ฉันที่กำลังเบะปาก

รีบเปลี่ยนสีหน้ามาเป็นปกติทันที

เมื่อสบตาเข้ากับเขา..

ที่กำลังยืนกอดอกมองฉันจากชั้นบน

ให้ตายเถอะ..

ดึกดื่นป่านนี้ไม่นอนรึไงกัน?!

นี่จะเอาเวลามาจับผิดฉันตลอดเลยสินะ!

ฉันเอ่ยปากถามต่อ..

เผื่อว่ามันจะช่วยกลบเรื่องเมื่อครู่..

ที่เเอบนินทาเขาไปได้บ้าง..

ตานั่นตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง..

ก่อนไม่ช้าเขาจะหมุนตัวเดินเข้าห้องไป..

อะไรของเขา!

คิดจะไปก็ไปดื้อๆเลยเนี่ยนะ

ประสาทกินรึไงกัน?!

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆอีกครั้ง

เมื่อฉันละสายตาออกจากชั้นบนเเล้วหันหน้ากลับมาเจอกับกระดาษโน้ตบนโต๊ะ..

ที่ฉันคาดว่ามันจะทำให้ฉันไม่ได้นอนในคืนนี้เเน่ๆ

***************************

. . .

4ชั่วโมงผ่านไป⏰

ร่างสูงในชุดดำเอ่ยปากเรียกเธอ

ที่กำลังฟุบหลับอยู่กับโต๊ะ

พลางใช้มือเขย่าร่างเธอไปด้วย

เขาพูดขึ้นต่อ

ก่อนจะรีบเอื้อมมือไปช่วยเก็บกระดาษโน้ตบนโต๊ะใส่กระเป๋าสะพาย

ร่างบางพูดขึ้น

ในขณะที่​ตากำลังจะปิดลงอีกครั้ง

เเต่เธอก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อร่างสูงข้างๆพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

เธอยอมลุกขึ้นยืน

เมื่อเขากล่าวถึงมาร์คัส..

ก่อนขาเล็กๆจะรีบก้าวไปยังห้องน้ำของชั้นล่าง

พร้อมกับผ้าเช็ดตัว..

เเละเสื้อผ้า..

ที่ปราบได้เตรียมมาให้

**************************

. . .

🌆M&B🌆

เขาที่อยู่ในรถพูดขึ้น

พลางส่งยิ้มให้ฉัน

ซึ่งฉันเองก็รีบตอบกลับ

พลางส่งยิ้มตอบให้เขาเช่นกัน

***************************

. . .

🌆M&B🌆

2ชั่วโมงผ่านไป⏰

ห้องโถงชั้น1♠️

ฉันที่กำลังเเอบนั่งอ่านโน้ตเปียโน

เหลือบตามองประตูทางเข้าเป็นระยะๆ

เพราะหวังว่าวันนี้อาจจะเจอกับคุณปาร์คเข้าบ้าง..

เเต่นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงเเล้ว..

ยังไม่มีวี่เเววของเขาเลยซักนิด

ฉันได้เเต่พึมพัมกับตัวเองอย่างสิ้นหวัง

ก่อนจะก้มหน้าอ่านตัวโน้ตที่เยอะเเยะเต็มหน้ากระดาษต่อ

เสียงปริศนาที่ดังมาจาดด้านหลัง

ทำเธอสะดุ้ง​ขึ้นทันที

ก่อนเธอจะรีบหันไปมองยังต้นเสียง..

เเล้วเรียกชื่อเขาเสียงดัง

ฉันรีบเอ่ยปากอธิบายอย่างรีบร้อน

ทำเอาคนตรงหน้าหลุดยิ้มออกมาทันที..

นอกจากจะหล่อวัวตายควายล้มเเล้วยังใจดีมีเมตตาอีก..

เอาวะ

อย่างน้อยคนอย่างฉันก็พอมีบุญอยู่บ้าง

คุณปาร์คถามขึ้น

พลางเลื่อนสายตามองกระดาษบนมือฉันอีกครั้ง

ฮือออออ~~~

ฉันซาบซึ้ง​ในพระคุณ​เขาจริงๆ~~

ฉันสัญญาเลย!!

ว่าชาตินี้ฉันจะไม่ลืมบุญคุณ​คนอย่างเขา!

*************************

. . .

ร่างสูงข้างๆฉันพูด

หลังจากที่เขาสอนฉันไปหลายรอบเเล้ว

ซึ่งฉันเองก็รีบตอบรับ

ก่อนจะรีบลงมือเล่นให้เขาดูตามที่เขาบอก

🎹

ฉันวางมือลง..

เมื่อเล่นจนจบเพลงนึงเเล้ว

พลางเงยหน้าขึ้นถามเขา..

ที่กำลังมองมายังฉันอยู่เช่นกัน..

ฉันรีบตอบกลับ

พร้อมส่งยิ้มให้เขา..

คุณปาร์คส่งยิ้มให้ฉัน..

ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบผมฉันอย่างเบามือ..

*************************

. . .

1ชั่วโมงผ่านไป⏰

ฉันที่ยืนอยู่ตรงเค้าท์​เตอร์​บาร์ขมวดคิ้วขึ้น..

เมื่อจู่ๆก็มีสองสามีภรรยา​เดินเข้ามา..

พร้อมกับบอดี้การ์ด​มากมายที่ล้อมตัวเขาไว้

พนักงานเสิร์ฟ​พูดขึ้น..

ในขณะที่​สายตากำลังมองไปยังสองสามีภรรยา​นั้นเช่นกัน

เดี๋ยวนะ..

สถานการณ์​เเบบนี้..

ฟ้ากำลังเบิกทางให้ฉันหนีอยู่รึเปล่านะ..

END