email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lollipop 17

คำค้น : Lollipop Nanaกะหอยทาก น่ารัก อบอุ่น ฟิน ละมุน สบาย ฟีลกู้ด พระเอกน่ารัก ฟินๆจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2562 15:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lollipop 17
แบบอักษร

Lollipop 17 

 

 

“ก็เห็นมีความสุขดีนี่ตอนที่ไม่มีกู๊ดน่ะ” เสียงพูดเอสแทบจะกลายเป็นเสียงตะคอกแต่ก็ยั้งไว้เป็นเสียงกระซิบสั่น ๆ แทน

“เรามันเลว เราผิดไปแล้ว เรารักกู๊ดจริง ๆ เราอยู่ไม่ได้...”

“ตอนนั้นทำไมไม่คิดล่ะ? มันเจ็บมากเลยรู้ไหม มันเชื่อนายทุกอย่าง แต่สิ่งที่นายตอบแทนมันคือแบบนี้เหรอ?” ฉันถามกลับอย่างทนไม่ไหว ฉันเกลียดเรื่องแบบนี้ที่สุดเลย ฉันไม่ชอบเรื่องนอกใจนอกกาย มีช็มีกิ๊ก ฉันรับไม่ได้จริงๆ

“ถ้ารักจริง ๆ มันคงไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก เราขอตัวก่อนนะ” ฉันบอกแค่นั้นก่อนจะดึงมือเอสให้เดินออกมา เอสบ่นตั้งแต่ขึ้นรถจนกระทั่งส่งฉันที่หน้าห้าง บ่นวนไปมาฉันเองก็เข้าใจเลยไม่ห้ามอะไร ตอนนี้จะเที่ยงแล้วด้วยขอหาอะไรทานก่อนแล้วกันค่อยไปซื้อของเข้าห้อง ฉันเดินวนดูร้านอาหารผ่านไปหลายร้านก็ไม่ถูกใจ คงจะต้องเป็นร้านสเต็กเหมือนเดิมนั่นแหละ ฉันเดินวนกลับไปยังร้านสเต็ก มือก็ล้วงโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงเรียกเข้าขึ้นมารับสาย

“ค่ะ”

(อยู่ไหนครับ?) เสียงพี่เกรทนั่นแหละ ตอนนี้เที่ยงพอดีเขาน่าจะพักทานข้าวอยู่

“อยู่ห้างค่ะ”

(ทานข้าวหรือยัง)

“กำลังไปร้านสเต็กค่ะ”

(พี่รอหน้าร้านนะ)

“คะ? อะไรนะ พี่เกรทเดี๋ยว” อะไรของเขากัน เขาวางสายไปแล้วและฉันเองก็ยังไม่เข้าใจสิ่งที่เขาบอกกระทั่งเดินมาจนถึงหน้าร้าน ร่างสูง ๆ ของพี่เกรทยืนรออยู่ เมื่อเขาหันมาเจอฉันก็เดินเข้ามาใกล้ยื่นมือมาจับมือและถือกระเป๋าให้อย่างเช่นทุกครั้งที่เจอกัน

“ไหนบอกไปทำงานคะ?” ฉันเอ่ยถามด้วยความสงสัย ระหว่างที่ถูกจับมือเดินไปหาโต๊ะนั่ง

“ก็มาทำงาน มากับพี่เลี้ยงไง คุยเสร็จแล้วเจอพอดีเลยมาทานข้าวด้วย” พี่เกรทตอบอย่างสบายใจ เมื่อเราเดินมาจนถึงโต๊ะด้านใน พี่เกรทประคองให้นั่งโซฟาด้านในฉันจะไม่ตกใจเลยถ้าไม่มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทั้งยังมองฉันกับพี่เกรทสายตาล้อเลียนนั่นอีก

“ยิ้มครับ นี่พี่ซันไชน์ พี่เลี้ยงแล้วก็พี่ที่แสนใจดีของพี่เอง” พี่เกรทแนะนำ ฉันส่งยิ้มให้พี่ซันไชน์ก่อนจะยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ”

“พี่ไชน์นี่อมยิ้มแฟนผมเอง” พี่เกรทแนะนำอย่างภูมิใจ พี่ซันไชน์ส่ายหน้าขำก่อนจะเลื่อนเมนูอาหารมาให้สั่ง

“เอาเหมือนเดิมไหมครับ”

“ค่ะ”

“คิดยังไงคบกับน้องพี่แบบนี้ มันจีบก่อนเหรอ?” หลังจากสั่งอาหารไปพี่ซันไชน์ก็เอ่ยถามฉันอย่างสงสัยทันที พี่เกรทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะเลื่อนแก้วชามะนาวมาให้

“โหพี่ ถามอะไรน้องแบบนั้นกัน”

“ก็จริง ครั้งนั้นแกถามพี่ว่าอะไรนะ ถ้าจะจีบผู้หญิงต้องทำยังไง” พี่ซันไชน์เล่าไปหัวเราะไป

“โหพี่ ก็มันไม่รู้จริง ๆ นี่”

“แล้วตกลงวันนั้นพาน้องไปไหน” พี่ซันไชน์ถามต่อ ทั้งยังหันไปรับอาหารจากพนักงาน

“วันนั้นเราไปไหนบ้างนะ ดูหนังทานข้าวนี่แหละ นี่ตั๋วหนังยังเก็บไว้เลย เรื่องแรกที่ไปดูด้วยกัน” อ๋อ เขาคงหมายถึงครั้งแรกที่เขาชวนไปทานข้าวแน่ ๆ เลย ครั้งนั้นนะฉันยังจำได้ดีเลยมีผู้หญิงขอไปดูหนังด้วยเขาก็ให้ไปนะแต่ไปแบบไม่สนใจอีกฝ่ายเลย เอาแต่วอแวฉันไม่หยุดท้ายที่สุดเขาทนไม่ไหวพูดอะไรสักอย่างนี่แหละ หน้าชากันไปตาม ๆ กันเลยล่ะ

“ได้เขามาเป็นแฟนก็ดูแลเขาดี ๆ ถ้ามันเกเรนะ บอกพี่เลยนะเดี๋ยวพี่จัดการให้” พี่ซันไชน์หันมาบอกฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง ฉันพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้พี่ซันไชน์ ส่วนพี่เกรทที่นั่งอยู่อยู่ข้าง ๆ ก็ยื่นมือมาจับมือฉันไว้แล้วจับไว้ยกปลายนิ้วเขี่ยปลายนิ้วฉันเล่น สรุปมื้อเที่ยงเราทานเสร็จเกือบบ่ายสอง พี่ซันไชน์ต้องเข้าบริษัทพี่เกรทเองก็ต้องไป บริษัทพี่เกรทอยู่ใกล้ ๆ นี่เอง วันนี้ที่บริษัทเลิกเร็วเพราะจะมีการเช็คสภาพไฟหรืออะไรนี่แหละ พี่เกรทบอกว่าถ้าเสร็จจากที่นี่ให้ฉันไปหาเขาที่บริษัทแล้วจะได้กลับพร้อมกัน

“พี่จะรอนะครับ สองชั่วโมงคงพอสำหรับการช็อปปิ้งนะ”

“ถ้าหนูเสร็จก่อนล่ะ”

“เสร็จตอนไหนก็ไปหาพี่ตอนนั้นนั่นแหละ มีห้องให้อยู่แล้วกัน”

“ก็ได้ค่ะ ตั้งใจทำงานนะ หนูไปซื้อของก่อน”

“ครับ มีอะไรโทรหาพี่เลยนะ” ฉันพยักหน้ารับเดินแยกจากพี่เกรทไปซื้อของ ถามว่าทำได้ยังไงเดินซื้อของคนเดียว สั้น ๆ และเข้าใจง่าย ๆ คือชินค่ะ ปกติถ้าเพื่อนไม่ว่างฉันก็มาคนเดียวเหงาหน่อยแต่ก็สบายใจดีนี่ใช่ไหมล่ะ แต่ช่วงหลัง ๆ มามันก็จะดีหน่อยที่มีพี่เกรทมาด้วย คอยถามว่าอยากได้อะไร อยากซื้ออะไร คอยช่วยถือของ น่ารักดีใช่ไหมล่ะพี่เกรทน่ะ เวลาอยู่กับเขาฉันอบอุ่นใจมากเลย เข้าใจความรู้สึกคนไกลบ้านไหมคะ คือต้องอยู่คนเดียวให้ได้ห้ามป่วยเพราะถ้าป่วยต้องดูแลตัวเอง เดินซื้อของ เดินเล่นคนเดียวเมื่อเพื่อนไม่ว่างหรือเพื่อนไม่สะดวก แต่จู่ ๆ กลับมีใครสักคนเข้ามาในชีวิต ช่วยเติมเต็มชีวิตของเราให้มันมีสีสันและเต็มร้อยมากขึ้น เราเองก็จะมีความสุขและชอบที่จะมีเขาอยู่ แรก ๆ ฉันเองก็วางตัวไม่ถูกแต่พอเริ่มได้พูดคุยได้แลกเปลี่ยนอะไรหลาย ๆ อย่างกับเขาฉันเองก็เริ่มนึกไม่ออกถ้าหากวันหนึ่งฉันไม่มีเขาอยู่ใกล้ ๆ ฉันจะเป็นยังไง ฉันนึกไม่ออกจริง ๆ

เวลาชั่วโมงครึ่งฉันหมดไปกับการซื้อของเข้าไปทำมื้อเย็น จากที่คุยกันไว้ว่าฉันจะกลับไปทำไว้รอเขาเลิกงานและรอเพื่อน ๆ ตอนนี้กลายเป็นฉันต้องกลับพร้อมพี่เกรทและเรากลับห้องพร้อมกัน ของที่ซื้อไม่ได้มากหรือน้อยเกินไปเหมาะกับการทานด้วยกันสี่คน ฉันลงจากแท็กซี่มือข้างที่ว่างก็กดโทรศัพท์โทรหาพี่เกรททันที รอไม่นานปลายสายก็ตอบรับ

(ถึงหรือยังครับ?)

“ถึงแล้วค่ะ หนูรอร้านน้ำนะ”

(หนูหิวเหรอ)

“ไม่ค่ะ”

(งั้นเดินเข้ามาด้านในมีที่นั่งอยู่พี่กำลังจะลงไปครับ)

“ค่ะ” ฉันเดินไปยังจุดที่พี่เกรทบอก พนักงานส่วนใหญ่ทยอยออกนอกบริษัทกันหมดแล้วล่ะ มีบางกลุ่มที่กำลังทยอยเดินออกจากลิฟต์ ฉันวางของลงบนพื้นก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ เวลาผ่านไปเกือบห้านาทีเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นใกล้ๆ

“รอนานไหมครับ”

“ไม่ค่ะ” ฉันยิ้มให้พี่เกรท เขาเองก็ส่งยิ้มมาให้ก่อนจะย่อตัวหิ้วถุงข้าวของที่ซื้อมา

“กลับบ้านกันครับ” รอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่ฉันชอบมอง ยิ้มให้หนูเยอะ ๆ นะคะ...

“กลับบ้านกันค่ะ”

 

============================ 

เย้!! เค้าหายไข้แล้ว แต่ว่ายังไอนิดหน่อย แต่โอเคแล้วน้า หายตาลายก็รีบมาอัพเลยแต่ว่า... ตอนนี้ ตอนจบแล้วนะคะ ตอนสุดท้ายแล้ว T_T 

พอจะรู้ไหมคะว่าเรื่องต่อไปเป็นของใคร อิอิ 

แต่ว่านะ แต่ว่าเค้าน่ะ วางพล็อตไว้ใช่ปะ แล้ว ก็แบบ กลับไปอ่านคอมเ้มนเรื่องเก่าๆเพื่อหากำลังใจ สิ่งที่คิดขึ้นมาได้ คือ ทุกคนจะด่านางเอกเค้าไหมว่างี่เง่า ฮื่อ! ถ้าด่าอย่าด่าน้องแรงนะ เรื่องต่อไป ก็จะสีเทาๆ ชมพูบ้าง ขาวบ้าง บอกไม่ถูกอ่ะ วางพล็อตสีเทามากเลย เปลี่ยนไม่ทันด้วยเพราะลงเนื้อหาโคกับเรื่องนี้บางส่วน  

ความคิดเห็น