ข้าเอาภัตตาหารมาให้แม่ชีหวังว่าเเม่ชีจักฉันได้

เป็นพระเป็นเจ้าไม่เลือกภัตตาหารหรอกโยม

ขออภัยหากข้าทำให้เเม่ชีเสียศีลที่สั่งสมมา

ที่วังหลวงมีการสิ่งใดที่ทำให้ท่านกังวลใจไปหรือท่านถึงได้มาหาข้าในยามนี้

ข้าปกครองฝ่ายในมาก็จริงเเต่อุทัยภูเบศน์ไม่ยอมให้ข้าเเตะตรงนี้ นี่สินะเป็นผลกรรมตามสนองทีาครั้งหนึ่งข้าเคยทำร้ายเเม้นวาด ผู้หญิงที่อุทัยภูเบศน์รัก

แม้นวาด

ใช่นางจริงๆด้วย

ไยแม่ชีถึงขัดขวางเพราะนางเป็นเพียงสามัญชนและทำไมนางถึงเข้าวังในฐานะครูสอนภาษาของระเด่นกับพอพนิจ

อุษมานางเป็นคนรักของฝ่าบาทหรือเรียกให้ถูกคือเป็นเมียลับในช่วงที่ฝ่าบาทปลอมตัวออกไปตรวจเมือง ทั้งสองรักกันมากจนให้กำเนิดบุตรสาว ที่ชื่อว่า แม้นวาด

แล้วเหตุไฉนพ่ออยู่หัวรัชกาลก่อนถึงไม่พานางเจ้ามาในฐานะพระราชธิดาเล่า

เพราะว่าตอนนั้นทรงเกรงใจศรีพรรณยา

วันนี้มีเรื่องอันใดในฝ่ายในอีกใช่ไหม

เพคะ เเต่ครานี้เกี่ยวกับพระนางศรีพรรณยา

เราขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้ายุ่งเกี่ยวกับพระนางศรีพรรณยา

ทำไมละเพคะ หรือว่าทรงห่วงใยและกลัวว่าแม้นวาดนางจะตกอยู่ในอันตราย หม่อนฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเมืองเล็กๆแบบนี้ถึงหาเเม้นวาดไม่เจอก็เพราะพระองค์กักเวทย์ไม่ให้เจอเเม้นวาด ส่วนคนสนิทบองเเม้นวาดก็ทรงให้ทหารปิดปาก พระองค์จะได้อยู่กับนาง ที่เเท้ที่นำหม่อมฉันมาก็เพื่อเป็นไม่กั้นหมาในฝ่ายใน

แต่พระมเหสีจริงๆของพระองค์คือ แม้นวาด

เจ้าไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับคนในราชวงศ์ข้าอักษรา ที่ระเด่นกับพอพนิจกาข้ายอมให้ยั่งนั้นก็เพียงพอเเล้ว ตอนนี้เจ้าไปตามหาความจริงเรื่องระเด่นกับพอพนิจกาต่อเถิดแล้วอย่าให้ข้ารู้ว่าเจ้ายุ่งเกี่ยวกับพระนางศรีพรรณยาและเเม้นวาด

อีกมิเช่นนั้นข้าจักฆ่าปัจจิมแลเชลยทุกคนไม่เว้นเเม้เเต่มุจรินทร์หรืออาคเนย์

ดีปล่อยให้มันกัดกันเองข้าจักได้ไปทูลพระแม่ให้รีบจัดทัพเข้ามาตีอุทัยทิพย์

เราทำแบบนี้ไม่ได้นะพี่หญิงศิณี ตอนนีสิ่งที่เราต้องทำคือตามหาน้องเรณูก่อน

ปล่อยมันไปก่อนเถิด มันอาจหนีตามผู้ชายไปก็ได้ พอเบี้ยหมดมันก็กลับมาเองอย่าห่วงไปเลย

จากการที่ข้าได้นำน้ำตาเทียนเเละข้อมูลที่หลานปิ่นเอามาจากเรือนปูเลน เทียนพรายนี้เป็นสินค้าต้องห้ามขายเเละผลิตในย่านน้ำนี้ ข้าเชื่อว่าต้องทีใครนำมันเข้ามาเป็นแน่ เเละคนผู้นั้นต้องรู้ว่าเทียนนั้นดับกลิ่นในห้องที่ปิดตายด้วย

ตอนนี้ข้าออกจากเรือนปูเลนมา ข้าไม่สามารถกลับไปยังด่านนั้นได้เพราะปูเลนอาจไม่ไว้ใจในตัวข้าแล้ว ยิ่งข้าขโมยใบลานรวมสมุนไพรมาเขาคงไม่ปล่อยข้าเป็นแน่

เรื่องนั้นอย่าห่วงเลยเพราะสิ่งที่อาจักให้เจ้าทำต่อไปคือ ตามล่าหมอหลวงของระเด่น

ถ้าให้ระเด่นเป็นตัวล่อน้องว่ามันจะอันตรายเกินไปสำหรับตัวระเด่นเอง

ระเด่นดุริยาเหนื่อยมามากและตอนนี้ระเด่นอยู่ในที่ปลอดภัยแล้วเจ้าไม่มีอันใดต้องห่วง

ระเด่นดุริยาและพอพนิจกาจะมาอยู่ในตำหนักนี้ด้วยขอให้เจ้าทั้งหลายจงดูแลและเคารพนางเหมือนที่เคารพเรา

นางนมช้าอยู่ไยพาระเด่นกับคนของระเด่นพักที่ตำหนักที่เราจัดไว้สิ

ระเด่นดุริยามาพักที่ตำหนักนี้น้องพอเข้าใจแต่ไยพอพนิจกาจึงตามมาด้วยเพคะ

พอพนิจเป็นคนสนิทที่ดูแลระเด่นมาทั้งสองโตมาด้วยกัน น่าจะเข้ากันได้ดีระเด่นยังไม่คุ้นกับตำหนักนี้หากมีพอพนิจมสอยู่ด้วยน่าจะคลายความเหงาที่จากตำหนักมา อีกอย่างน้องเป็นคนให้คนของระเด่นดูแลน้องมิใช่หรือขาดคนของระเด่นไปแล้วใครจักดูแลระเด่นได้ดีเท่าพอนะิจพี่มองไม่เห็นทาง

แล้วไยไม่ส่งไปให้หมอหลวงดูแลละเพคะ หมอหลวงจะได้ดูแลระเด่นย่างดี เพราะพอพนิจกาเองไ้ม่ได้เรียนการเเพทย์หากระเด่นเป็นอันใดไปใครจักรับผิดชอบ

ระเด่นเป็นคนในครอบครัวพี่เเละยังเป็น้องสาวในอุทรร่วมกับพี่ พี่น้องย่อมไม่ทิ้งกัน

เจ้าพี่พูดเหมือนน้องมิใล่คนในครอบครัวของเจ้าพี่

พี่ต้องไปทำราชกิจแล้วฝสกดูแลระเด่นกับพอพนิจด้วย

ไหนมึงบอกกูว่ามาส่งมันถึงห้องแล้วไง

นี่คือห้องที่เจ้านางกำปันนีเตรียมไว้ให้องค์ระเด่นและพอพนิจกา ทรงบอกว่าพระองค์มาโดยไม่ได้กล่าวไว้ล่วงหน้าจึงไม่มีเวลาเตรียม เดี๋ยวอีกสักพักหม่อมฉันจะไปตามนางข้าหลวงที่ทำความสะอาดที่อยู่มห้นางชีเรวัณพรรณยามาทำให้

ใครว่าเราจักพักห้องนี้

เราจักพักห้องนี้

ไม่ได้นะเพคะนี่มันห้องของเจ้านางหลวง

กับเจ้าพี่ของพระองค์

ทำไมจักไม่ได้ ของพี่ก็เหมือนของน้อง ของน้องก็เหมือนของพี่

องค์ระเด่นเปิดประตูให้หม่อมฉันเข้าไปบัดเดี๋ยวนี้เรามีเรื่องต้องคุยกัน

จะเปิดดีไหมระเด่น พี่ไม่อยากมีเรื่องกับ

จะมีเรื่องได้อย่างไรในเมื่อตำหนักนี้เป็นของระเด่นกับพี่ชาย เมียนะเป็นแค่ผู้หญิงที่อ้าขาแล้วอ้างสิทธิ์ว่าเป็นเจ้าของตำหนัก ไม่ต้องกลัวไปพี่หญิง เรื่องนี้ระเด่นจัดการเอง

ระเด่นดุริยาข้าสั่งมห้เปิดประตูรู้หรอไม่ว่าข้าเป็นใคร หากไม่ทรงยอมเปิด ข้าจักสั่งทำร้ายประตูแล้วโยนท่านทั้งสองออกไปจากตำหนักข้า

รู้ไหมว่าคนป่วยทำอะไรได้บ้างตอนโมโห

ว่าอย่างไรองค์ระเด่นเจ้าทำเช่นนนั้นจริงหรือ

เพคะอะไรที่น้องทำจริงน้องยอมรับเเต่เจ้านางหลวงของเจ้าพี่จะให้น้องไปอยํ้ในห้องร้างที่ไม่มีใครเช็ดทำความสะอาดแล้วยังบอกอีกว่า จะให้คนที่ไปทำบุญที่วัดพระเจฯเป็นตนทำความสะอาดแล้วน้องป่วยเจ้าพี่ก็ทรงทราบดีจะให้น้องไปอยู่ที่ไหนละเพคะไหนเมื่อตำหนักเดิมก็โดนไล่ ตำหนักนี้ก็ร้าง ฤาเจ้าพี่จะทรงส่งน้องไปอยู่ที่

อื่นเล่าเพคะ

เเล้วคนที่ไปทำบุญวัดพระเจฯที่น้องบอกว่าให้ไปทำคงามสะอาดห้ององค์ระเด่นกลับมารึยัง

น้องเพียงเห็นองค์ระเด่นรีบร้อนจักเข้าไปพักเลยให้คนเตรียมห้องและนางที่ไปทำบุญก็บอกว่าจะทำความสะอาดให้องค์ระเด่น น้องเลยไม่ให้นางใดทำ ไม่คิดว่านางจะอยู่ค้างวัดพระเจจนต้องทำให้องค์ระเด่นต้องลำบาก

ในเมื่อไม่มีใครทำความสะอาดห้องให้ พี่ก็ยกห้องพี่ให้แก่น้องและพอพนิจ

แล้วน้องกับลูกละเพคะจะไปอยู่ที่ใด

เจ้าพูดเหมือนตำหนักเรามีเพียงสองห้อง ห้องใหญ่ไง เจ้าจงไปนอนตำหนักรับรอง ส่วนข้าจักไปนอนตำหนักเล็กเพราะข้าต้องจัดการราชการด่วนอีกมากไหนจะงานที่พ่ออยู่หัวทรงรับสั่งให้ทำอีก

นี่มันเกิดอันใดขึ้น

เจ้าพี่รับสั่งให้เพียงตำหนัก ส่วนสิ่งของเครื่องใช้ข้าไม่อยากให้สิ่งของที่เป็นของข้าใช้ร่วมกับผู้อื่น โดยเฉพาะผู้อื่นที่เป็นโรคประหลาดผิดผู้ผิดจร

นีมันเรื่องอะไรกันทำไมถึงมีตัวเงินตัวทองอยู่ในตำหนักรับรอง

เจ้าพี่อย่าทรงกริ้วน้องเลยนะเพคะ เจ้าเเม่ทรงส่งมาให้น้องเองก็คิดถึงจึงเอามาเลี้ยงที่นี้ อยู่ตำหนักเดิมก็ไม่พ้นโดนฆ่าตาย เจ้าเเม่ทรงส่งมาเป็นของเเทนตัวพระองค์ หวังว่าเจ้าพี่คงไม่ทำลายจิตใจน้อง

ของที่เจ้าแม่ทรงส่งมาก็เหมือนของที่พวกเราต้องเก็บรักษาแต่ในวังนี้มีกฏเรื่องห้ามสัตว์เลื้อยคลานอยู่ในตำหนัก พี่จักสร้างที่อยู่ให้มันใหม่ดีไหม ส่วนตอนนี้พี่จักเอามันไปขังไว้ในกรงก่อนหวังว่าน้องคงไม่ว่าอันใด

ข้าต้องขอโทษพี่หญิงด้วยนะเจ้าคะพอดีว่าตอนเเรกตำหนักใหญ่ที่ท่านให้มามันมีเเต่พื้นเจ้ามังกรคงไม่ชอบเลยขอตามไปอยู่กับที่อยู่เดิมของมัน

เอาละนี่ก็ดึกมาแล้ว ระเด่นน้องจงไปนอนเสียวันพรุ่งหมอหลวงจะมาตรวจเจ้า เจ้าต้องนอนให้เต็มที ส่วนเจ้าพอพนิจ จงไปเอาเตียงเเลของเครื่องใช้ในตำหนักเล็กเพราะดูท่าเราต้องนั่งทำงานอีกนาน ส่วนน้องหญิง พี่จักให้ทหารไปจับมังกรที่ท่านเเม่ส่งมาให้หมดตำหนัก จากนั้นจงพักผ่อนเสียข้ามิอยากให้ใครเป็นอันใดไปอีก

เดี๋ยวข้านักให้คนมายกข้าวของไปให้ครบมิให้ขาด หากแม่นางอยากได้สิ่งใดในตำหนักนี้จงเอาไปเถิดข้ามิได้ใช้อันใดนอกจากโตณะทรงงานเเลใบลานหวังว่าเเม่นางคงไม่อยากใช้มันดอก

ท่านเเม่อาการเป็นอย่างไรบ้างท่านพ่อ

อาการมิสู้ดีนักเเต่พอรู้ว่าเจ้าจักกลับมากก็ดีขึ้นทันตาเห็น

ข้าคงเป็นลูกที่เเย่มากในสายตาท่าน

อย่ากังวลไปเลยเเม้นวาดเจ้าทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว ว่าแต่เรื่องผกาบาตรหายไปเป็นอย่างไรบ้าง

ยังมิมีผู้ใดพบเห็นผกาบาตรเลยข้าลงถามศรีเทวาแล้วเขาก็ไม่รู้รู้เพียงผกาบาตรออกไปทำราชการแล้วหายไปต้องเป็นเรื่องข้าเเน่ๆถึงทำให้ผกาบาตรหายไป

ข้าว่าเราควรใจเย็นกันก่อน รอให้เรื่องมันเงียบไปบางทีผกาบาตรอาจไปราชการลับก็เป็นได้

หากเขาเป็นอันใดไปเห็นทีข้าต้องไปจัดการเรื่องนี้กับพ่ออยู่หัวเป็นแน่

อย่าเพิ่งใจร้อนไปเเม้นวาด ตอนนี้ฝ่ายนั้นได้เปรียบเราตรงทีว่าพวกนั้นรู้ที่อยู่ของเริ้งกระจาย พ่อไม่อยากให้พวกมันทำอะไรดาวกระจายเพียงเพราะความบุบามของเรา

กระจาย คนพวกนั้นจับกระจายไปหรือ ไม่ต้องกลัวนะกระจายเเม่จักช่วยลูกเอง

คุณหญิงศรี

แม่

พ่ออยู่หัวอุทัยทิพย์.....จงเจริญ จงเจริญหมื่นๆปี