ะนะ...

ผมหยิกแก้มนวลของบัตทั้งสองข้างออกแล้วยืดเล่นด้วยความหมั่นเขี้ยวจนคนตัวเล็กกว่าต้องจับมือผมออกอย่างยอมแพ้

แล้วเธอก็วิ่งหนีผมไปด้วยท่าทีเขินอายเหมือนทุกครั้งที่ผมได้ยินสิ่งที่เธอหลุดปากออกมา

ถึงจะรู้ว่าเธอก็แค่ห่วงผมตามประสา "เพื่อนสมัยเด็ก" แต่มันก็อดดีใจไม่ได้แฮะ😊