ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หย่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2562 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หย่า
แบบอักษร

 

หย่า 

 

หกวันผ่านไป 

ตั้งแต่ที่จิวจื่อได้กระปุกยารักษาหน้ามาจากหนิงหวงก็นำมาใช้ทาหน้าก่อนนอนทุกคืน ผลปรากฏว่าของเขาดีจริง ใบหน้าของจิวจื่อเริ่มมีตุ่มหรือสิวลดลงโดยเฉพาะกับพวกสิวเม็ดโตที่เริ่มแห้ง 

ในขณะที่จิวจื่อกำลังชื่นชมกระปุกยาอยู่นั้นก็มีเสียงบ่าวรับใช้ดังขึ้นที่หน้าเรือน 

“ฮูหยินรองขอรับ นายท่านเรียกไปพบที่เรือนใหญ่” 

“อืม เดี๋ยวข้าตามไป ไปบอกนายท่านไม่เกินเค่อข้าคงไปถึง” จิวจื่อสั่งออกไป 

“ขอรับ” บ่าวรับใช้รับคำแล้วถอยออกไป 

“ผ่านไปครบเจ็ดวันแล้วเหรอเนี่ย หึ ถึงเวลาของข้าแล้ว” 

เมื่อจิวจื่อจัดเตรียมตัวเสร็จแล้วโดยวัยนี้ใส่ชุดสีฟ้าแล้วก็มีผ้าคลุมหน้าเหมือนเดิม ก็เดินทางไปที่เรือนใหญ่โดยมีบ่าวรับใช้เดินตามไปสองคน 

ภาพที่จิวจื่อเห็นเมื่อเดินมาถึงที่เรือนใหญ่ในห้องโถงรับแขกทำให้จิวจื่อแปลกใจเป็นอย่างมา เมื่อไม่ได้มีเฉพาะแค่เสนาบดีหลิวกับพ่อบ้านแต่ดันมีฮูหยินใหญ่และฮูหยินสามอยู่ด้วย แต่แล้วก็มีเสียงเอ่ยขัดขึ้นมา 

“กว่าจะมาถึงได้ ปล่อยให้ท่านแม่ต้องรอนาน” ซึ่งก็เป็นเสียงของฮูหยินสามเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ 

จิวจื่อทำเป็นไม่สนใจฮูหยินสามแต่หันไปทำความเคารพแทน 

“เคารพนายท่านและฮูหยินใหญ่ขอรับ” จิวจื่อหันไปเคารพเสนาบดีหลิวก่อนต่อมาจึงหันไปเคารพฮูหยินใหญ่ตามลำดับ แล้วพูดขึ้นมา “ว่าแต่นายท่านให้บ่าวรับใช้ไปเรียกข้ามาทำไมหรือ” 

ถึงจิวจื่อจะรู้อยู่แล้วว่าเรียกมาทำไมแต่ก็ทำเป็นไม่รู้เรื่อง 

“วันนี้ข้าเรียกเจ้ามาก็เพราะเรื่องสินเดิม จะให้เจ้ามาตรวจเช็คดูว่าครบรึไม่” เสียงเสนาบดีหลิวตอบจิวจื่อ 

“อืม ข้าเข้าใจ” จิวจื่อพยักหน้าแล้วใช้สายตามองไปที่พวกฮูหยินใหญ่และฮูหยินสาม “แล้ว...” 

“ทำไมรึ ข้ากับสะใภ้สามจะมาไม่ได้” ฮูหยินใหญ่ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง 

“ข้าแค่อยากรรู้ว่าพวกท่านมาทำไม หรือว่าพวกท่านจะเสียดายที่ไม่ได้ใช้ของของข้าหมดล่ะ หึ” จิวจื่อพูดขึ้นด้วยความเย้ยหยันพร้อม ยกยิ้มที่มุมปาก

“เจ้า!!/เจ้า!!”

สะใจชะมัด ดูสิหน้าดำหน้ากันหมดเลย ฮ่าๆๆ 

“เอาล่ะๆ พ่อบ้านเอาม้วนรายการให้ฮูหยินรอง” เสนาบดีต้องเข้ามาขัดขวางก่อนที่จะมีเรื่องมากไปกว่านี้ 

เมื่อพ่อบ้านได้ยินดังนั้นก็เอาม้วนรายการสินเดิมให้กับฮูหยินรอง “นี้ขอรับ” 

จิวจื่อรับมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณ แล้วเปิดม้วนรายการออกมา 

“.....” ก็รู้หรอกนะว่ามันเยอะนะ แต่ไม่นึกว่าจะขนาดนี้ 

ม้วนรายการที่จิวจื่อเปิดออกนั้นมีความยาวลากถึงพื้น 

เมื่อจิวจื่อจัดการกับม้วนรายการเจ้าปัญหาเสร็จแล้วก็เดินเข้าไปที่ห้องข้างๆห้องโถงรับแขกที่มีขนาดใหญ่กว่า แล้วก็ต้องผงะกับของที่อยู่ตรงหน้าเพราะมันมีเยอะมาก 

อึก 

เสียงกลืนน้ำลายของจิวจื่อดังขึ้นเมื่อเห็นของตรงหน้า 

นี่ข้าต้องตรวจทั้งหมดนี้เลยเหรอ~ ท่องไว้ ท่องไว้ เพื่ออนาคตที่ดี เพื่ออนาคตที่ดี 

หลังจากที่จิวจื่อคร่ำครวญเสร็จแล้วก็เริ่มลงมือตรวจสอบ 

ม้วนผ้าฝ้าย ครบ 

สร้อยคอ ครบ 

เครื่องแต่งหน้า ครบ 

. 

. 

. 

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม 

. 

. 

ชุดเครื่องประดับ อืม  

“เรียนนายท่านดูเหมือนว่าของจะยังไม่ครบนะขอรับ” จิวจื่อพูดขึ้นมาเมื่อเห็นของไม่ครบตามที่ระบุไว้ในม้วนรายการ 

“ขาดเหลืออะไรรึ” เสนาบดีหลิวถามกลับ 

“ดูเหมือนจะขาดผ้าไหมฟ้าอยู่สองหีบและชุดเครื่องประดับอีกห้าชุดนะขอรับ” จิวจื่อบอกออกไป แล้วพูดต่อ “ถ้าข้าจำไม่ผิดชุดเครื่อง ประดับดูเหมือนจะอยู่บนตัวของพวกท่านนะ ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินสาม” พร้อมกับหันไปทางฮูหยินใหญ่และฮูหยินสามด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม 

เสนาบดีหลิวได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองตามแล้วก็เจอบกับสีหน้าที่ซีดเผือดของทั้งสอง  

“พวกท่าน!! ถอดออกมาเดี๋ยวนี้” เสนาบดีหลิวหันไปพูดบอกด้วยน้ำเสียงที่ออกคำสั่ง 

“แต่...” ฮูหยินสามส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา 

“ไม่เป็นไรหรอกนายท่าน” จิวจื่อหันไปพูดกับเสนาบดีหลิวก่อนที่จะหันหน้ามาทางฮูหยินใหญ่และฮูหยินสาม แล้วพูดขึ้นมา “ถ้าพวก ท่านอยากได้ก็เอาไปเลยขอรับข้าไม่อยากใช้ของที่ถูกใช้แล้วสักเท่าไรสิ เพี...”  

“เจ้าพูดจริงรึ” เสียงของฮูหยินใหญ่ขัดขึ้นมาแล้วถามด้วยสายตาหวาดระแวงดังขึ้น 

“จริงสิขอรับ เพียงแต่พวกท่านต้องจ่ายเงินมาเสียก่อน” จิวจื่อตอบออกไปด้วยน้ำเสียงระรื่น 

“เจ้าโกหก!!” ฮูหยินใหญ่ร้องออกมาด้วยความโกรธ 

“ข้าไม่ได้โกหกนะขอรับ ก็พวกท่านไม่ฟังให้จบเสียก่อนต่างหากล่ะ”  

หลังจากที่จิวจื่อพูดจบฮูหยินใหญ่กับฮูหยินสามสีหน้ายิ่งดูไม่ได้  

“เฮ้อ~ เดี๋ยวข้าจะจ่ายเป็นเงินในส่วนที่ขาดออกไปเอง” เป็นเสียงของเสนาบดีหลิวเอ่ยขัดขึ้นมาอีกครั้ง  

“ขอบคุณขอรับนายท่าน” ฮ่าๆๆ เงิน เงิน เงิน แค่เครื่องประดับไม่กี่ชุดกับผ้าไหมสองหีบเองนะ ดีนะที่จิวจื่อคนก่อนยังมีสมองเก็บเอา ของที่มีค่าไว้กับตัว 

“ถ้าเจ้าตรวจเช็คเสร็จแล้วก็ตามข้ามาที่ห้องทำงาน” เสียงของเสนาบดีหลิวบอกกับจิวจื่อก่อนที่จะเดินออกไป 

“ขอรับ” จิวจื่อขานรับ 

แต่ก่อนที่จิวจื่อจะเดินตามไปก็หันไปพูดกับฮูหยินใหญ่และฮูหยินสามหนึ่งประโยคแล้วเดินเชิดออกไป ก่อนที่จะมีเสียงร้องไล่ตามหลัง มา 

นี่แก!! 

เจ้า!! 

เสียงแรกเป็นของฮูหยินสามส่วนเสียงที่สองเป็นของฮูหยินใหญ่ 

ฮ่าๆๆ สะใจชะมัดเลย แค่พูดว่า “ของเหลือใช้จากข้านะรักษาให้ดีและใช้ให้คุ้มนะขอรับ ก่อนที่จะไม่มีโอกาส” เองนะ 

ที่ห้องทำงาน 

“เชิญด้านในเลยขอรับฮูหยินสาม” เสียงของพ่อบ้านเอ่ยขึ้นแล้วเปิดประตูเข้าไป 

จิวจื่อเข้าไปนั่งโดยไม่รอคำเชิญจากเจ้าของห้องเพราะยังไงก็ตามก็จะหย่ากันอยู่แล้ว 

เมื่อเสนาบดีหลิวเห็นดังนั้นก็ไม่ถือสาหาความก่อนที่จะพูดขึ้น “บอกราคาของที่ขาดไปมา” 

จิวจื่อเห็นดังนั้นจึงเกิดความหมั่นไส้ขึ้นมาจึงบอกราคาออกไปเกินความเป็นจริงนิดหน่อย 

“ชุดเครื่องประดับห้าชุดชุดละร้อยตำลึงทอง ผ้าไหมฟ้าสองหีบหีบละร้อยตำลึงทองเหมือนกันรวมเป็นเจ็ดร้อยตำลึงทองขอรับ” นิดหน่อยจริงๆนะ เชื่อข้าสิ 

“อืม ข้าจะให้ไปเป็นตั๋วเงิน” พูดจบก็ยื่นตั๋วเงินที่มีไว้ไปให้พร้อมกับถุงเงิน “ส่วนถุงนี้มีเงินอยู่สามร้อยตำลึงทองข้าให้” 

“ท่านให้ข้าทำไม” 

“ข้าให้ถือซะว่าเป็นการชดเชยจากข้า” 

“ข้าขอถามท่านสักคำได้หรือไม่” จิวจื่อร้องถามขึ้นมา 

“ว่ามาสิ” 

“ท่านเคยรักข้าหรือไม่” จิวจื่อคนก่อนนะรักท่านแต่ท่านนะรักเขาไหมข้าอยากรู้นัก 

“.....” 

“.....” 

“ข้าไม่สามารถรักเจ้าได้” ในที่สุดหลังจากที่เสนาบดีหลิวเงียบไปก็พูดขึ้นมา 

“เพราะข้ามาจากครอบครัวที่เป็นศัตรูกับท่านสินะ” 

“นั้นก็ส่วนหนึ่ง แต่เพราะข้ามีคนที่รักแล้วจึงไม่สามารถรักเจ้าได้” 

“งั้นรึ” 

“ใช่ เจ้ามีอะไรจะถามอีกรึไม่” 

“ไม่มีแล้วขอรับ ท่านเอาใบหย่ามาให้ข้าเซ็นเถอะ” จิวจื่อตอบ 

หลังจากที่จิวจื่อเซ็นใบหย่าแล้วเสนาบดีหลิวก็ให้ใบหย่ากับจิวจื่อหนึ่งฉบับส่วนตนเก็บไว้อีกฉบับที่เป็นแบบนี้ก็เพื่อป้องกันฝ่ายใดฝ่าย หนึ่งไปรังครวญอีกฝ่าย 

“ว่าแต่เจ้าออกเดินทางตอนไหน” เสนาบดีหลิวถามขึ้นมา 

“ข้าจะออกเดินทางพรุ่งนี้ยามเฉิน” จิวจื่อตอบ 

“ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย พรุ่งนี้ข้าคงไม่ได้ไปส่ง” 

“อืม ขอบคุณสำหรับคำอวยพรแต่ก่อนจากกันข้าขอเตือนท่านไว้อย่างหนึ่ง” 

“หือ” 

“ท่านนะหัดหันมาสนใจครอบครัวของท่านบ้างก่อนที่มันจะสายเกินไป” 

เมื่อจิวจื่อบอกออกไปก็เดินออกไปจากห้องทำงานโดยที่ไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย 

.............................................. 

- ในที่สุดก็ออกเดินทางสักที 

- น้องไม่ได้งกเลยนะ 

- รู้สึกแต่งได้น้อยลงกว่าเดิมยังไงไม่รู้แหะ 

- ส่วนมากไรต์จะลงไม่เสาร์ก็อาทิตย์นะ 

- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่หลงมาอ่าน555 

- โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ 

ความคิดเห็น