facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ชื่อตอน : 69.แตกสลาย

คำค้น : 69.แตกสลาย

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 216

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2562 19:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
69.แตกสลาย
แบบอักษร

“วันแรกที่เจอกัน ฉันอยากจะฆ่านาย” 

อัลเตอร์หันมามองเด็กหนุ่มที่ล้มอยู่กับพื้นก่อนก่อนที่เธอจะพูดออกมา 

“นายน่ะ ใช่ มาสเตอร์ของฉันงั้นหรอ” 

สีหน้าของเด็กหนุ่มในวันนั้นอัลเตอร์ยังคงจำได้ดี เด็กหนุ่มกลัวจนสั่นแต่ว่าก็ยังลุกขึ้นมา อัลเตอร์เริ่มหัวร้อนกับความชักช้าของเด็กหนุ่มก่อนจะเตะไปหนึ่งที 

“รีบๆลุกไปจัดการศัตรูได้แล้ว” 

ไม่ว่าตอนไหนมาสเตอร์ของฉันก็ยังเป็นคนที่ไม่คิดจะทำร้ายผู้หญิง  

อัลเตอร์ยังคงพูดต่อ                                                                                                                                                                       

“ถึงจะมีสู้กันบ้างแต่เขาก็ไม่เคยเอาจริงถึงแม้ที่ฉันจะเข้าโจมตีเขาตอนที่เจอกันใน ออร์เลอ็อง” 

อัลเตอร์หันไปมองมาโคโตะตอนที่กำลังสู้กับกิลกาเมซที่อุรุก  

“ไม่ว่าตอนไหนๆ นายก็ยังคิดถึงคนอื่นอยู่เสมอ” 

มาโคโตะเข้าต่อสู้กับเอนคิดูและกอร์กอน  มาโคโตะดึงดาบออกมาก่อนที่จะพุ่งเข้าไป อัลเตอร์ที่อยู่ด้านหลังกัดฟันแน่น 

“นายต่างกับที่ฉันเจอตอนแรกมาก แข็งแกร่งจนฉันคิดว่าฉันอาจไม่คู่ควรกับนาย” 

หรือแม้ตอนตอนสู้กับเทียแมท มาโคโตะก็ยังต่อสู้ทั้งๆที่ตัวเองสู้ไม่ได้ ร่างกายของมาโคโตะเต็มไปด้วยเลือดแต่ว่า การที่มาโคโตได้สู้กับเมียแมทเคียงข้างกิลกาเมซเนี่ย แม้แต่อัลเตอร์ยังแอบอิจฉา 

“นี่ การได้มาอุรุกครั้งนี้ พวกเจ้าสนุกรึเปล่า” 

มาโคโตะยิ้มก่อนจะตอนกลับไป 

“สนุกมากเลยครับ” 

อัลเตอร์เริ่มรู้สึกว่ามาโคโตะเริ่มเดินห่างไปจนตัวเองไม่สามารถตามได้ทัน 

“หรือแม้ตอนที่สู้ที่วิหารของโซโลม่อน” 

มาโคโตะวิ่งเข้าไปใช้ลอร์ดคาเมล็อตพร้อมกับมาชูเพื่อปกป้องทุกคนที่อยู่ด้านหลัง แต่ว่าอัลเตอร์ก็วิ่งเข้าไปและโยนตัวของมาโคโตะออกมา 

“อัลเตอร์ ทำไมกันละ” 

“ก็เพราะว่าฉันรักคุณยังไงละค่ะ” 

คำพูดของอัลเตอร์ทำให้มาโคโตะหยุดนิ่งไปก่อนที่จะเกิดระเบิดขึ้น ร่างของอัลเตอร์สลายหายไป แต่ว่าถึงแบบนั้นเธอก็ยังคงอยู่ที่เกาะตามอีเว้น summer 

ตอนนั้นฉันยังจำได้เลย จำได้แม่นเลย วินาทีที่ได้พบนายอีกครั้ง ร่างกายของนายยังเต็มไปด้วยบาดแผลเหมือนเดิม 

อัลเตอร์ล้มลงกับพื้นหลังจากที่ร่างของมาโคโตะตบทับร่างกายของเธอก่อนที่เธอจะลุกขึ้น 

“ชอบหาเรื่องฉันฉันอยู่ตลอดเลยนะ” 

ในวินาทีนั้นฉันคิดที่จะใช้ชีวิตกับนายที่นั้นตลอด แต่ว่ามันคงไม่ได้เพราะนายยังตั้งต่อสู้อีกมากมาย แต่ฉันเองก็ดีใจนะที่นายชวนฉันมาโลกของนาย มาโรงเรียนของนาย 

อัลเตอร์พยายามที่จะชุดนักเรียนเพื่อให้มาโคโตะชมว่าเธอ 

               แต่ฉันก็ทำเรื่องที่ผิดพลาด ฉันบอกเขาว่าอย่ามอง เพราแบบนั้นเขาเลยไม่ชมฉันสินะ 

อัลเตอร์เดินจับมือกับมาโคโตะไปโรงเรียนก่อนที่จะเดินชมโรงเรียน แต่ว่าเมื่อเดินชมโรงเรียนไปซักพักชินก็ได้โจมตีก่อนที่อัลเตอร์จะหายไป 

               เรื่องของพวกเราสองคนจะให้เล่าก็คงเล่าไม่หมดเพราะเรื่องของเรามันเยอะมาก และสิ่งที่ฉันยังคงเจ็บปวดมากที่สุดก็คือการที่พูดทำร้ายจริงใจของเขา 

อัลเตอร์ยังคงพูดจาที่ทำร้ายจิตใจของมาโคโตะมากมายจนมาโคโตะเลือกที่กระโดดลงไปในหน้าผา 

               หลังจากที่ฉันรู้เรื่อง ฉันเสียใจอย่างมาก แต่ว่าฉันรู้สึกผิดมากในวันที่ฉันวิ่งหนีละเขาวิ่งตามออกไป 

อัลเตอร์วิ่งหนีมาโคโตะแต่ว่ามาโคโตะก็ยังคงวิ่งตามเธออย่างต่อเนื่องก่อนที่จะมีรถที่เสียหลักพุ่งเข้ามาชนร่างของมาโตะจนกระเด็นออกไป 

               ฉันรีบวิ่งตามหาเขาและช่วยเขาเอาไว้ได้หลังจากนั้นก็คืนดีกันแต่ว่าไม่กี่วันต่อมาเขาก็ได้แสดงตัวออกมาว่าคนที่อยู่คือ คานะ ผู้ที่เป็นพี่สาวของมาโคโตะ 

“ขอบคุณที่ช่วยดูแล มาโคโตะนะ” 

               ดูแลหรอ ไม่เลย ฉันต่างหากที่คอยให้เขาดูแลอยู่ตลอด 

มาโคโตะวิ่งเข้าไปกอดพี่ของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะร้องไห้ออกมา อัลเตอร์ที่เห็นนั้นรู้ได้ถึงความรู้สึกของมาโคโตะทันทีว่านั้นเป็นน้ำตาแห่งความเศร้า 

               นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นเขาร้องไห้  

อัลเตอร์เข้าไปกอดมาโคโตะก่อนที่มาโคโตะจะกอดเธอกลับพร้อมกับร้องไห้ออกมา 

“แล้วทำไมถึงต้องเกิดขึ้นกับฉันละ” 

อัลเตอร์กอดร่างของมาโคโตะที่ไร้ซึ่งสติและจิตใจเอาไว้ก่อนที่จะร้องไห้ออกมา 

“นี่กลับมาหาฉันสิ ครั้งนี่ ฉันจะปกป้องนายเอง ฉันจะปกป้องนายเอง” 

การกอดมาโคโตะในครั้งนั้นอัลเตอร์เสียใจเป็นอย่างมากจนหัวใจของเธอเกือบแตกสลายและนี่เป็นครั้งแรกที่อัลเตอร์เจ็บปวดมากที่สุด อัลเตอร์ยังคงร้องไห้ออกมาอย่างต่อเนื่องและไม่มีท่าทีว่าจะหยุดไหล 

“สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไม่ใช่หรอ แล้วแบบนี้ฉันจะอยู่กลับใครละ” 

ร่างของเด็กหนุ่มดวงตาสีดำราวกับความมืดไร้ประกายไม่มีการขยับตัวเลยแม้แต่น้อย  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว