อักษราภัคที่โดนอุทัยภูเบศน์ในร่างจระเข้บอกพลางพยายามดิ้น ไม่ใช่มนุษย์สักกี่คนที่จะกลัวเขี้ยวจระเข้ขาด แต่บัดนี้ที่หล่อนกลัวคือกลัวใจอุทัยภูเบศน์จะเอาหล่อนเป็นเมียซึ่งหล่อนไม่มีวันยอมเป็นแน่

ไม่ใช่เพราะ....หล่อนรักอาคเนย์หรือเพราะหล่อนเคยมีครอบครัวมาก่อน แต่หล่อนจะไม่ยอมโดนเวทมนต์ของจระเข้ที่จะมาปรนเปรอให้พวกเขามีความสุขกับร่างของหล่อนอีกเป็นแน่

แต่เดี๋ยวขาอ่อนหรือ นี่เขา!!!!

ได้ยินดังนั้นอาคเนย์รีบก้าวเดินออกไปพร้อมมๆกับคบเพลิง ห้องอาวุธโดนพวกมันถล่มไปหมดแล้วนี่หรอไม่อยากได้ถ้ำทองแต่มาทำร้ายข้าวของจ่ายอัฐมาสิเราจะได้หายกัน

อาคเนย์ตรงไปกอดบุตรสาวพลางตัดโศ่ที่ขายุตรสาวออก เพราะเขาไม่ยอมไปงานเลี้ยงนั่นทุกคนถึงต้องเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้

อุทัยนุราชก้วเข้ามาในถ้ำโดยใช้ดาบลากไปทั่วกรงขังเชลยที่จับมาจากถ้ำไตรเวทย์ก่อนมาหยุดที่กรงขังแยกของเชลยหญิง

ปิ่นหยกลุกขึ้นจากอ้อมกอดปิ่นมณีมารดาที่ตัดสินใจออกบวชตลอดชีพเพื่อถวายแก่ราชบิดาที่สละชีพเพื่อช่วยตามหาถ้ำทอง แต่พลันมาโดนพวกลอบกัดจับมาจนได้

ชายหนุ่มบอกพลางมองมาที่เนินอกขององค์นางชี ใครจะคิดว่าตอนที่ได้สัมผัสหล่อนหมายถึงตอนที่อุ้มออกมาจากถ้ำไตรเวทย์ จะสวยปานนี้

ปิ่นมณีกลับไปนอนกอดพระมารดาที่เอาแต่นอนส่ายไปส่ายมาเพราะความหนาวบวกความกลัว

อักษราภัคตื่นขึ้นมาพลางมองร่างกายที่ผ่านผลงานการย่ำยี่ของคนข้างหลัง ใช่เขาทำหล่อนมีแผลมากมายจากการล้มไปโดนเเนวประการังเมื่อวานนี้แต่เดี๋ยว เสื้อผ้าหล่อนหายไปไหน

อักษราภัคลุกขึ้นมองตัวเองที่เปลือยเปล่าพลางมองต้นแขนและขาที่มีรอยอย่างที่หล่อนเคยมีกับอาคเนย์ตอนที่เขาพยายามจะถอดสร้อยเกร็ดจระเข้

แต่ตอนนนี้ไม่มีสร้อยและเขาเองไม่ใช่ทายาทแห่งชาละวันไม่มีทางที่จะทำแบบนั้นกับหล่อน งั้นเขาก็ทำไปเพราะมีจิตเสน่หาไม่ก็ต่อมหื่นกามในกาย

อักษราภัครวบผ้าขึ้นพลางเดินไปตรงชั้นน่าจะมีชุดสักตัวให้หล่อนใส่แทนสไบที่หล่อนกำลังไปตาม

ชายหนุ่มที่กำลังคุยเรื่องการวางแผนไปถ้ำอุทัยทิพย์ให้ถึงภายในเที่ยงนี้หันมามองหญิงสาวที่ทหารว่า องค์เทพีจริงๆ

อักษราภัคจะเงื้อมมือตบหน้าทว่าชายหนุ่มจับมือและดึงหญิงสาวให้อยู่ในอ้อมกอด

นายทหารเดินยิ้มก่อนเดินออกไป เมื่อพ้นจากสายตานายทหารแล้วอุทัยนุเบศน์ปล่อยให้หญิงสาวได้อาละวาดเต็มที

ชายหนุ่มบอกพลางมองที่ส่วนล่างของหญิงสาว

อุทัยนุเบศน์กอดเข้าด้านหลังหญิงสาวก่อนพูดขึ้นมาว่า

อักษราภัคคลายกอดก่อนมองหน้าลายหนุ่มผู้มอบนรกทั้งเป็นให้หญิงสาว

นายทหารที่เพิ่งมาถึงเดินเข้ามาพลางมองเจ้านายหนุ่มที่เรียกตนมา

ว่าจบแล้วนายทหารผู้นี้นก็ออกไปข้างนอก อุทัยนุเบศน์ยื่นมือออกมาพลางมองหน้าอักษราภัคที่ยอมจับมือกับตนออกไปข้างนอกพลับพลาที่เคลื่อนที่ด้วยปลากระเบน

อักษราภัคแทบจะล้มไปข้างหน้าเพราะแรงเคลื่อนตัวเร็วเกิน อุทัยนุเบศน์ประคองหญิงส่วเอาไว้ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

อักษราภัคที่แทบจะจับชายเสื้อชายหนุ่มปล่อยมือออกจากชุดพลางหยิบกล้องมาส่องมองดินแดนที่ตนจำต้องอยูาเพื่อรักษาชีวีทุกคน ถ้ำอุทัยทิพย์ ถ้ำสีชมพูที่มีแต่ผู้คนที่สุขสบายและมีความสุขแต่ทำไมหล่อนถึงคิดว่าข้างในถ้ำดูไม่เป็นสุขเหมือนภาพภายนอกจากกล้องเลย

ตึ่บ อักษราภัคพลาดท่าจะตกจากปลากนะเบนยักษ์ ดีที่อุทัยนุเบศจับเอาไว้จึงรอด

ชายหนุ่มว่าพลางอุ้มอักษราภัคที่ไม่มีเเรงเดินเข้าไปในห้องเพื่อไปจัดการกับเชลยที่ตนจับมา