ร่างบางที่นั่งเเช่อยู่ในอ่างอาบน้ำพูดเสียงสั่น

พร้อมเอ่ยถึงเพื่อนในวัยเด็กของเธอ...

เด็กชายที่พร่ำบอกเธออยู่ตลอดว่าอย่าร้องให้

ร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู..

รีบหันกลับมามองเธอ

พร้อมกับรีบเลื่อนสายตามองไปยังใบหน้าของเธออีกครั้ง..

มาร์คัสรีบเอ่ยปากถามต่อ

ก่อนจะรีบก้าวขาเดินไปใกล้เธออีกครั้ง

เธอหรี่ตามองร่างสูงตรงหน้า

พร้อมกับเอ่ยปากตอบเสียงเบา..

ฟึ่บ!

มาร์คัสรีบเอื้อมมือไปจับหัวเธอที่จู่ๆมันก็พับลงมาอย่างรวดเร็ว

ก่อนจะเอ่ยปากเรียกชื่อเธอเสียงดัง

ประโยคที่เธอจะพูดมันยังจับใจความไม่ได้ด้วยซ้ำ..!

ร่างของเธอตอนนี้มันก็ไม่ได้สติเเล้ว

*************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

เปลือกตาของเธอค่อยๆเปิดขึ้น

หลังจากมันถูกปิดอยู่นาน..

ซึ่งไม่ช้าสายตาของเธอก็สบเข้ากับคุณหมอ..

ที่รีบเอ่บปากถามเธอทันทีที่เธอตื่น

คำที่คุณหมอพูดขึ้นต่อ

ทำเธอเข้าใจในทันที..

ก่อนไม่ช้าเธอจะรีบเอ่ยปากตอบคำถามของเขา

พร้อมกับยิ้มเเห้ง

เมื่อจู่ๆภาพวีรกรรมที่เธอได้ทำกับเขาเมื่อคืนมันดันฉายขึ้นมาในหัวเธออย่างรวดเร็ว

ฉันพนมมือไหว้

พลางเอ่ยปากขอบคุณไปตามมารยาท..

ซึ่งคุณหมอเองก็พยักหน้า...

ก่อนไม่ช้าเขาจะเดินออกจากห้องไป

ปัง🚪

ฉันถอนหายใจออกมาทันที..

เมื่อจู่ๆภาพอีตานั่นก็ลอยทับเข้ามาในหัวฉันอีกครั้ง

ให้ตายเถอะ...

วันนี้ฉันต้องตายเเน่ๆ

เมื่อคืนนี้...

ฉันจำได้ว่าฉันจะปล้ำเค้าล่ะ!!

ชีวิตฉันต่อจากนี้..

ฉันคง..

ไม่สิ..

วันนี้ฉันว่าฉันคงไม่จะไม่มีชีวิตต่อจากนี้เเล้วเเหละ..

ไหนจะผลักตานั่นจนล้มลงกับพื้น..

ไหนจะพยายามปลดกระดุม..

ไหนจะเอาปากไปเเตะคอขาวๆนั่นอีก...

ฉัน...

ต้องตายเเน่ๆ!!!

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ!

พร้อมกับรีบหันไปมองที่ต้นเสียง!

เมื่อจู่ๆเสียงที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย!

ซึ่งไม่ช้า..

ก็เจอเข้ากับตานั่น!!

ที่กำลังยืนกอดอกจ้องฉันตาเขม็งอยู่มุมห้อง!

อะไรกัน!

ก่อนฉันตื่นงั้นหรอ!

นี่ฉันเป็นคนไม่รู้จักสังเกตุตั้งเเต่เมื่อไหร่กันนะ!

ตานั่นพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

พลางจ้องหน้าฉันตาเเข็ง..

อะไรกัน..

ทำไมตานี่ต้องทำหน้าตาหน้ากลัวใส่ฉันตลอดด้วย

คนตรงหน้ามองหน้าฉันอย่างเรียบนิ่ง

ก่อนไม่ช้าเขาจะค่อยๆเดินมาใกล้เตียงฉัน

เเล้วพูดขึ้นต่อ

เขาหมายถึงมาร์คงั้นหรอ..

สีหน้าคนตรงหน้าฉันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว..

ทันทีที่เขาได้ฟังคำตอบของฉัน

ก่อนไม่ช้าเขารีบเลื่อนสายตามามองหน้าฉันอย่างพิจารณา​

เเอด🚪

ปัง🚪

เขาจ้องหน้าฉันอยู่ครู่

ก่อนไม่ช้าเขาจะเดินหมุนตัวกลับไปยังประตู..

โดยที่ไม่คิดจะตอบคำถามฉันฉันต่อ..

ปัง🚪

ฉันได้เเต่ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

ก่อนจะเอนหัวลงกับหมอนอีกครั้ง

**************************

. . .

ห้องรับเเขก🚪

ร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องขมวดคิ้วทันที..

เมื่อเพื่อนของเขาที่นัดตัวยากที่สุด

กลับมาโผล่อยู่ที่บ้านเขาเเบบไม่บอกไม่กล่าว

ปาร์คที่นั่งที่อยู่โซฟาขนาดใหญ่

เอ่ยปากทัก

พร้อมกับโบกมือให้เพื่อนของเขาที่เพิ่งเดินเข้ามา

มาร์คัสที่เพิ่งเดินเข้ามานั่งโซฟาฝั่งตรงข้าม

เอ่ยปากถามทันทีที่เขานั่งลงกับโซฟา

เขาพูดขึ้น

พลางนึกถึงเหตุการณ์​เมื่อหลายวันก่อน..

ที่เขาสั่งให้ลูกน้องของเขามัดเธอไว้กับเสา

ร่างสูงพูดถึงเพื่อนของเขาอีกคน..

ที่เป็นคนวางยาเธอด้วยสีหน้าหงุดหงิด..

ยิ่งเขานึกถึงภาพที่เธอพยายามจะลวนลามเขา

เขาก็รู้สึกหัวร้อนขึ้นมาทันที

END