8 : 00 น. เวลาเคารพธงชาติแห่งโรงเรียนROV แฮ่!

ฉันรีบลุกขึ้นคว้าชุดนักเรียนวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความไวแสง ถึงจะยังหลงเหลือความมึนๆจากไข้เมื่อวานอยู่บ้างแต่หวัดแค่นี้ ทำอะไรอิบัตไม่ได้หรอก!!!

ฉันรีบวิ่งลงห้องครัวเตรียมหยิบขนมปังทาเนยตามเดิมแต่เมื่อวิ่งไปถึงโต๊ะกลางห้องก็พบถ้วยข้าวต้มหมูและโน้ตหนึ่งแผ่น

"วันนี้นอนพักอยู่บ้านเถอะ เดี๋ยวกูจดโน้ตที่เรียนให้ กินข้าวต้มแล้วกินยาด้วย 'ห้ามดื้อ'เด็ดขาด - นาครอส."

ก็ชอบเป็นห่วงแบบเนี้ย...

08 : 20 น. ณ โรงเรียนROV

ฉันแอบมองเหล่าคนเข้าเรียนสายที่ถูกเจ้ทาร่า สารวัตรนักเรียนขาโหดตรวจเครื่องแต่งกายอย่างเข้มงวด เช็กชื่อ หักคะแนนความประพฤติ และบ้างที่ถูกทำโทษ...

แต่คนอย่างอิบัตแล้ว...มีหรือจะยอมโดนหักคะแนนฟระ!!!

ฉันหาทางปีนเข้าโรงเรียนโดยทางลัดกำแพงที่เตี้ยที่สุด

ตุบ!

.

.

สุดท้ายฉันก็โดนพี่มีน่าลากมาวิ่งรอบสนาม10รอบเป็นการลงโทษ ข้อหามาสายและปีนเข้าโรงเรียนหนีความผิด

อากาศก็ร้อนมากขึ้นทุกที พอๆกับตัวฉันที่อุณหภูมิร้อนมากขึ้นเรื่อยๆทั้งยังปวดหัวหนักขึ้นๆทุกครั้งที่ก้าวออกมา

โครม!

สุดท้ายฉันก็หมดแรงและล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง ฉับพลันก็มีมือขาวเนียนยื่นมือมาจับไหล่ฉันและถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

ใครวะ? =_=

ฉันเงยหน้ามองอย่างงุนงงพลางพยายามลุกขึ้นยืนให้ได้ ถึงตอนนี้ร่างกายมันจะเริ่มหนักไปทั้งตัวก็เถอะ

น้องคนนั้นฉีกยิ้มให้ฉันและชี้นิ้วให้เหมือนสั่งให้ฉันไปนั่งที่โต๊ะใต้ต้นไม้ข้างสนาม

อยู่ๆฉันก็หน้ามืดขึ้นมาจนเกือบล้มตัวไปข้างหน้า โชคดีที่ขาอีกข้างยันไว้ทันและมีมือของเด็กหนุ่มช่วยประคองไว้ได้

ไม่ดื้อ? ทำไมคำนี้มันคุ้นๆเหมือนที่ใครบางคนเขียนไว้วะ=_=

ฉันประคองตัวเองเดินไปนั่งที่โต๊ะ ก่อนจะแอบเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นวิ่งไปพลางชูสองนิ้วให้ฉันอย่างร่าเริง

ฉันสะด้งตัวลอยเมื่อสัมผัสได้ถึงบุคคลที่สามที่อยู่ๆก็โผล่มาอย่างเงียบเชียบจนฉันไม่รู้ตัว

นาครอสยืนทำหน้านิ่งมองฉันที่ทำหน้าเหลอหลาทำตัวไม่ถูกอยู่พักนึงก่อนจะเอื้อมมือมาแตะหน้าผากฉัน

ฉันทำหน้าหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด ฉันคิดว่าสิ่งน่ากลัวอีกอย่างบนโลกนี้คือการที่'นาครอสโกรธ'

นาครอสถอนหายใจเล็กน้อยแล้วลูบหัวฉันอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะพยุงฉันขึ้น วันนี้นาครอสใจดีแปลกๆแฮะ? หรือเพราะเราป่วยอยู่หว่า

ฉันชี้ไปทางเด็กหนุ่มที่ยังวิ่งแทนฉันอยู่ นาครอสคิ้วขมวดขึ้นก่อนจะถามฉันด้วยน้ำเสียงน่ากลัว

นาครอสพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆที่ฉันไม่สามารถขัดอะไรเขาได้และเดินตามไปอย่างสงบเสงี่ยม

- ห้องพยาบาล -

ฉันนอนลงด้วยความรู้สึกหนักและร้อนไปทั้งตัวบางทีการที่ฉันนอนอยู่บ้านอาจจะดีกว่าจริงๆก็ได้T^T

ฉันหลับตาลง รอให้ยาที่เพิ่งกินไปออกฤทธิ์หัวของฉันหมุนติ้วและเข้าสู่การหลับฝันในที่สุด...ฉันฝัน

- หน้าปากซอย -

แฮ่!!!!!!!!!!!!!!!!

แง่ง!!!!! แง่งๆๆ

ฉับพลัน หมาที่ฉันคิดว่าเป็นหมาบางแก้วที่ได้แต่เห่าไล่ไปวันๆก็เดินออกมาจากพุ่มไม้ มันไม่ใช่หมาบางแก้ว...มันคือหมาป่า!!!

ร่างของฉันสั่นเทาไปทั่วร่าง ความกลัวเข้าครอบคลุมจิตใจจนเข่าอ่อนและล้มลงไปในที่สุด

แฮ่!!!

หมาป่าขนสีดำสนิทจ้องมองมาที่ฉันด้วยดวงตาสีเลือดอย่างอาฆาตและก้าวสามขุมเข้ามาหาฉัน

แง่ง!

เลือดสีแดงสดจากท่อนแขนที่ถูกหมาป่ากัดสาดกระเซ็นออกมาทั่วพื้น ฉันหลับตาแน่นพร้อมรับความเจ็บปวดแต่เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นร่างของเด็กหนุ่มผมสีเงินกอดฉันไว้และใช้ท่อนแขนของเขาเข้ารับเขี้ยวของหมาป่าแทน

นาครอสเหวี่ยงหมาป่าออกไปไกลก่อนจะวิ่งเข้าไปใช้ดาบของตนเองฟันเข้าที่ร่างหมาป่าซ้ำๆ

ฉันเข้าไปดึงนาครอสออกจากซากศพหมาป่าที่ถูกสีแดงของโลหิตย้อมจนขนสีดำเปลี่ยนเป็นสีแดงสด เหมือนกับมือและท่อนแขนของเขาที่เปื้อนเลือด

แม่ของฉันตกใจมากเมื่อพวกเรากลับถึงบ้าน แม่รีบทำแผลให้นาครอสและดุฉันใหญ่ที่ทำอะไรไม่คิด

นาครอสนั่งเหม่อมองไปยังสวนหลังบ้านของเขาด้วยแววตาเหม่อลอย เขาถูกพันด้วยผ้าพันแผลตั้งแต่ท่อนแขนถึงมือข้างซ้ายเพราะฉัน...

อยากขอโทษ แต่ไม่กล้าว้อยยยยยยยย

นาครอสกำหมัดแน่นด้วยแววตาโกรธแค้น...แววตาเดียวกับตอนที่เขาฆ่าหมาป่า

นาครอสแกว่งแขนไปมาให้เห็นว่าสบายดี แต่ฉันแอบเห็นนะว่าเขาทำสีหน้าเจ็บปวดอยู่

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร...แต่พอรู้ตัวอีกที นาครอสก็อยู่ข้างฉัน คอยปกป้อง ดูแลฉันมาตลอด รวมถึงตอนนี้...